در حافظه موقت ذخیره شد...
قانون برای همه
عضو فراکسیون ورزش مجلس
قوانین موجود در ورزش به اندازه کافی ظرفیت و ابزار لازم را برای کنترل رفتار هواداران در اختیار متولیان این حوزه قرار داده است؛ بنابراین، به نظر نمی‌رسد تدوین آیین‌نامه‌ای جدید بتواند راهگشای مشکلات فعلی باشد، به‌ویژه آنکه هنوز مشخص نیست چنین آیین‌نامه‌ای از چه ضمانت اجرایی برخوردار خواهد بود و تا چه اندازه می‌تواند مانع تکرار تخلفات شود.
در این میان، آرای کمیته‌های انضباطی فدراسیون‌ها مهم‌ترین ابزار بازدارنده برای برخورد با تخلفات ورزشی به شمار می‌روند. تغییر نتیجه مسابقه، محرومیت از میزبانی و حتی برگزاری بازی بدون حضور تماشاگران نیز از جمله اهرم‌هایی هستند که می‌توانند فدراسیون‌ها را در اجرای قانون یاری کنند؛ البته به شرط آنکه اراده‌ای جدی برای استفاده از این ابزارها وجود داشته باشد. برخورد با باشگاه‌های متخلف نباید تابع نام، جایگاه یا میزان نفوذ آنها باشد. هر وقت واکنش فدراسیون در برابر تخلفات یک باشگاه با اغماض همراه شود، این شائبه شکل می‌گیرد که برخی تیم‌ها از حاشیه امن برخوردارند و قرار نیست هزینه رفتارهای غیرقانونی خود را بپردازند.
هیچ باشگاهی نباید بالاتر از قانون قرار بگیرد. ورزش یکی از مهم‌ترین بسترهای ایجاد نشاط اجتماعی بوده و طبیعی است که متولیان آن باید با رفتارهایی که فضای سالم رقابت را مخدوش می‌کنند، برخوردی قاطع و بدون تبعیض داشته باشند.
اتفاقات هفته‌های اخیر لیگ برتر فوتبال، نمونه روشنی از ضرورت چنین برخوردی است. شعارهای توهین‌آمیز برخی هواداران در هفته‌های اخیر در ورزشگاه به قدری شرم‌آور و زشت بود که نمی‌توان به سادگی از آن عبور کرد.
رفتار این دسته از هواداران و سکوت یا واکنش غیرقاطع فدراسیون فوتبال در برابر آن، به هیچ عنوان قابل قبول نیست. وقتی یک باشگاه توانایی مدیریت سکوهای خود را ندارد، فدراسیون باید با تذکری جدی و در صورت لزوم، ورود کمیته انضباطی، این باشگاه را ملزم به پاسخگویی کند.
تداوم چنین رفتارهایی، در صورت فقدان برخورد مؤثر، می‌تواند دامنه ماجرا را فراتر از فوتبال ببرد و پای نهادهای مسئول دیگر را نیز به میان بکشد. فوتبال قرار است عامل همدلی، نشاط و نزدیکی مردم باشد، نه بستری برای توهین به شأن و شخصیت افراد. واقعاً تماشای مسابقه‌ای که در آن به انسان‌ها توهین می‌شود، چه ارزشی دارد؟
