«ایران» فعالیتهای ورزشی باشگاه سپاهان با اولویت صرفهجویی هزینهها را بررسی میکند
سرمایهگذاری و توسعه به جای ریخت و پاش
سینا حسینی / یک باور غلط در ورزش ایران، کسب موفقیت در حوزه باشگاهداری را به ریختوپاشهای فراوان در حوزه تیمداری پیوند داده است؛ به شکلی که گویی هر مجموعهای هزینه بیشتری انجام دهد، میتواند به موفقیتی بزرگ دست پیدا کند. اما سرنوشت باشگاههای منحلشده در ورزش ایران نشان میدهد این فرضیه نهتنها کارساز نبوده، بلکه در مواردی به هدررفت بودجه و سرمایههای قابل توجه نیز منجر شده است؛ سرمایههایی که حاصل آن برای مجموعههای مدیریتی در باشگاههای خصولتی، بدهیهای سرسامآور بوده و باشگاههای خصوصی نیز در بسیاری از موارد سرانجامی بهتر از انحلال پیدا نکردهاند. در مقابل، باشگاههایی که به سمت برنامهریزی، هزینهکرد اصولی و توسعه متوازن حرکت کردهاند، توانستهاند با مدیریت بهتر منابع، دامنه فعالیتهای خود را نیز گسترش دهند. چنین رویکردی میتواند به توسعه رشتههای ورزشی، پرورش استعدادها و ایجاد ساختاری پایدار برای ورزش قهرمانی منجر شود؛ موضوعی که در مدیریت باشگاهداری ایران کمتر مورد توجه قرار گرفته است. در این میان، باشگاه فولاد مبارکه سپاهان را میتوان نمونهای قابل بررسی از حرکت به سمت باشگاهداری چندرشتهای دانست. این باشگاه در مقطعی که با آسیبهای ناشی از جنگ تحمیلی اخیر نیز مواجه شد، مسیر فعالیت خود را متوقف نکرد و همزمان سیاست کاهش هزینهها در فوتبال را دنبال کرد. توسعه ساختار ورزش قهرمانی نیز در دستور کار قرار گرفت و شمار تیمهای ورزشی باشگاه از ۶۸ تیم به ۷۰ تیم رسید؛ اقدامی که نشان میدهد توسعه باشگاه الزاماً به معنای افزایش هزینههای نجومی در یک رشته خاص نیست. اهمیت این رویکرد زمانی بیشتر مشخص میشود که به خروجی ورزش قهرمانی سپاهان نگاه کنیم. بر اساس آمار منتشرشده، این باشگاه با 70 تیم ورزشی و حدود ۲۳۰۰ ورزشکار، ۱۳۵ ملیپوش در رشتههای مختلف داشته است. در رشتهای نظیر هندبال نیز آکادمی باشگاه طی دو فصل، ۲۰ بازیکن را به تیمهای ملی جوانان، نوجوانان و نونهالان معرفی کرده است؛ آماری که نشان میدهد سرمایهگذاری ورزشی میتواند به جای خرید صرف نتیجه، به تولید و پرورش قهرمان منتهی شود.
جذب و حمایت از قهرمانان و ملیپوشان در رشتههایی مانند وزنهبرداری، هندبال، والیبال و دیگر رشتههای قهرمانی نیز نشاندهنده نگاه چندرشتهای این باشگاه است. اگر سیاستگذاری مدیران ورزش بر برنامهریزی مستمر، توسعه زیرساخت، پرورش استعداد و حمایت هدفمند از قهرمانان استوار شود، میتوان انتظار داشت بخش مهمی از چالشهای مالی باشگاهها کاهش پیدا کند و باشگاهداری از الگوی پرهزینه و مقطعی به ساختاری حرفهای، پایدار و قابل اتکا تبدیل شود.
