در حافظه موقت ذخیره شد...
اقلیمی، سرمربی پیشین تیم ملی قایقرانی آب‌های آرام در گفتوگو با «ایران»:
تک‌برنز در ناگویا زنگ خطر قایقرانی بود
مهری رنجبر / قایقرانی آب‌های آرام ایران در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا تنها یک مدال برنز به دست آورد؛ نتیجه‌ای که با توجه به حضور ۹ فینالیست، انتقادهایی را درباره عملکرد این رشته به همراه داشته است. الیاس اقلیمی، سرمربی پیشین تیم ملی آب‌های آرام، معتقد است تصمیم‌های فدراسیون در سال‌های اخیر و نحوه آماده‌سازی ملی‌پوشان، از عوامل اصلی این نتیجه بوده و چالش‌هایی را برای آینده این رشته ایجاد کرده است. او در گفتوگو با «ایران» همچنین درباره فرصت‌هایی که برای استفاده از قایقرانان جوان از دست رفته و روندی که به گفته او موجب تضعیف بدنه قایقرانی آب‌های آرام شده، توضیح داده است.
سرمربی پیشین تیم ملی با اشاره به عملکرد فدراسیون قایقرانی در سال‌های اخیر توضیح می‌دهد: «قایقرانی آب‌های آرام در دوره ریاست دنیامالی، بعد از اولین مدالی که تیم کشورمان در سال ۲۰۰۶ دوحه گرفت، در سال ۲۰۱۰ گوانگژو اولین طلا را به دست آورد و درخشان‌ترین بازی‌های ایرانی‌ها در این دوره بود. در اینچئون، دختران قایقران هم به جمع مدال‌آوران اضافه شدند و روند کار تا حدی قابل قبول بود. در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ جاکارتا، با اینکه بعضی‌ها اذیت کردند، اما یک مدال نقره و دو برنز به دست آمد و روند رو به رشد در هانگژو هم ادامه پیدا کرد. حتی در کایاک و کانو دو نفره مردان که حسابی روی آنها باز نکرده بودیم هم مدال برنز گرفتند و هدیه کاظمی نیز مدال برنز کایاک تک‌نفره زنان را به دست آورد. در واقع کشف این بچه‌ها همه نتیجه عملکرد دنیامالی بود، ولی با حضور سهرابیان در فدراسیون، به تدریج تضعیف بدنه قایقرانی کلید خورد. هرچند مانور زیادی روی تیم‌های پایه و مسابقات آنها صورت می‌گیرد، اما فدراسیون عملکرد مطلوبی
نداشته است.»
اقلیمی، برگزاری اردوی پایانی ملی‌پوشان اعزامی به ناگویا در دریاچه شورابیل اردبیل را یکی از تصمیم‌های نادرست فدراسیون می‌داند و درباره آن می‌گوید: «ما قبول می‌کنیم که کشور شرایط خاصی داشت و بچه‌ها نتوانستند در مسابقات تدارکاتی و اردوهای برون‌مرزی پارو بزنند، اما اردوی آخر تیم‌ملی در دریاچه شورابیل اردبیل اشتباه فاحش فدراسیون بود. با اینکه بچه‌ها می‌گفتند خیلی خوب بود، اما آب دریاچه مصنوعی شورابیل اردبیل سبک است و رکوردهای قایقرانان در آنجا، رکوردهای واقعی نیست. ما هر وقت آنجا اردو داشتیم، ملی‌پوشان ضرر کردند. به خاطر همین می‌گویم اردوی اردبیل فاجعه بود. شاید از نظر غذا و هتل کیفیت خوب بوده، اما آنجا کیفیت فنی و تمرین پایین می‌آید و فشاری که قایقران باید تحمل کند، ایجاد
نمی‌شود.»
او همچنین نسبت به بی‌توجهی فدراسیون به قایقرانان جوان و مستعد انتقاد دارد و می‌گوید: «چرا فدراسیون شرط حضور مربیان در اردو را کار با نبی رضایی می‌گذارد؟ نبی رضایی قایقران کانو کانادایی و ورزشکار فوق‌العاده‌ای است و بدون شک اگر در بازی‌های آسیایی، ماده تک‌نفره هزار متر به ۵۰۰ متر کانو کانادایی مردان تغییر نمی‌کرد، او در فینال برای مدال می‌جنگید، اما سیستم تمرینات عوض شده بود و سرگئی نتوانست به نبی رضایی کمک کند. وقتی کیا اسکندانی و عادل مجللی بعد از مدال برنز با بازنشستگی دنبال زندگی خود رفتند، چرا از جوانانی مثل شایان حسنی استفاده نشد؟ قایقرانی که سه سال پیش در ازبکستان ۵۰۰متر کایاک را در زمان یک دقیقه و ۴۵ صدم ثانیه پارو زد، در حالی که در ناگویا مدال برنز دو نفره کایاک با رکورد یک دقیقه و ۴۴ صدم ثانیه به دست آمد و قایق اول رکورد یک دقیقه و ۴۲ صدم ثانیه را ثبت کرد. یعنی دو قایقران جوان ۱۹ ساله نمی‌توانستند در ناگویا مدال بگیرند؟
چرا فدراسیون باید نبی رضایی را بر سر بقیه قایقرانان بزند؟ چرا وقتی قایقران جوانی درخواست تست با نبی رضایی را می‌دهد، فدراسیون می‌گوید مگر ورزشکار موش آزمایشگاهی است؟ رفتارهایی که باعث شود ورزشکاری دوپینگ کند و بعد هم افسرده شود؟ امسال فاصله قایق دوم و سوم چهار نفره سه ثانیه بود و شک نکنید کایاک جوانان ما می‌توانست در ناگویا مدال بگیرد، اما اعزام نشدند. چرا فدراسیون فقط علی میرزایی را حفظ کرد و قایقران دیگری نساخت؟ چرا در کانو فقط دو، سه نفر در اردو ماندند و بقیه خانه‌نشین شدند؟»
اقلیمی در ادامه، درخشش روئینگ ایران در بازی‌های آسیایی را نیز به جدایی این رشته از آب‌های آرام مرتبط می‌داند و می‌گوید: «روئینگ شانس آورد که از فدراسیون آب‌های آرام جدا شد وگرنه با سیاست‌های غلط فدراسیون نتیجه نمی‌گرفت. من برای مدال امیرحسین محمودپور اشک شوق ریختم و برای ناکامی آب‌های آرام گریه کردم. چرا که او با حمایت محسن شادی، هم مدال گرفت و هم رکورد شادی را در ناگویا زد.»
