در حافظه موقت ذخیره شد...
هوشنگ نصیرزاده، مدیرعامل پیشین فولاد خوزستان در گفتوگو با «ایران»:
مشکل بزرگ باشگاهها نبود درآمد پایدار است
نصیرزاده با اشاره به نبود انسجام در ساختار مدیریتی فوتبال ایران، این مسأله را یکی از ریشههای اصلی نابسامانیهای موجود میداند و میگوید:«زمانی که ساختار مدیریتی فاقد انسجام باشد و اتحادیه باشگاهها عملاً به یک کانال در فضای مجازی تقلیل یابد، طبیعی است که مدیران باشگاهها به جای تمرکز بر منافع جمعی، درگیر رقابتهای مقطعی شوند و تصمیماتی اتخاذ کنند که تعهداتی برای مدیران آینده ایجاد کند. چنین شرایطی بهطور مستقیم بر وضعیت اقتصادی فوتبال کشور اثرگذار است و موجب تشدید بیثباتی در این حوزه میشود.»
هوشنگ نصیرزاده با اشاره به چالش ۱۸ تیمی شدن فصل جدید توضیح میدهد:«افزایش تعداد تیمها در لیگ، بیش از آنکه بر مبنای یک برنامهریزی بلندمدت باشد، ناشی از شرایط خاص و توقف مقطعی لیگ در گذشته بوده است. این تصمیم ماهیتی موقتی دارد و با سقوط چهار تیم در پایان فصل، ساختار لیگ به حالت پیشین بازخواهد گشت. عدم پذیرش برخی تیمهای صعودکننده تأثیر قابلتوجهی در کاهش هزینهها نداشته و نگاه به فوتبال باید یکپارچه و کلان باشد.»
نصیرزاده بر ضرورت تداوم برگزاری لیگ تأکید دارد و معتقد است:«فوتبال ایران باید همگام با فوتبال آسیا حرکت کرده و برندهای خود را در سطح قاره معرفی کند. حتی در شرایط خاص نیز نمیتوان اهمیت برگزاری لیگ را نادیده گرفت؛ چراکه فوتبال نقش مهمی در ایجاد نشاط اجتماعی و پاسخگویی به نیازهای نسل جوان ایفا میکند.»
وی به محدودیت اختیارات فدراسیون فوتبال در مدیریت باشگاهها اشاره میکند و توضیح میدهد:«بسیاری از باشگاهها وابسته به صنایع مختلف هستند و تصمیمگیری در این حوزه از اختیار مدیران فوتبال خارج است. در چنین شرایطی، دخالت مستقیم فدراسیون در امور مالی و مدیریتی باشگاهها عملاً امکانپذیر نیست و تنها برخی نهادهای بالادستی میتوانند در موارد خاص، مانند اعزام به اردوهای خارجی، نقش نظارتی ایفا کنند.»
مدیرعامل پیشین تراکتورسازی و فولاد خوزستان به مسأله تولید بازیکن جوان و وابستگی لیگ به بازیکنان خارجی اشاره میکند و میگوید:«باشگاهها در توسعه آکادمیهای خود عملکرد مطلوبی نداشتهاند. تنها اقدام عملی فدراسیون در این زمینه، الزام باشگاهها به استفاده حداقلی از بازیکنان جوان -در حد حضور روی نیمکت- بوده است. همچنین کاهش سهمیه بازیکنان خارجی از ۸ به ۴، تلاشی در راستای مدیریت این روند ارزیابی میشود.»
او حضور بازیکنان خارجی را در ارتقای کیفیت فنی فوتبال ایران مؤثر میداند و توضیح میدهد:«مشکل اصلی، نبود منابع درآمدی پایدار است. حق پخش تلویزیونی، فروش بلیت، عرضه محصولات هواداری و جذب اسپانسرهای قدرتمند از ارکان اصلی اقتصاد فوتبال به شمار میروند؛ در نبود این منابع، چه بخش خصوصی و چه دولتی با زیان مواجه خواهند شد. در چنین شرایطی، فوتبال ایران به جای حرکت در مسیر توسعه، روندی نزولی را تجربه میکند.»
