در حافظه موقت ذخیره شد...
مهدی پاشازاده، بازیکن پیشین تیم ملی در گفتوگو با «ایران»:
واژهای به نام « نسل طلایی» فوتبال ایران نداریم
به همین بهانه، به سراغ مهدی پاشازاده، مدافع پیشین تیم ملی، رفتیم تا دراینباره با او گفتوگو کنیم که در ادامه میخوانید.
مهدی پاشازاده درباره شکلگیری این فضای عجیب در فوتبال کشور به «ایران» میگوید: «اصلاً نیازی به این تقابل نیست. چه تیم ۹۸ و چه تیم فعلی، همگی وظیفهای در قبال کشور داشتند که آن را انجام دادهاند و قابل تقدیر هستند. سؤال اینجاست که چرا باید چنین فضایی ایجاد شود؟ من شخصاً مقایسه را دوست ندارم. همه ما زحمت کشیدهایم و کارمان را انجام دادهایم؛ نه منتی بر کسی داریم و نه منتی را میپذیریم. متأسفانه دو، سه سالی است که این مقایسهها شکل گرفته و اصلاً اتفاق زیبایی نیست.»
بازیکن پیشین تیم ملی، نسل فعلی فوتبال را به پرهیز از ورود به حاشیههای غیرمفید توصیه میکند و میگوید: «هر نسلی که برای تیم ملی بازی کرده و در تورنمنتها از اعتبار ایران دفاع کرده، قابل احترام است. خواهش من این است که نسل فعلی کمتر دراین باره صحبت کند. نسل ما وارد چنین بحثهایی نمیشود، اما متأسفانه بازیکنان جوانتر گاهی به این فضا دامن میزنند. حتی اگر نظرسنجیها و بحثهای فنی را کنار بگذاریم، باید بپذیریم که ما بازیکنان شاخصی داشتیم که تکرارشدنی نیستند. البته امروز هم بازیکنان قابل احترامی داریم.»
مهدی پاشازاده درباره دلایل محبوبیت نسل ۹۸ در جامعه میگوید: «معروف شدن آسان است، اما حفظ محبوبیت کار سختی است. نسل ما توانست دل مردم را به دست بیاورد؛ این اتفاق نه با پول و نه با کار نمایشی به دست نیامده، بلکه با شاد کردن مردم حاصل شده است. این محبوبیت را هیچکس نمیتواند از بین ببرد. به نظر من، از نظر محبوبیت بعید است تیمی بتواند به پای تیم ۹۸ برسد. درباره مسائل فنی بحثی ندارم؛ همه زحمت کشیدهاند و قابل احترام هستند. نکته اصلی همان محبوبیتی است که به لطف مردم نصیب ما شد.»
این پیشکسوت فوتبال، ایجاد فضای دوقطبی و شکاف میان نسلهای فوتبال را به ضرر فوتبال ملی میداند و میگوید: «چنین تقابلی تأثیر منفی دارد و حتی ممکن است به شکاف اجتماعی منجر شود. تیم فعلی هم برای جام جهانی ۲۰۲۶ زحمت کشید و کارش تمام شد. شاید بازیهای تدارکاتی کافی نداشتند و با کمبودهایی مواجه بودند، اما باید گفت خسته نباشید و پرونده را بست. ادامه دادن این بحثها فقط نتیجه منفی دارد.»
او درادامه توضیح میدهد: «فوتبال ایران ۵۰ سال است قهرمان آسیا نشده و حتی در آینده، رسیدن به جمع چهار تیم برتر آسیا هم ممکن است به آرزو تبدیل شود. شاید دیگر واژهای به نام نسل طلایی نداشته باشیم، اما واقعیت این است که بازیکنانی مانند احمدرضا عابدزاده، محمد خاکپور، نادر محمدخانی، رضا شاهرودی، مهرداد میناوند، حمید استیلی، کریم باقری، علی منصوریان، خداداد عزیزی و علی دایی، هر کدام وزنهای برای یک تیم بودند. بنابراین، مقایسه کردن درست نیست؛ همه ما برای فوتبال ایران زحمت کشیدهایم و این بازیکنان نیازی به اثبات خود ندارند.» پاشازاده یکی از مشکلات اصلی فوتبال ایران را حاشیهسازی میداند و دراینباره توضیح میدهد: «این نوع رفتار میان ملیپوشان برخی کشورها دیده نمیشود. در جام جهانی دیدیم که بازیکنان نسلهای مختلف کنار هم مینشینند و بازیها را تماشا میکنند. برای مثال، در برزیل پس از حذف تیم ملیشان، چنین بحثهایی شکل نگرفت. آنها نگاه حرفهای دارند؛ تورنمنت که تمام میشود، پرونده را میبندند و برای رقابت بعدی آماده میشوند. اما در فوتبال ما، حاشیه از متن مهمتر شده است.»
او ادامه میدهد: «جام جهانی تمام شده و دیگر بازگشتی ندارد. به جای پرداختن به گذشته، باید به جام ملتهای آسیا فکر کنیم و ببینیم در آینده چه عملکردی خواهیم داشت.»
پاشازاده راهکار برونرفت از این وضعیت را در ایجاد فرهنگ مسئولیتپذیری در فوتبال ایران میداند و دراینباره میگوید: «حل این مسائل کار سادهای نیست و نیاز به فرهنگسازی دارد، اما متأسفانه در حال حاضر مسیر برعکس طی میشود. فوتبال ایران در حال پسرفت است و تا زمانی که به فکر اصلاح بنیادین آن نباشیم، هیچ اتفاق امیدوارکنندهای رخ نخواهد داد.»
