در حافظه موقت ذخیره شد...
«ایران» عملکرد تیم ملی قایقرانی در بازی‌های آسیایی ناگویا را بررسی می‌کند
سقوط آرام در آب
قایقرانی ایران در سال‌های گذشته نشان داده بود که می‌تواند در بازی‌های آسیایی برای کسب مدال و افتخارآفرینی برای کاروان ایران رقابت کند. سه مدال در گوانگژو ۲۰۱۰، پنج مدال در اینچئون ۲۰۱۴، سه مدال در جاکارتا ۲۰۱۸ و سه مدال در هانگژو ۲۰۲۲، سابقه‌ای است که جایگاه این رشته را در ساختار ورزش ایران و رقابت‌های آسیایی قابل توجه می‌کند. امروز اما رسیدن از سه مدال به یک مدال، نشان‌دهنده کاهش تدریجی جایگاه قایقرانی ایران در آب‌های آرام قاره کهن است.
قایقرانی ایران در شرایطی با یک مدال برنز از ناگویا به خانه بازگشت که سایر مدعیان آسیایی در این بازی‌ها جهش چشمگیری در جدول توزیع مدال‌ها داشتند. چین، قزاقستان و ازبکستان طی سال‌های گذشته سرمایه‌گذاری و حضور مستمر خود را در قایقرانی حفظ کرده‌اند و نتایج آنها نشان می‌دهد که رقابت در سطح اول آسیا به استمرار و برنامه‌ریزی بلندمدت نیاز دارد. فاصله زمانی میان حضور در مسابقات، محدود شدن اعزام‌ها و کاهش تعداد ورزشکارانی که فرصت رویارویی با رقبای خارجی را پیدا می‌کنند، در چنین شرایطی می‌تواند هزینه سنگینی برای تیم ملی ایران داشته باشد.
در ناگویا، علی آقامیرزایی و پیمان قویدل در کایاک دونفره ۵۰۰ متر مردان توانستند تنها مدال ایران در این بازی‌ها را به دست آورند. فاصله آنها با قایق طلایی کره جنوبی حدود یک ثانیه بود؛ فاصله‌ای که نشان می‌دهد ایران در برخی مواد همچنان توان رقابت برای رسیدن به سکو را دارد. اما چالش کلیدی این است که یک نتیجه موفق نمی‌تواند ضعف گسترده‌تر در عمق تیم و تعداد مواد مدال‌آور را پوشش دهد. حضور ۹ ورزشکار در فینال‌ها و کسب تنها یک مدال، تصویر تیمی را نشان می‌دهد که برای بازگشت به سطح گذشته، نیازمند برنامه‌ای استاندارد و حرفه‌ای‌تر از آماده‌سازی برای یک رویداد
است.
رقبای آسیایی ایران در سال‌های اخیر فقط به دنبال حفظ موقعیت خود نبوده‌اند، بلکه تعداد ورزشکاران، مواد رقابتی و حضور بین‌المللی خود را همزمان با افزایش قدرت فنی توسعه داده‌اند. این فرمول سطح آمادگی آنها را برای حضور موفق در رقابت‌ها افزایش داده است. در چنین شرایطی، کاهش حضور قایقرانان ایران در میادین بین‌المللی می‌تواند فاصله موجود را بیشتر کند. قایقرانی ورزشی است که نتیجه آن به ترکیبی از استعداد، امکانات، تمرین مستمر، تجربه مسابقه‌ای، تجهیزات مناسب و برنامه‌ریزی بلندمدت وابسته است و ضعف در هر یک از این بخش‌ها می‌تواند در رقابت‌های نزدیک، تعیین‌کننده باشد.
چالش امروز قایقرانی ایران فقط بازگشت به سکوی قهرمانی نیست. پیش از آن باید پرسید چرا رشته‌ای که زمانی چندین مدال در بازی‌های آسیایی کسب می‌کرد، اکنون با تیمی کوچک‌تر در مواد محدودتری حاضر می‌شود و تنها یک مدال به دست می‌آورد. پاسخ به این پرسش نیازمند بررسی دقیق مسیر استعدادیابی، پشتوانه‌سازی، کیفیت اردوها، تعداد اعزام‌های برون‌مرزی، انتخاب مواد، وضعیت تجهیزات و نحوه برنامه‌ریزی برای تیم ملی است. تغییر چند ورزشکار یا اصلاح ترکیب تیم برای یک مسابقه، پاسخ کاملی به این مسأله نخواهد بود. اگر هدف، بازگرداندن قایقرانی ایران به جمع مدعیان آسیاست، باید زنجیره‌ای از اقدامات از رده‌های پایه تا تیم ملی شکل بگیرد؛ زنجیره‌ای که در آن ورزشکار فرصت کافی برای مسابقه، کسب تجربه بین‌المللی و آماده‌سازی مستمر
داشته باشد.
ناگویا می‌تواند نقطه‌ای برای بازنگری در این مسیر باشد؛ نه به دلیل کسب تنها یک مدال، بلکه به دلیل مجموعه نشانه‌هایی که از کاهش قدرت و توان فنی قایقرانی ایران حکایت دارد. برای برون‌رفت از این وضعیت باید به سمت تحولی بزرگ و تغییر ساختارهای موجود برویم در غیر این صورت ناکامی ناگویا خیلی زود با مدلی جدیدتر در رویدادهای آتی برای قایقرانان ایرانی تکرار خواهد شد.
