نیاز ورزش به نگاه کلان و برنامه محور
علی افسری
سرمربی تیم ملی تیراندازی تراپ
موفقیت ورزش در گرو حمایت هماهنگ نهادهای دولتی و بخش خصوصی است؛ اما این حمایت باید بر پایه اولویتبندی دقیق و نگاه راهبردی صورت گیرد.
ما دورهای دشوار را پشت سر گذاشتهایم؛ ورزشکاران کشورمان در میادین بینالمللی خوش درخشیدند و نشان دادند که حتی در سختترین شرایط نیز میتوان امید را زنده نگه داشت. تداوم این مسیر، نیازمند برنامهریزی هدفمند و هوشمندانه است تا ورزش بتواند همچنان بهعنوان یکی از منابع الهام و امید اجتماعی نقشآفرینی کند.
همانگونه که بازسازی زیرساختهای آسیبدیده ضروری است، نباید از اهمیت ورزش نیز غافل شد. ورزش، خود نوعی رقابت و میدان بینالمللی است؛ عرصهای که در آن، قدرت، هویت و توانمندی یک ملت به نمایش گذاشته میشود. حتی نگاهی به بازیهای المپیک نشان میدهد که این رویدادها بازتابی نمادین از رقابتهای بزرگ جهانی هستند. بنابراین، همانطور که نمیتوان از نیازهای اساسی مردم چشمپوشی کرد، رها کردن ورزش نیز تصمیمی نادرست خواهد بود.
بیتردید، بخش خصوصی میتواند نقش مهمی در تأمین هزینههای ورزش ایفا کند؛ اما این امر مستلزم ایجاد بسترهای مناسب و مشوقهای کارآمد برای جذب سرمایهگذاران است. حضور فعال بخش خصوصی نهتنها بار مالی دولت را کاهش میدهد، بلکه به پویایی و حرفهای شدن ساختار ورزش نیز کمک
میکند.
ورزشکاران، سفیران فرهنگی کشورند؛ آنان با حضور در میادین جهانی، هویت ملی و تصویر ایران را به نمایش میگذارند. اگر خواهان جامعهای سالم، پویا و امیدوار هستیم، ورزش باید در زمره اولویتهای اصلی قرار گیرد. تجربه نیز نشان داده است که ورزشکاران ایرانی حتی با حداقل امکانات، به نتایج درخشانی دست یافتهاند و همواره از اسراف و هزینههای غیرضروری پرهیز کردهاند. درخشش چهرههایی چون محمد بیرانوند و هانیه رستمیان در المپیک پاریس، گواهی روشن بر این مدعاست.
باید به ورزش نگاهی کلان و آیندهمحور داشت. ورزش را میتوان به فرزندی تشبیه کرد که اگر برای استقلال و آیندهاش برنامهریزی نشود، همواره وابسته باقی خواهد ماند. ضروری است مسیرهایی برای خودکفایی و استقلال مالی ورزش تعریف و هموار شود تا این حوزه بتواند بهعنوان یکی از ارکان توسعه ملی، نقش خود را بهدرستی ایفا کند.
