بهنام ابوالقاسم پور
مدیرباشگاه فولاد خوزستان

درست است که تیم‌های فوتبال ایران کیفیت چندین سال قبل را ندارند و شرایط آنها هر روز هم بدتر می‌شود، اما نمی‌توان گفت به جمع تیم‌های درجه‌ دو آسیا سقوط  کرده‌اند. به هر حال در فوتبال ما نه از علی دایی خبری هست و نه کریم‌باقری. با تعطیلی کارخانه بازیکن‌سازی تیم‌ها، آنها به نتیجه‌گرایی روی آورده‌اند.
از طرف دیگر، اصلاً هیچ دغدغه‌ای برای احداث زیرساخت‌ها وجود ندارد و اگر هم زیرساختی قرار است احداث شود، مسئولیت آن به افرادی ناآشنا با حوزه ورزش سپرده می‌شود. نکته مهم اینکه توجه باشگاه‌ها به تیم‌های پایه بسیار ضعیف است. باشگاه‌ها تنها برای پر کردن بیلان کاری، تیم‌های پایه را حفظ کرده‌اند و این تیم‌ها به منبع درآمدی برای برخی مربیان  تبدیل شده‌اند.
معمولاً دعوای باشگاه‌ها برای حضور در لیگ‌های آسیا، ریشه در مسائلی به‌جز پیشرفت فوتبال ایران دارد. بدون شک، عدم ثبات مدیریت، باشگاه‌ها را با چالش مواجه می‌کند، در صورتی که با ثبات مدیریتی و اجرای برنامه‌ها، زیرساخت‌های باشگاه‌ها نیز به سطح باشگاه‌های حرفه‌ای خواهد رسید.
باشگاه‌های ایران برای جبران عقب‌ماندگی در برنامه، نبود امکانات و زیرساخت حرفه‌ای، با بازیکنان خارجی قرارداد می‌بندند؛ اما حتی در این مرحله هم کار اصولی انجام نمی‌شود. آنها معمولاً هزینه‌های گزافی می‌پردازند، بدون آن‌که به کیفیت بازیکن توجه کنند که این موضوع در اکثر موارد برایشان  دردسرساز می‌شود.
بجای ریخت و پاش برای حضور در لیگ‌های آسیا که اغلب هم بدون نتیجه می‌ماند، شاید بهترین کار درشرایط فعلی سرمایه‌گذاری روی زیرساخت‌ها و تجهیز امکانات تیم‌ها باشد البته این کار دلسوز می‌خواهد تا علاوه بر در نظر گرفتن منافع ملی به پیشرفت فوتبال نیز کمک کند.
اما این روزها، در حالی که احداث زیرساخت‌های فوتبال چندان مهم تلقی نمی‌شود، نتیجه‌گرایی و خوشحال کردن هواداران جای آن را گرفته است. با تعطیلی لیگ، باید تمام تمرکز بر آمادگی بازیکنان برای تیم ملی باشد؛ بازیکنانی که بدون شک دچار اضافه‌وزن شده‌اند. شاید بهتر باشد برای تمرین بدون دردسر، اردوی تیم ملی در ترکیه برگزار شود تا تیم ملی به سرنوشت تراکتور  دچار نشود.