در حافظه موقت ذخیره شد...
خطر فرسودگی و مصدومیت
مربی فوتبال
فوتبال ایران پیشتر نیز تجربه برگزاری لیگ ۱۸ تیمی را داشته است؛ ساختاری که به طور طبیعی با افزایش تعداد مسابقات، ماهیتی فرسایشی به خود میگیرد. تراکم بازیها، در کنار وقفههای ناگزیر برای رویدادهایی چون جام ملتهای آسیا، بازیهای آسیایی، رقابتهای لیگ نخبگان آسیا و لیگ قهرمانان سطح دو، بیتردید چالشهایی جدی ایجاد میکند. در چنین شرایطی، برگزاری دیدارها با فاصلههای کوتاه، هر پنج روز یکبار فشار مضاعفی بر تیمها وارد میکند و میزان اصطکاک و فرسودگی، بویژه برای نمایندگان حاضر در رقابتهای آسیایی، افزایش مییابد. از همین رو، تیمها فصل دشواری را پیشرو دارند و سازمان لیگ و باشگاهها ناگزیرند با برنامهریزی دقیق، از تأثیر منفی این روند بر عملکرد فنی جلوگیری کنند.
در کنار این مسائل، ضعف زیرساختی نیز به عنوان معضلی جدی خودنمایی میکند. کمبود یا آماده نبودن ورزشگاههای استاندارد، بویژه برای تیمهای بزرگ، شرایط را پیچیدهتر کرده است. در تهران، حضور همزمان تیمهایی چون پیکان، استقلال و پرسپولیس و آماده نبودن ورزشگاه آزادی، موجب شده هر سه تیم ناچار به میزبانی در شهر قدس شوند؛ وضعیتی که بیتردید به ضرر هر سه باشگاه است. این در حالی است که تیمی ریشهدار مانند صنعت نفت آبادان از ورزشگاهی مناسب بهره میبرد. از سوی دیگر، نبود چمن استاندارد در بسیاری از ورزشگاهها به چالشی جدی بدل شده است. به دلیل شرایط خاص و وقفههای ایجادشده، فرصت آمادهسازی چمنها از دست رفته و برخلاف روال همیشگی که زمینها در بهار مهیا میشدند تا در آغاز تابستان مورد استفاده قرار گیرند، اکنون لیگ در ۲۳ مرداد آغاز میشود در حالیکه کیفیت چمنها به حد استاندارد نرسیده است. این موضوع نهتنها کیفیت فنی مسابقات را کاهش میدهد، بلکه خطر مصدومیت بازیکنان را نیز افزایش میدهد.
ولی باشگاهها باید در دورههای تعطیلی لیگ، برنامهریزی دقیقی برای ریکاوری و آمادهسازی بازیکنان داشته باشند تا از افت بدنی و فنی جلوگیری شود. هرچند فشار بالای مسابقات ممکن است این نگرانی را ایجاد کند که بازیکنان توان تحمل چنین فشاری را نداشته باشند، اما واقعیت آن است که بازیکنان حاضر در لیگ برتر از کیفیت و نگاه حرفهای بالایی برخوردارند و معمولاً از پس این چالشها برمیآیند. همچنین برخلاف گذشته که فاصله سطحی میان بازیکنان اصلی و ذخیره زیاد بود، امروز بسیاری از تیمها از عمق ترکیب مناسبی برخوردارند و مربیان میتوانند با اطمینان دست به تعویض بزنند؛ مسألهای که از فشار روی مهرههای کلیدی میکاهد.
باید امیدوار بود که لیگ برتر در این شرایط دشوار، خروجی مثبتی برای تیم ملی داشته باشد. ارتباط و تعامل سازنده میان سرمربی تیم ملی و مربیان باشگاهی میتواند به مدیریت بهتر بازیکنان کمک کند تا آنها در طول فصل، آماده و در اوج باقی بمانند، نه آنکه با مصدومیت و فرسودگی مواجه شوند.
