در حافظه موقت ذخیره شد...
عضو سابق هیأت اجرایی کمیته ملی المپیک در گفتوگو با «ایران»:
کیفی سازی را در رأس همه امور ورزشی قرار دهیم
وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک باید از بودجه به نحو احسن استفاده کنند، چرا که مدالها و درخشش ورزشکاران ایران در بازیهای آسیایی، قهرمانی جهان و آسیا، رشد سرانه ملی را نشان میدهد. چون ورزش شاخص است، همه کشورها در آن سرمایهگذاری میکنند و حتی کشورهای عربی حوزه خلیج فارس برای تقویت تیمهای ملی خود به بازیکنان خارجی تابعیت میدهند. یا تیم ملی ژاپن هم چند بازیکن خارجی را به خدمت گرفته که تابعیت ژاپن را پذیرفتهاند. ورزش ایران هم از این قاعده مستثنی نیست و به همین دلیل میخواهد در بازیهای آسیایی ناگویا جزو سه کشور اول جدول ردهبندی باشد. هرچند کار بسیار سختی است و بدون شک ایران باید برای مقام پنجم تا هفتم با کشورهای آسیایی رقابت کند. پس بعید است که دولت ورزش را نادیده بگیرد. حتی پیشبینی میکنم امسال بودجه ورزش با توجه به رقابتهای پیش رو در نظر گرفته شده و اعتبار فدراسیونها رشد چشمگیری داشته باشد. وقتی مجلس، جدای از تصویب بودجه دولت، بودجه دیگری را هم برای رشتههای مختلف در نظر میگیرد، یعنی این حوزه برای کشور مهم است.»
به اعتقاد او، حضور در میادین ورزشی برای تیمهای ملی نوعی جنگ است: «حضور ورزشکاران در رقابتهای مختلف هم به نوعی جنگ محسوب میشود. بهعنوان مثال، تیمهای ملی کشتی آزاد و فرنگی در شرایط سخت و زمینی در مسابقات قهرمانی آسیا حاضر شدند. تیم ملی فوتبال باید با تحمل شرایط دشوار در جام جهانی ۲۰۲۶ شرکت کند. کاروان ایران برای حضور در بازیهای آسیایی ساحلی نیز پس از ۵۰ ساعت به سانیا رسید. مگر اینها جنگ نیست؟ اما فراموش نکنید که چانه بودجه ورزش کوچک است و ربطی به شرایط ندارد. ورزش همیشه در مقایسه با بخشهای دیگر بودجه کمتری دارد. در واقع تمام تار و پود بودجه ورزش از دولت تأمین میشود.»
باقرزاده معتقد است دوره ریختوپاش در فدراسیونها به پایان رسیده و اکنون باید صرفهجویی واقعی در ورزش شکل بگیرد: «به نظر میرسد فدراسیونها باید برای هزینهکرد بودجه خود اولویتبندی کنند و کیفیسازی در رأس امور باشد. برخی رشتهها مربیان خارجی دارند که سالانه در مجموع شاید حدود ۱۰۰ هزار دلار هزینه داشته باشند؛ شاید بهتر باشد با فسخ قرارداد، از مربیان ایرانی استفاده شود. همچنین وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک باید در صورت عدم نتیجهگیری یک فدراسیون، در عملکرد آن بازنگری کنند. هرچند مخالفم که ورزشکاران رشتههایی مثل دوومیدانی، پینگپنگ، شنا، بدمینتون و... از میادین بزرگ جا بمانند، اما وقتی چارهای برای کیفیسازی نیست، ناگزیر باید تصمیمگیری شود.
از سوی دیگر، شورای برونمرزی نیز باید از اعزام تیمهایی که در رقابتهای بینالمللی آوردهای برای ورزش ایران ندارند جلوگیری کند. در شرایطی که دلار ۱۶۰ هزار تومان و یورو ۱۹۰ هزار تومان است، مدیریت هزینهها اهمیت بیشتری پیدا میکند. شاید برخی تصور کنند فوتبال هم با حضور در جام جهانی نتیجهای نمیگیرد، اما اشتباه است؛ فوتبال با حضور در جام جهانی حدود ۱۰ میلیون دلار درآمد کسب میکند، مانند زمانی که سهمیه گرفت. اما نکته مهم این است که این درآمدها چگونه و در کجا هزینه میشوند.»
