گروه ورزشی / یکی از نکات قابلتوجهی که پس از برگزاری مراسم قرعهکشی لیگ بیستوششم در محافل ورزشی مورد توجه قرار گرفت، ایده عجیب سازمان لیگ برای برگزاری مسابقات در شرایط خاص بود؛ بهگونهای که یکی از مهمترین روشهای پیشنهادی، برگزاری متمرکز مسابقات در یک یا چند استان کشور است تا چالشهای لیگ قبل تکرار نشود. در حالی که سازمان لیگ تلاش کرده با ارائه سناریوهای مختلف برای شرایط فورسماژور، انعطافپذیری مدیریتی خود را به نمایش بگذارد، اما واقعیت این است که نبود زیرساختهای اجرایی، این طرحها را بیش از آنکه عملیاتی جلوه دهد، به مجموعهای از ایدههای روی کاغذ تبدیل کرده است. برگزاری متمرکز مسابقات در یک یا دو استان، نیازمند امکانات لجستیکی، زیرساختهای اقامتی، حملونقل استاندارد و مهمتر از همه، برنامهریزی دقیق و هماهنگی بیننهادی است؛ مواردی که در تجربههای گذشته فوتبال ایران، کمتر نشانی از تحقق کامل آنها دیده شده است. از سوی دیگر، اتکا به شاخص فاصله امتیازی برای تعیین قهرمان یا سقوط تیمها، بدون در نظر گرفتن عدالت رقابتی و شرایط نابرابر تیمها، میتواند زمینهساز اعتراضهای حقوقی و بیاعتمادی باشگاهها شود. تجربه لیگهای اروپایی نیز نشان داده است که حتی با وجود زیرساختهای پیشرفته، چنین تصمیمهایی بدون حاشیه و چالش نیست. در چنین شرایطی، به نظر میرسد پیش از تدوین آییننامههای پیچیده، سازمان لیگ باید به تقویت زیرساختها و ایجاد بسترهای اجرایی قابل اتکا بپردازد؛ در غیر این صورت، این طرحها در بزنگاه اجرا با چالشهای جدی مواجه خواهند شد.
