در حافظه موقت ذخیره شد...
به یاد استاد ولی‌الله درودیان
پژوهشگر و فرهنگ‌نویس
ولی‌الله درودیان، چهارم اسفند ۱۳۱۷ در روستای نقوسان، از توابع تفرش، چشم به جهان گشود. به سبب اشتغال پدر در تهران، از ۶ سالگی به همراه خانواده ساکن تهران شد. سال ۱۳۲۹ از دبیرستان دارالفنون فارغ‌التحصیل شد و سال ۱۳۴۴ در رشته علوم اجتماعی از دانشگاه تهران لیسانس گرفت. وی پس از گذراندن دوره سربازی، در شرکت مخابرات ایران مشغول به کار شد و سال ۱۳۷۷ از آنجا بازنشسته شد.
درودیـــــــــــــان علاقه وافری به شخصیت علی‌اکبر دهخدا پیدا کرد و به شناســــــــایی و گردآوری مقالات و آثـــــــــاری که درباره دهخدا منتشر می‌شد، روی آورد. صدها کتاب را خواند و هر کجا مطلبی درباره دهخدا یافت، مشخصات و صفحه کتاب را یادداشت کرد. مقالات مربوط به دهخدا را شناسایی و گردآوری کرد و از این رهگذر، نخستین کتاب‌شناسی دهخدا را با عنوان «گزیده کتاب‌شناسی دهخدا» در سال ۱۳۶۵ در مجله «نشر دانش» (سال ۶، ش ۵، صص ۶۰–۶۵) با ذکر ۱۵۷ عنوان مقاله و کتاب به چاپ رساند. سپس آن را به صورت کامل‌تر در سال ۱۳۸۳ در پایان کتاب «دهخدای نابغه» (صص ۲۵۶–۲۷۸) با احصای ۳۹۷ عنوان منتشر کرد و در پایان کتاب «دهخدا، مرغ سحر در شب تار» (صص ۳۰۵–۳۰۹) ۵۷ عنوان دیگر به آن افزود.
در پی آن، مقالاتی را که به نظرش ارزشمند و مفید می‌رسید، در سه مجموعه منتشر کرد:«دهخدای نابغه» (گل‌آقا، ۱۳۷۸)، «دهخدا، مرغ سحر در شب تار» (اختران، ۱۳۸۳) و «دهخـــــــــدا، چراغــــــــــی که خاموش شد» (آیدین، ۱۳۹۰). او در کتـــــــــاب «دهخــــــــــــدای شاعر»، وجهه شاعری دهخدا را برجسته کرد و به بررسی اشعار او پرداخـــــــــت. «برگزیـــــــــــده و شرح آثار دهخدا» (فرزان‌روز، ۱۳۸۵)، «بازخوانی چرند و پرند» (سوره مهر، ۱۳۸۸) و «چرند و پرند» (نیلوفر، ۱۳۹۱ و ۱۳۹۹)، از دیگر آثار او درباره دهخداست. آثار او در شناخت دهخدا راهگشای پژوهشگران این حوزه است؛ از جمله نگارنده در کتاب «دهخدا و لغت‌نامه» (قطره، ۱۴۰۳)، از آنها بسیار سود برده و خود را وامدار او می‌داند.
درودیان به زادگاهش عشق می‌ورزید؛ از این رو نگارش دو کتاب «گویش نقوسان تفرش» (آیدین، ۱۳۸۷) و «مونوگرافی دهکده نقوسان» (پایان‌نامه دوره کارشناسی/ ارشک، ۱۴۰۳) بیانگر این علاقه است.
او همچنین طبع شعر داشت و از نوجوانی اشعارش در برخی مجلات ادبی به چاپ می‌رسید. دو دفتر شعر با عناوین «تلخستان» (آیدین، ۱۳۵۸ و ۱۳۸۲) و «در غریو باد و باران» (چی‌چی‌کا، ۱۳۷۲ و ۱۳۷۹؛ صدای معاصر، ۱۳۹۳) از او منتشر شده است. از دیگر آثار درودیــــــــــــان می‌توان به این کتاب‌ها اشــــــاره کرد:«برگزیده و شرح آثـــــــــــار عبید زاکانـــــــی» (فــــــــــرزان‌روز، ۱۳۸۸)، «برگزیده و شرح تاریخ بیهقـــــــــــــــــــــــی» (فــــــــرزان‌روز، ۱۳۷۷.۱۳۸۳ و ۱۳۸۹)، «در جست‌وجــــــــــوی سرچشمه‌های الهام شاعران و دو مقاله دیگر» (چشمه، ۱۳۶۲)، «صادق هدایت به روایت انجوی شیرازی» (نیلوفر، ۱۳۹۷ و ۱۴۰۱)، «زندگــــــــی و آثار پروین اعتصامی، شـــــــــــاعری با چشم‌های آرام» (مؤسسه ایران، ۱۳۷۷) و «سرچشمه‌های مضامین شعر امروز ایران» (نشر نی، ۱۳۸۵). ولی‌الله درودیان، شاعر، پژوهشگر ادبیات فارسی و دهخداپژوه، در شامگاه یکشنبه ۱۹ مهرماه ۱۴۰۵ چشم از جهان فروبست و در قطعه نام‌آوران بهشت سکینه کرج به خاک سپرده شد. نام و یادش همواره گرامی باد.
