در حافظه موقت ذخیره شد...
چراغ صحنه که خاموش می‌شود، یادمان می‌افتد
به بهانه برگزاری بزرگداشت برای خسرو احمدی و بهرام بیضایی
چرا باید کار به جایی برسد که هنرمندی با آن جایگاه و اعتبار، دور از صحنه‌ای که سال‌ها برایش زندگی کرد و مردمی که برایشان نوشت و آفرید، چشم از جهان فروببندد و سهم ما از او برگزاری مراسم بزرگداشت باشد؟ چرا همیشه نوشدارو پس از مرگ سهراب می‌رسد؟ تنها چندروز بعد، خانه تئاتر میزبان بزرگداشت خسرو احمدی شد؛ هنرمندی که نامش برای علاقه‌مندان تئاتر و تلویزیون، یادآور سال‌هایی سرشار از نقش‌آفرینی و خلاقیت است. ستاره‌ای از نسل هنرمندانی که روزگاری روی صحنه درخشیدند و برای ما خاطره ساختند؛ اما امروز شرایط جسمی و سلامتی‌اش چندان مساعد نیست.
این دو اتفاق، در فاصله‌ای کوتاه، ما را به فکر فرو می‌برد. انگار عادت کرده‌ایم قدر هنرمندانمان را در غیابشان بدانیم؛ یکی را وقتی دیگر نیست و دیگری را وقتی روزگار، توان و فرصت درخشش گذشته را از او گرفته است. بعضی آدم‌ها فقط بازیگر نیستند؛ بخشی از حافظه یک نسل‌اند. آدم‌هایی که با خنده‌هایشان خندیده‌ایم، با نقش‌هایشان زندگی کرده‌ایم و بی‌آنکه بدانیم، گوشه‌ای از کودکی و جوانی‌مان را به آنها سپرده‌ایم. خسرو احمدی برای بسیاری از ما یکی از همین آدم‌هاست.ارزش یک هنرمند تنها به روزهایی نیست که در مرکز نورافکن‌های صحنه ایستاده است؛ برخی هنرمندان شایسته آن هستند که حتی وقتی از صحنه دور می‌شوند، برایشان ایستاد و کلاه از سر برداشت. البته برگزاری بزرگداشت برای هنرمندان، اتفاقی ارزشمند و قابل احترام است؛ اما پرسش اینجاست که چرا گاهی این مراسم‌ها به جای آنکه بخشی از یک جریان مستمر حمایت و قدردانی باشند، به فرصتی برای جبران حسرت‌های گذشته تبدیل می‌شوند؟ چرا باید برای اجرای آخرین نمایش یک هنرمند حسرت بخوریم؟ چرا باید وقتی سلامت و توان یک هنرمند تحلیل می‌رود، تازه یادمان بیفتد که او چه جایگاهی در فرهنگ و هنر این سرزمین داشته است؟ خسرو احمدی امروز بیش از هر چیز به محبت، توجه و همراهی نیاز دارد؛ نه از سر ترحم، بلکه از سر ادای دین به هنرمندی که سال‌ها برای ما روی صحنه رفت و بخشی از زندگی هنری خود را به ما بخشید.
کاش بزرگداشت‌ها فقط مراسمی برای مرور گذشته نباشند. کاش بهانه‌ای شوند برای دیدار، حمایت، همراهی و قدرشناسی در همین امروز؛ وقتی هنوز می‌توان دست هنرمندی را فشرد و به او گفت که فراموش نشده است. هنرمندان را باید در زمان حیاتشان ستود؛ وقتی هنوز می‌توانند صدای تشویق ما را بشنوند.
