یک چیزی در نهانخانه ذهنی هر ایرانی هست و آن ایران است و برای آن جانفشانی می‌کنند، آهنگ می سازند و اشک می‌ریزند و به موقع شمشیر می‌کشند. ایرج بسطامی زمانی که تصنیف وطن من را خواند، اشک من درآمد؛ از آن زیباتر نمی‌شد خواندن. حق مطلب را ادا کرد به خاطر اینکه از ایران صحبت می‌شد. او حس می‌کرد که  «ای خطه ایران ای وطن من یعنی چی؟» برای همین با آن شکوه و آن عظمت خواند. البته شکوه و عظمت را حس کردن مقوله‌ای است و توانایی اجرا داشتن چیز دیگری‌ است. ولی ایرج بسطامی توانایی این اجرا را هم داشت و تنها افتخار من در زندگی این است که این اثر از طرف سازمان ملی یونسکو به عنوان سرودی رسمی انتخاب شد؛ البته  به سازمان یونسکو کاری ندارم ولی به ایرج  و ملک‌الشعرای بهار و ایران خیلی کار دارم.

گزیده‌ای از صحبت‌های پرویزمشکاتیان
نوازنده و آهنگساز نامدار ایرانی
به بهانه سالروز درگذشت این هنرمند(30شهریور)