مهدی پاشازاده، مدافع پیشین تیم ملی فوتبال در گفت‌وگو با «ایران»:

فوتبال با بازیکن‌سالاری به ورطه سقوط می‌رود

پریسا غفاری/ پدیده شوم بازیکن‌سالاری طی چند سال اخیر در برخی از رشته‌های مدال‌آور و تیمی ایران مشاهده شده و همواره شاهد بداخلاقی‌هایی بوده‌ایم که گاه حتی تشنج را به روی سکوها کشانده است. ولی در فصل بیست‌وششم لیگ برتر فوتبال شاهد آن هستیم که مربیان جوان در برابر این پدیده ایستاده‌اند و باشگاه‌هایشان نیز دست‌کم در عمل، از سرمربیان خود حمایت کرده‌اند.
در همین خصوص، مهدی پاشازاده مدافع پیشین تیم ملی فوتبال در گفت‌وگو با «ایران» می‌گوید: «پدیده بازیکن‌سالاری، آفت بزرگی است که سر راه هر تیمی قرار گرفته و فوتبال هم از آن مستثنی نیست. شاید این اشتباه‌ترین نوع فرهنگ باشد که در فوتبال ما باب شده است و علل عمده شکل‌گیری این فرهنگ به مدیریت ضعیف و مشاوره‌های غلط در باشگاه‌های ما برمی‌گردد. پدیده‌ای که سال‌هاست ریشه دوانده و از نسلی به نسل آینده منتقل شده و همانند خوره، جسم و جان فوتبال را می‌خورد.»
او در ادامه تأکید می‌کند: «شاید تیم‌های پرسپولیس و استقلال از این فرهنگ غلط بیشترین آسیب را دیده‌اند. گاهی بوده که این تیم‌ها با حضور بازیکنان مطرح و کلیدی و تبعیت از این فرهنگ، دستشان از بسیاری جام‌ها کوتاه شده و کامیابی آنها به ناکامی مبدل شده است؛ چراکه این فرهنگ غلط روزبه‌روز بیشتر می‌شود و این‌گونه تیم‌ها با پیروی از آن به ورطه سقوط کشیده می‌شوند. ولی خوشبختانه در فصل جدید، آبی‌پوشان پایتخت و طلایی‌پوشان اصفهانی با این پدیده در حال مبارزه‌اند و به قول معروف، سرمربیانشان هم معتقدند: ایستاده باید مرد.»
این کارشناس فوتبال ایران همچنین معتقد است تعدادی از بازیکنان در پی گسترش همین پدیده، حتی عمر ورزشی کوتاه‌تری پیدا کرده‌اند: «وقتی بازیکن خارج از حیطه تیم، اصول مربی و باشگاه رفتار می‌کند، مشخص می‌شود که از مشاوره‌های غلط مدیر برنامه‌های خود- که تاکنون پایشان به توپ نخورده- استفاده کرده است. آنها همچنین دچار خودبینی شده‌اند و در این شرایط، گاهی عمر ورزشی‌شان نیز کوتاه می‌شود.»
مهدی پاشازاده، ترس را نیز یکی از عوامل شکل‌گیری باج‌خواهی از باشگاه و مربی می‌داند و می‌گوید: «ترس از میز، نیمکت و نتیجه، این پدیده نامیمون را ایجاد می‌کند و به همه چیز لطمه می‌زند. خود بازیکن فکر می‌کند حق با اوست و تمرکزش را از دست می‌دهد. مدیر نیز در حیطه حمایت از بازیکن، به بدنه فوتبال باشگاه خود لطمه می‌زند و تیمش را در مسیری قرار می‌دهد که فرهنگ کار گروهی از بین می‌رود و تنش به سکوها منتقل می‌شود. به نظرم زندگی یک فوتبالیست فیلمی نیست که ۵۰ بار کات بخورد و دوباره از اول آن را نگاه کنی و در آن تغییر ایجاد کنی؛ بلکه زندگی ما لایو است و اگر نتوانی از فحاشی، حرکات ناموزون و حتی حرف زدن اشتباه خودداری کنی، باید شغلت را 
عوض کنی.»
مربی حال حاضر فوتبال کشورمان همچنین از ضرورت آموزش به فوتبالیست‌ها صحبت می‌کند: «زمانی که در آلمان و اتریش بازی می‌کردم، فردی داشتیم که به ما حرف زدن را یاد می‌داد؛ اینکه چه زمانی و به چه نحوی باید در زمین و خارج از میدان گفت‌وگو کرد. از طرفی، بودن افرادی که وزن فوتبالی بالایی دارند در هر تیمی واجب و ضروری است. آنها به واسطه جایگاه و تجربه‌ای که دارند، می‌توانند تیم را کنترل کنند. در کل باید گفت همکاری مربیان و باشگاه نقش زیادی در مهار این پدیده 
دارد.»