پروژه فرهنگی بیضایی در امتداد منطق فردوسی، اما با ابزار نمایش معاصر، شکل میگیرد. بیضایی با تکیه بر اسطورهای مانند سیاوش، آیین کهن سووشون، واقعه کربلا و کهنالگوی نمایش ایرانی (تعزیه) در چهار اثرمحوری «دیباچه نوین شاهنامه»، «اشغال»، «روز واقعه» و «مجلس ضربت خوردن»، در پی بازسازی حافظه روایی ایران به مثابه سنگری در برابر اشکال مختلف «اشغال» ،چه نظامی و چه فرهنگی است. در روزگاری که تهدیدهای هویتی از تهاجم نظامی تا اشغال فرهنگی جدی است، بازخوانی سازوکارهای مقاومت جمعی ضرورتی تحلیلی دارد. این تقابل هوشمندانه گویای نگرش اوست: مواجهه با مسائل پیچیده هویتی نیازمند «دقتی اسطورهای» و «روشمندی ریاضیوار» است. «جمع شدن» و «درهم ضرب شدن» دو سطح از مقاومت را ترسیم میکنند: اتحادی کمّی و دفاعی و پیوندی کیفی و ساختاری که دشمن را از درون متلاشی میکند.
بخشی از یادداشت علیرضا داوودنژاد، فیلمساز
در خبرگزاری خبرآنلاین
