در حافظه موقت ذخیره شد...
از پیچیدگی ذهن به سادگی قلب
در نوشته امروز میخواهم راجع به «مراقب شدن»، «مراقبه» و «مدیتیشن» بگویم. ابتدا چهار تعریف مقدماتی عرض کنم. Reflection یعنی تأمل، بازپسنگری به کل زندگی گذشته، نگاه به عقب تا آنجا که حافظه یاری میکند، توأم با نوعی ارزش داوری و عزم را جزم کردن. Concentration تمرکز است و در این مرحله آدمی با تأمل به این نتیجه رسیده است که در زندگی با مسألهای برای حل و مشکلی برای رفع مواجه است. در Meditation یا همان مراقبه، تمام توجه آدمی به این جهت معطوف میشود که خود حقیقی خود را از میان خودهای ناحقیقی و موهوم باز شناسد و Contemplation نظر و مشاهده است؛ نگاه آدمی به هستی، بدون در نظر گرفتن علایق خود و هنر بیطرفانه دیدن جهان.
«کاملش دی پاتل» در کتاب «طراحی سرنوشت» نشر ترنگ، تقریر خوبی از مدیتیشن ارائه میدهد. از نظر او مراقبه سفری است از پیچیدگی ذهن به سادگی قلب و متوجه کردن توجه خود روی آن. کار مراقب قطع کردن همهویتشدگیها با صدای درون سر است. باید به طرق گوناگون توجه خود را از این صدا برداریم؛ مراقبه کنیم و در انجام آن تداوم داشته باشیم. قرار است مدیتیشن تمام توجه ما را به این جهت معطوف کند که خود حقیقی را از میان خودهای ناحقیقی و موهوم باز شناسیم. البته حالتها، ژستها و مدعیان باید در برابر هدف اصلی رنگ ببازند؛ اتفاقاتی که شمس را هم به اظهارنظر وادار کرده بود:
«یکی سر برآورد که تا اوج عرش و کرسی دیدم و آن یکی گفت: نظرم از عرش و کرسی هر دو بگذشت و از فضا در عالم خلأ مینگرم. آن یکی گفت: من تا پشت گاو و ماهی میبینم و آن فرشتگان که موکلاند بر گاو و ماهی. آن دگر گفت: چندان که مینگرم به همه موانع جز عجز خود نمیبینم.»

