ملت مبعوث یا رستاخیز ملی
سید عطاءالله مهاجرانی
یکم: در ۱۵ اردیبهشت سال ۱۳۲۳ یعنی ۸۲ سال پیش، امام خمینی -رضوانالله تعالی علیه- یادداشتی در «کتابخانه وزیری» یزد به یادگار گذاشتند. متن یادداشت که پیام به ملت ایران است؛ به عنوان سندی که بر پیشینه اندیشه سیاسی -الهی امام خمینی دلالت میکند، در کتابخانه وزیری نگهداری میشود. امام(ره) با خطی خوش و چشم نواز نوشته اند: «قالالله تعالی: قُلْ انَّما اعِظُکم بِواحِدَهٍ انْ تَقُومُوا لِلّهِ مَثنی وَ فُرادی. خدای تعالی در این کلام شریف، از سرمنزل تاریک طبیعت تا منتهای سیر انسانیت را بیان کرده و بهترین موعظههایی است که خدای عالم از میانه تمام مواعظ انتخاب فرموده و این یک کلمه را پیشنهاد بشر فرموده. این کلمه تنها راه اصلاح دو جهان است. قیام برای خداست که ابراهیم خلیلالرحمن را به منزل خلّت رسانده و از جلوههای گوناگون عالم طبیعت رهانده:
خلیل آسا درِ علم الیقین زن
ندای «لا احبّ الآفلین» زن.
قیام للَّه است که موسای کلیم را با یک عصا بر فرعونیان چیره کرد و تمام تخت و تاج آنان را به باد فنا داد و نیز او را به میقات محبوب رساند و به مقام «صَعْق و صَحْو» کشاند. قیام برای خداست که خاتم النبیین-صلیالله علیه و آله- را یک تنه بر تمام عادات و عقاید جاهلیت غلبه داد و بتها را از خانه خدا برانداخت و به جای آن توحید و تقوا را گذاشت و نیز آن ذات مقدس را به مقام «قابَ قوسین او ادنی» رساند.»
گویی زندگانی امام خمینی(ره) و سبک و سلوک او در تمام عمر، از جوانی تا ۱۵ اردیبهشت ۱۳۲۳، تا ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ تحقق همین سخن و آرمان بوده است. از زمان پیروزی انقلاب اسلامی و تأسیس نظام جمهوری اسلامی نیز او بر همین سخن و سلوک پایدار ماند. «قول ثابت» او در جامعه و در کشور ما تحقق یافت. آیه مورد استناد امام خمینی(ره) در این پیام به ملت ایران و علمای دین، درخشندهترین سندی است که میتوان برای تبیین قیام برای خداوند در عرصه فردی و اجتماعی و ملی به عنوان راهنما برگزید.
قیام برای خداوند چه مختصاتی دارد؟ «سُلمی» در «حقائق التفاسیر» چهار مشخصه ذکر کرده است: «درستی و راستی در سخن، اخلاص در عمل، استقامت در راه خدا و با خدا در همه حالات و مراقبت نسبت به خداوند در هر حال و روز.» زندگی امام خمینی همین بود. اول بعثت در درون جان او طلوع کرد، آنگاه شعاع بعثت جان او به یاران و شاگردان و به ملت ایران رسید. او اول از خویش به در آمد. «از خویش به در آمدن» در تعبیر حافظ همان «مبعوث شدن» است:
«شهر خالی است ز عشاق بود کز طرفی
مردی از خویش برون آید و کاری بکند؟»
از خویش برون آمدن، یعنی خود را ندیدن، منفعت و مصلحت خود را ندیدن، خود را فدای باور و دیگران و آرمان کردن، خود را از بند تعلق آزاد کردن. ما شاهد چنین بعثتی در زندگی امام محمد غزالی و جلالالدین بلخی و حکیم سنایی بودهایم. از قالب خویش و خودبینی برون آمدن و زندگی دیگری را آفریدن. واژه «بعثت» یا رستاخیز جان، مناسبترین تعبیر برای چنین دگرگونی وجودی است. امام خمینی(ره) از قیام برای خداوند سخن گفت. هشدار داد که ملت ایران از روزگار سیاه خود و از نظام سلطنتی گذر میکند.
دوم: شهید امام خامنهای در ۱۲ بهمن ۱۴۰۴، یک ماه پیش از شهادت خویش به همین مضمون اشاره کردند؛ مبعوث شدن یک ملت: «به توفیق الهی اگر چنانچه حادثهای برای کشور پیش بیاید؛ خدای متعال این مردم را مبعوث خواهد کرد؛ برای مقابله با حوادث و کار را مردم تمام خواهند کرد.»
سوم: در پیام آیتالله سیدمجتبی خامنهای، مضمون «ملت مبعوث» تکرار و تبیین شده است.بیش از صد شب و روز است در سراسر ایران شاهد ملت مبعوثیم. ملتی تاریخی، به قلمرو اساطیر وارد شده است. رستم تهمتن در یک ملت تکثیر شده است. ملتی سربلند به صحنه آمده است. اکنون که طرح تجاوز آمریکا و اسرائیل شکست خورده است، شاهد افشای بخشهایی از سناریوی آنها هستیم، مانند ورود احزاب و گروههای مسلح از کردستان عراق، هماهنگی ترامپ و گفتوگوی تلفنی او با رهبران کردستان عراق و نیز احزاب کردی ایرانی -البته ضد ایرانی!- تا پروژهای مانند ماجرای کردها در سوریه یا حتی عراق در غرب ایران اتفاق بیفتد. همان پروژه قدیمی اسرائیل که بنا بر توصیه «بن گوریون» درصدد تجزیه ایران بوده و هست. البته شکست سختی خورد. مردم ما با هوشمندی تاریخی خویش دیدند که ایران و ملت ایران، یعنی فراتر از نظام جمهوری اسلامی در معرض خطر است. برانگیخته شدند و به صحنه آمدند.
چهارم: نمونه بدلی ملت مبعوث، تفسیر شاه و اسدالله علم و شعبان جعفری از کودتای ۲۸ مرداد سال ۱۳۳۲ است. کودتا را قیام ملی یا رستاخیز ملی خواندهاند. حزب رستاخیز ملی که با نظریه پردازی روشنفکران چپگرا سامان یافته بود و داریوش همایون در سازماندهی حزب نقش نمایانی داشت. پرویز نیکخواه در روزنامه رستاخیز از «دیالکتیک حزب رستاخیز» سخن گفته بود. کورش لاشایی و محمود جعفریان هم در همین حال و هوای تئوریزهکردن انقلاب سفید و حزب رستاخیز بودند. دیری نپایید. حزبی که در ۱۱ اسفند ۱۳۵۳ به فرمان شاه تأسیس شده بود؛ عضویت در حزب اجباری بود تا نشان داده شود ملت ایران رستاخیز کردهاند. مرحوم دکتر علی شریعتمداری رئیس دانشکده علوم تربیتی دانشگاه اصفهان بود. حاضر نشد ورقه عضویت در حزب را امضا کند. از ریاست دانشکده برکنارش کردند. ملت ایران مبعوث شدند به صحنه آمدند. حزب رستاخیز منحل شد. شاه صدای انقلاب را شنید. از ایران گریخت و نظام سلطنتی سقوط کرد. حزب رستاخیز و نظام سلطنتی و نظریهپردازان و تفسیر شاهانه، یکباره بر باد رفت. شاید ما از نوادر ملتهایی باشیم که برای آنان واژهها از معنای حقیقی خویش تهی میشوند. از جنس چوب و پلاستیک میشوند، بدون خون و عصب و زندگی. چگونه میشود کودتایی که با عملیات آژاکس از سوی سیا و دستگاه اطلاعاتی انگلستان و با مدیریت چرچیل در ایران انجام شد، ستارگانش شعبان جعفری و ژنرال زاهدی و ملکهاش ملکه اعتضادی (پری آژان قز) و پری بلنده بودند، نامش رستاخیز ملت ایران باشد!؟ ژنرال زاهدی هفت ماه پس از کودتا، در ۱۷ فروردین سال ۱۳۳۵ از نخستوزیری عزل و به سوئیس تبعید شد. از درآمدهای ناشی از فرماندهی کودتا (فرماندهی اصلی بر عهده سیا و امآیسیکس بود) ویلای «رز» را از همان دریافتیهای سیا در «مونترو» ژنو خرید. البته بعد از مرگ اردشیر زاهدی همه چیز حراج شد! ملکه اعتضادی از خانم رئیسهای شهرنو، بعد از کودتا، شاه و سیا و ساواک به او مبالغ کلانی پول و زمین دادند. در سال شکلگیری انقلاب اموالش را از جمله سهام بانک ایران و ژاپن را نقد کرد و به اسرائیل رفت! همانجا مُرد. پری بلنده را مرحوم خلخالی اعدام کرد. شعبان جعفری افتخاراتش را در مصاحبه مفصل با خبرنگار صهیونیست ایرانی «هما سرشار» روایت کرد. کتاب را هم «شرکت ایران کتاب» در لس آنجلس که متعلق به یک ایرانی صهیونیست دیگر است، منتشر کرده است. اینان دسته جمعی ستارگان قیام ملی و رستاخیز ملت ایران بودند! به روایت قرآن مجید «و اما کف به کناری میرود و آنچه برای مردمان سودمند است بر جای میماند.» قیام ملی جعلی آمریکایی- انگلیسی مثل قیام دی ماه ۱۴۰۴ که باز هم آمریکایی و اسرائیلی بود مثل کف زدوده شد. ملت ایران سربلند و مانا و پایدار به صحنه آمد.
مراقب باشیم با سخنان وحدت شکن و ضد بعثت ملی ملت ایران، به چنین حضوری و حماسهای آسیب نرسد. تریبونداران بیشتر
مراقبت کنند!
