در حافظه موقت ذخیره شد...
رسول کربکندی، دروازهبان پیشین تیم ملی در گفتوگو با «ایران»:
با افت کیفیت، توقع پیشرفت فوتبال دور از ذهن است
رسول کربکندی، دروازهبان پیشین تیم ملی فوتبال کشورمان، در گفتوگو با «ایران» با اشاره به اهمیت تماشای مسابقات جام جهانی برای مدیران، مربیان و بازیکنان فوتبال ایران میگوید:«دیدن تکتک بازیها، فراتر از لذت برای هواداران، دستاوردهای فنی قابلتوجهی دارد. امروز دیگر نامها تعیینکننده نیستند؛ بلکه جوانی، جنگندگی بازیکنان و مدیریت فنی و روانی تیمها اهمیت دارد. این مدیریت نیز بهشدت تحتتأثیر تحلیل دادهها، هوش مصنوعی و فناوریهای پیشرفته است؛ حوزهای که فوتبال ایران در آن از تیمهای تراز اول جهان عقب مانده است.»
او در ادامه با تأکید بر محدود شدن حضور بازیکنان خارجی در لیگ ایران، این شرایط را فرصتی برای تغییر نگاه کادرهای فنی میداند:«حضور در چنین رقابتهایی میتواند به مربیان کمک کند تا نگاه خود را به سمت بازیکنان جوان معطوف کنند و با پویاتر کردن این دیدگاه، از میانگین سنی بالای تیم ملی فاصله بگیرند.»
رسول کربکندی، یکی از چالشهای جدی فوتبال ایران را فاصله گرفتن مربیان از دانش روز عنوان میکند:«در لیگ ما، بسیاری از مربیان بیشتر از نام خود بهره میبرند تا دانش فنی. ارتباط با مدیربرنامهها و جابهجاییهای سریع، جایگزین پیشرفت واقعی شده است. در گذشته تجربه نقش پررنگتری داشت، اما امروز با امکانات گسترده فضای مجازی، مربیان میتوانند بهسرعت دانش خود را بهروز کنند. به نظر میرسد مربیگری در ایران به نوعی روزمرگی تبدیل شده و همین موضوع باعث افت کیفیت در تیمهای ملی و باشگاهی شده است.»
کربکندی در خصوص وضعیت بازیکنان نیز نگاه انتقادی دارد:«وقتی در جام جهانی میبینیم بازیکنی مانند رونالدو در ۴۱ سالگی همچنان در اوج آمادگی بازی میکند، مشخص میشود چه میزان روی سبک زندگی حرفهای و سلامت خود کار کرده است. اما در فوتبالما، برخی ستارهها به جای نگاه حرفهای، بیشتر به دنبال قراردادهای سنگین هستند، غافل از اینکه این مسیر، عمر فوتبالی آنها را کوتاهتر میکند.»
این کارشناس فوتبال، نتیجهگرایی افراطی را یکی دیگر از عوامل آسیبزا میداند:«در فوتبال ایران، همه به دنبال نتیجه کوتاهمدت هستند؛ مدیران، مربیان و بازیکنان کمتر به آینده فکر میکنند. حتی باشگاهها از آکادمیهای خود استفاده نمیکنند و ترجیح میدهند بازیکن آماده از دیگر تیمها جذب کنند. در حالی که در تیمی مانند اسپانیا، بازیکنان زیر ۱۸ سال به میدان میروند. اما در ایران حتی فرصت کوتاهی به جوانان داده نمیشود تا به خودباوری برسند. این نوع نگاه، سؤالات جدی درباره روند انتخاب بازیکنان در سطح باشگاهی و ملی ایجاد میکند.»
او در ادامه درخشش تیمهای اروپایی در جام جهانی را حاصل برنامهریزی اصولی در لیگهای داخلی آنها میداند:«لیگ قوی، پایهساز تیم ملی قدرتمند است. حضور چند تیم اروپایی در مراحل پایانی جام جهانی، بیارتباط با عملکرد موفق باشگاههایی مانند بارسلونا، پاریسنژرمن و آرسنال نیست. در مقابل، کیفیت لیگ ایران هر سال افت میکند و حتی در آسیا نیز فرصت درخشش نداریم. با این شرایط، انتظار پیشرفت تیم ملی هم دور از ذهن است.»
کربکندی در پایان با انتقاد از افزایش تعداد تیمهای لیگ بدون فراهم بودن زیرساختها میگــــــــوید:«هرچنــــــد تصمیماتی مانند ۱۸ تیمی شدن لیگ ممکن است تحت شرایط خاص اتخاذ شده باشد، اما نبود برنامهریزی دقیق حتی در مسائل سادهای مانند هزینههای جانبی و مشکلات اقتصادی باشگاهها، چشمانداز روشنی برای لیگ ترسیم نمیکند. با این روند، نمیتوان چندان نسبت به آینده فوتبال ایران خوشبین بود.»
