«ایران» بحران‌‌آفرینی‌ بی‌پایان رئیس جمهوری آمریکا در مسیر برگزاری جام جهانی ۲۰۲۶ را بررسی می‌کند

سیاه‌ترین جـام تاریـخ

سینا حسینی/ روزی که جیانی اینفانتینو نام ایالات متحده آمریکا را به‌عنوان یکی از میزبانان جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ اعلام کرد، بسیاری بر این باور بودند که این انتخاب بر پایه ظرفیت‌های بالای زیرساختی و اجرایی این کشور صورت گرفته است. اما امروز، با رفتارهای پرتناقض دونالد ترامپ و طرح برخی رویکردهای بحث‌برانگیز در عرصه بین‌المللی -از جمله مداخلات سیاسی و غیرقانونی او در قبال ایران، وضع قوانین مهاجرتی دشوار برای هواداران و افزایش سرسام‌آور نرخ بلیت‌های جام جهانی- این انتخاب بیش از هر زمان دیگری در معرض انتقادات جدی 
قرار گرفته است.
قرار بود جام جهانی فوتبال نماد همگرایی ملت‌ها و تجلی «رقابت سالم در مستطیل‌سبز» باشد؛ اما در شرایط کنونی، فوتبال بیش از پیش درگیر مداخلات سیاسی و تصمیمات مناقشه‌برانگیز شده و فضای آن با تنش‌ها و بی‌ثباتی‌های جدیدی مواجه است؛ به‌گونه‌ای که برخی تحلیلگران، جام جهانی ۲۰۲۶ را یکی از چالش‌برانگیزترین دوره‌های این تورنمنت معتبر ارزیابی می‌کنند. رفتارهای سیاسی و رویکردهای غیرمتعارف دونالد ترامپ نیز نه‌تنها در سطح سیاست بین‌الملل، بلکه از منظر تأثیرگذاری بر ساختارهای ورزش جهانی، نگرانی‌هایی را در میان نهادهای مرتبط ایجاد کرده است. طرح دیدگاه‌هایی نظیر اعمال محدودیت‌های سیاسی بر حضور تیم‌ها یا کشورها در رقابت‌ها، در تعارض آشکار با اصول بنیادین فیفا قرار دارد و این پرسش را برجسته می‌سازد که آیا فوتبال جهانی همچنان می‌تواند استقلال خود را در برابر فشارهای سیاسی حفظ کند یا خیر. از سوی دیگر، سیاست‌های مهاجرتی سختگیرانه در ایالات متحده، ماهیت فراگیر و جهانی جام را با چالش‌هایی جدی مواجه کرده است. گسترش فهرست محدودیت‌های ورود و افزایش نظارت‌های امنیتی بر اتباع برخی کشورها -به‌ویژه کشورهایی که تیم ملی آنها در رقابت‌ها حضور دارد- با اصل «دسترسی برابر» در تضاد تلقی می‌شود. در همین راستا، برخی نهادهای حقوق بشری نسبت به پیامدهای احتمالی این سیاست‌ها، از جمله رفتارهای سلیقه‌ای یا محدودیت‌های تحقیرآمیز، ابراز نگرانی کرده‌اند. چنین فضایی می‌تواند تجربه هواداران را از یک مشارکت جهانی به تجربه‌ای پرملاحظه و پرریسک تبدیل کند. در ادامه این روند، سازوکارهای اقتصادی مرتبط با فروش بلیت‌ها نیز مورد انتقاد قرار گرفته است. افزایش چشمگیر قیمت‌ها و محدودیت دسترسی به برخی مسابقات، بویژه دیدارهای مهم، این نگرانی را ایجاد کرده که مفهوم «مردمی‌بودن‌فوتبال» در حال کمرنگ شدن است. در چنین شرایطی، حضور در ورزشگاه‌ها بیش از آنکه تجربه‌ای عمومی باشد، به امتیازی اقتصادی برای گروه‌های برخوردار تبدیل می‌شود.
در این میان، سکوت یا واکنش‌های محدود فیفا نیز محل بحث و تأمل است. نهادی که خود را متولی ارزش‌های جهانی فوتبال می‌داند، در برابر مجموعه‌ای از چالش‌های سیاسی، حقوقی و اقتصادی با انتقادهایی درباره میزان کنشگری و مسئولیت‌پذیری مواجه شده است. ادامه این وضعیت می‌تواند به تضعیف جایگاه و سرمایه اجتماعی فیفا در سطح جهانی 
منجر شود.
در صورت تداوم روندهای موجود، این دوره از رقابت‌ها ممکن است بیش از آنکه به‌عنوان جشن وحدت ملت‌ها شناخته شود، به‌عنوان یکی از پرچالش‌ترین ادوار تاریخ این رقابت‌ها در حافظه جمعی ثبت شود؛ دوره‌ای که بیش از هر چیز، زیر سایه تنش‌های سیاسی و مناقشات بین‌المللی 
قرار گرفته است.
برخی تحلیلگران بر این باورند که تداوم این وضعیت می‌تواند هویت نمادین جام جهانی، به‌عنوان رویدادی برای نشاط، همبستگی و تعامل ملت‌ها را دستخوش تغییرات جدی کند و آن را بیش از پیش به عرصه‌ای برای رقابت‌های فراتر از ورزش تبدیل سازد.