حسین توکلی
سرمربی تیم ملی پاراوزنه برداری

در شرایط جنگی، ورزش زمانی در اولویت قرار می گیرد که ساختارهای اساسی کشور، امنیت و آرامش روانی مردم تأمین شده باشد. تا زمانی که کیان و ایستادگی ملی در خطر است، افتخارآفرینی ورزشی در درجه دوم اهمیت قرار می‌گیرد. اما این به معنای تعطیلی ورزش حرفه‌ای نیست. در حال حاضر، با وجود شرایط جنگی، برنامه‌های ورزشی متوقف نشده است. اردوهای تیم‌های ملی برپاست و ورزشکاران به فعالیت خود ادامه می‌دهند. نمونه‌های عینی این مدعا، اعزام تیم‌های کشتی آزاد و فرنگی به بیشکک با سفر زمینی و خستگی بسیار، برای کسب عنوان قهرمانی آسیا یا درخشش نوجوانان تکواندو در شیاپ چانگ جهانی و برافراشتن پرچم ایران است. این ورزشکاران در بدترین شرایط تمرکزی و آرامش روانی، جنگ را دیدند و از اعتبار ایران دفاع کردند. نکته فنی حائز اهمیت این است که در این برهه، باید هدفگذاری مدیران ورزشی معطوف به مدیریت بحران باشد. مدیرانی که خود قهرمانان دیروز هستند، با تعصب و اعتقاد کار می‌کنند. شاکله ورزش حرفه‌ای نیازمند فضایی سالم و آرام است، اما در شرایط اضطراری، اصل را باید بر کیفیت گذاشت، نه کمیت. کیفیت هزینه‌کرد نیست؛ بلکه محصول خواست، تعصب و باور جمعی است.