حاتمی هیچگاه ادعا نداشت که در آثارش مستندات تاریخی را روایت یا تاریخ را بازنمایی میکند. تاریخ برای او زمینهای بود برای شکلدادن به روایت و هویت. زبان نیز در آثار او صرفاً ابزار بیان نبود، بلکه یکی از عناصر شکلدهنده حافظه فرهنگی به شمار میرفت. حافظه فرهنگی نیز همچون حافظه انسانی، حاصل مشارکت جمعی در طول زمان است و از رهگذر آن، هویت فرهنگی شکل میگیرد.
آثار حاتمی را نمیتوان صرفاً نوستالژیک دانست؛ بلکه در آنها امیدی برای شکلگیری و بازسازی هویتی برخاسته از حافظه جمعی و مشترک وجود دارد. از همین روست که آثار او در قید زمان محصور نمیمانند و هر نسل میتواند دوباره آنها را بخواند و ببیند و بخشی از هویت فرهنگی خود را در آنها بازشناسد.
رائد فریدزاده، رئیس سازمان سینمایی
در آیین نکوداشت زنده یاد علی حاتمی
