در حافظه موقت ذخیره شد...
دایهاتسو؛ خودروسازی که از دل یک موتور متولد شد
از سه‌چرخه‌های باری تا خودروهای شهری
سه‌چرخه‌هایی که مسیر را تغییر دادند
در دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰، وسایل نقلیه سه‌چرخ در ژاپن به‌تدریج جای خود را در حمل‌ونقل شهری و فعالیت‌های تجاری باز می‌کردند. کارخانه‌ها، فروشگاه‌ها و کسب‌وکارهای کوچک به وسیله‌ای نیاز داشتند که بتواند بار جابه‌جا کند، اما هزینه خرید و نگهداری آن به‌اندازه کامیون‌های بزرگ نباشد.
دایهاتسو ابتدا به سراغ ساخت موتورهای بنزینی کوچک رفت و در سال ۱۹۳۰ یک پیشرانه چهارزمانه هواخنک با حجم ۵۰۰ سی‌سی توسعه داد. سپس تصمیم گرفت به‌جای تأمین موتور برای دیگر سازندگان، خودرویی کامل با موتور ساخت خودش تولید کند. نخستین محصول سه‌چرخ این شرکت با نام مدل HA در دسامبر همان سال تکمیل شد و در سال ۱۹۳۱ نسخه بهبودیافته آن با نام HB به بازار راه یافت. این اتفاق نقطه عطفی در تاریخ شرکت بود؛ دایهاتسو از یک سازنده موتور به تولیدکننده خودرو تبدیل شد. نام دایهاتسو نیز در همین دوره شکل گرفت. این نام در اصل ترکیبی از واژه اوساکا و بخش نخست واژه هاتسودوکی، به معنای سازنده موتور، بود؛ لقبی که مشتریان برای اشاره به شرکت به کار می‌بردند و بعدها به نام رسمی محصولات و خودروساز تبدیل شد.
خودرویی برای کوچه‌های تنگ
پس از جنگ جهانی دوم، بازار ژاپن به‌سرعت به وسایل نقلیه کوچک و ارزان‌قیمت نیاز پیدا کرد. سه‌چرخه‌ها در این دوره رواج زیادی داشتند، اما با بزرگ‌تر شدن آنها، بخشی از مزیت اصلی‌شان یعنی ابعاد کوچک و قیمت اقتصادی کاهش یافته بود. از سوی دیگر، موتورسیکلت‌ها فضای کافی برای حمل بار نداشتند. دایهاتسو برای پاسخ به این نیاز، در سال ۱۹۵۷ مدل میجت را معرفی کرد؛ یک کامیون کوچک سه‌چرخ که برای عبور از خیابان‌های باریک و حمل محموله‌های سبک طراحی شده بود. نخستین نسخه آن به موتور ۲۴۹ سی‌سی و ظرفیت حمل بار ۳۰۰ کیلوگرم مجهز بود. میجت به‌دلیل ابعاد جمع‌وجور، قیمت مناسب و سهولت استفاده، خیلی زود مورد توجه فروشگاه‌ها و کسب‌وکارهای کوچک قرار گرفت.
همکاری با تویوتا
دایهاتسو در کنار سه‌چرخه‌ها، به‌تدریج تولید خودروهای چهارچرخ را نیز گسترش داد. نخستین خودروی چهارچرخ کوچک این شرکت در سال ۱۹۳۷ معرفی شد، اما توسعه جدی محصولات سواری و تجاری چهارچرخ در سال‌های پس از جنگ سرعت گرفت. مدل‌هایی مانند هایجت که در سال ۱۹۶۰ به بازار آمد، نقش مهمی در تثبیت جایگاه دایهاتسو در بخش خودروهای کوچک تجاری داشتند. در سال ۱۹۶۷، دایهاتسو همکاری خود را با تویوتا آغاز کرد. این همکاری به‌تدریج زمینه توسعه محصولات مشترک، استفاده از ظرفیت‌های تولیدی و تقویت موقعیت دایهاتسو در صنعت خودروی ژاپن را فراهم کرد. رابطه دایهاتسو و تویوتا به‌مرور عمیق‌تر شد. تویوتا در سال ۱۹۹۸ با در اختیار گرفتن ۵۱ درصد سهام دایهاتسو، این شرکت را به زیرمجموعه خود تبدیل کرد و در سال ۲۰۱۶ مالکیت کامل آن را به دست آورد.
دایهاتسو در ایران
دایهاتسو در بازار ایران به‌اندازه برخی خودروسازان ژاپنی شناخته‌شده نیست، اما محصولاتی مانند تریوس و میرا در دوره‌های مختلف به کشور راه پیدا کرده‌اند. تریوس به‌عنوان یک شاسی‌بلند کوچک و شارید به‌عنوان خودرویی شهری، از شناخته‌شده‌ترین محصولات این برند در ایران هستند. حضور محدود و پراکنده این خودروها باعث شده دایهاتسو بیشتر در میان علاقه‌مندان خودروهای ژاپنی و دارندگان مدل‌های قدیمی شناخته شود.
منبع: وب سایت رسمی دایهاتسو
