بهروز رهبری فر، مدافع پیشین تیم ملی فوتبال در گفتوگو با «ایران»:
عذرخواهی باعث کوچک شدن ستارهها نمیشود
پریسا غفاری/ حذف تیمهای ایران، کرهجنوبی، عربستان و آلمان از جام جهانی، یک نقطه مشترک داشت؛ ناکامی در رسیدن به اهداف از پیش تعیین شده، اما آنچه فوتبال این کشورها را از یکدیگر متمایز کرد، نوع واکنش مدیران و مربیانشان پس از این حذف از جام جهانی بود. در کرهجنوبی نیز هونگ میونگبو در برابر رسانهها تعظیم کرد، مسئولیت ناکامی را پذیرفت
و استعفا داد.
در عربستان، یاسر المسحل با عذرخواهی از مردم، از سمت خود کنار رفت اما در فوتبال ایران نهخبری از استعفا و کنارهگیری بود و نه خداحافظی بازیکنان پا به سن گذاشته تیم ملی. همین موضوع این پرسش را در میان اهالی فوتبال ایجاد کرده است که اساساً آیا فرهنگ مسئولیتپذیری در فوتبال ایران وجود دارد
یا خیر؟
برای بررسی این موضوع، به سراغ بهروز رهبریفر، مدافع پیشین تیم ملی فوتبال ایران رفتیم تا دیدگاه او را درباره وضعیت کنونی فوتبال کشور در حوزه پاسخگویی و مسئولیتپذیری جویا شویم.
رهبریفر در گفتوگو با «ایران»، با انتقاد از عملکرد تیم ملی میگوید: «فرهنگ پذیرش اشتباه و مسئولیت اجتماعی در تیمهای ورزشی ما بویژه فوتبالیها آنقدر ضعیف است که عذرخواهی را نوعی کوچکشدن میدانند؛ در حالی که هر انسانی با پذیرش اشتباه خود، بزرگتر میشود. به نظر من، فوتبال ما سالهاست به مردم ایران یک عذرخواهی بدهکار است.» او در ادامه توضیح میدهد: «متأسفانه در فوتبال ایران تعریف و تمجید از عملکردها بسیار زیاد است و در مقابل، بسیاری از انتقادها با برچسب غرضورزی مواجه میشوند. اگر ما مدعی هستیم که بهترین تیم آسیا هستیم، چرا در آسانترین قرعه جام جهانی نتوانستیم صعود کنیم؟ فوتبال ما تصور میکند که مساوی کردن با بلژیک و مصر یک دستاورد بزرگ است، در حالی که بلژیک ۲۰۲۶ در ضعیفترین وضعیت خود در مسابقات حاضر شده بود. اکنون کادر فنی و مدیران فوتبال مدعیاند که بدون باخت جام را ترک کردهاند یا بهترین تیم تاریخ ایران هستند! این در حالی است که جام جهانی ۲۰۲۶ در پایینترین سطح تمام ادوار خود برگزار میشود. اگر تیم ۱۹۹۸ ایران در این دوره حضور داشت، به شما قول میدهم تا مرحله یکچهارم نهایی هم صعود میکرد.» مدافع پیشین تیم ملی همچنین ابراز امیدواری میکند که پس از بازگشت تیم ملی، شاهد پاسخگویی مدیران فدراسیون و اعضای کادرفنی و خداحافظی بازیکنان پا به سن گذاشته تیم ملی فوتبال ایران باشیم، او درادامه میگوید: «من منکر شایستگیهای تیم ملی نیستم؛ ما بهترین نفرات را در پستهای مختلف داشتیم. اما برنامهریزی ضعیف و فضای پر از گلایه و نارضایتی از سوی کادر فنی و مدیران، باعث شد بازیکنان دچار بههمریختگی شوند. به یاد دارم در سال ۲۰۰۰، تیم ملی به لبنان رفت و ما را در خیابانهای بیروت چرخاندند و درست زمانی که داوران برای آغاز بازی به زمین میرفتند، به استادیوم رسیدیم. اما بازیکنان با اتحاد و همدلی بازی کردند و چهار گل هم به لبنان زدند؛ چرا که کادر فنی و مدیران، تیم را از حاشیه دور نگه داشته و از نظر روحی در شرایط خوبی قرار داده بودند. بنابراین اکنون که از جام جهانی حذف شدهایم، باید از مردم عذرخواهی کنیم؛ از هوادارانی که ورزشگاه را پر کردند و ۹۰ میلیون ایرانی که پای تلویزیون نشستند تا صعود تیم را ببینند. باید به همه افراد مرتبط با تیم ملی گفت عذرخواهی شما را کوچک نمیکند.» رهبریفر در بخش دیگری از صحبتهای خود، مشکل عدم پذیرش مسئولیت را به کل ساختار فوتبال ایران تعمیم میدهد: «در باشگاههای ایران هم پذیرش مسئولیت دیده نمیشود. مدیران باشگاهها بهخاطر نتیجهگرایی، به بازیکنان قدیمی اعتماد میکنند و حتی حاضر نیستند یک استعداد شهرستانی را به فهرست تیم اضافه کنند. رفتار بزرگترهای تیم هم بهگونهای است که جوانان دیگر از آنها آموزش نمیبینند. مشکل اینجاست که دیگر اساتیدی در سطح فنی و شخصیتی مانند زنده یاد منصور پورحیدری، زنده یاد پرویز ابوطالب و زنده یاد پرویز دهداری نداریم تا مفاهیمی مانند جوانمردی و بازی جوانمردانه را به تیمها آموزش دهند. این ضعف از باشگاهها به تیم ملی منتقل میشود و در نهایت، بازیکن به خود اجازه میدهد ناکامی را به گردن عوامل بیرونی بیندازد، بدون آنکه خود را مقصر بداند.» وی در پایان، درباره دلیل خداحافظی نکردن بازیکنان باتجربه میگوید: «وقتی در هر پست جایگزین مناسبی وجود ندارد و استعدادها بهخوبی پرورش داده نشدهاند، بازیکنان مطرح این اجازه را به خود میدهند که هم قراردادهای میلیاردی ببندند و هم بگویند چهار سال دیگر هم در جام جهانی حضور خواهند داشت. اگر بازیکنانی مانند من، یحیی گلمحمدی و فرهاد مجیدی در ۲۸ سالگی خداحافظی کردیم، به این دلیل بود که پشت سر ما بازیکنانی خلاق و حتی بهتر وجود داشتند. اما امروز واقعاً جایگزین مناسبی نداریم و شاید اگر من هم جای امیر قلعهنویی بودم، از همین ترکیب استفاده میکردم.»
