اکبر عبدی در بیش از چهار دهه فعالیت هنری، با بازیگرانی از نسل‌های مختلف همبازی شد. یکی از بازیگران سپند امیرسلیمانی است که او را هم در قاب دوربین و هم در زندگی شخصی از نزدیک می‌شناخت. امیرسلیمانی که در آثاری چون «مظفرنامه»، «نان، عشق و موتور ۱۰۰۰» و «اخراجی‌ها» با اکبر عبدی همبازی بوده در گفت‌وگویی از خاطرات همکاری با عبدی و توانایی کم‌نظیر او در ایفای نقش‌های متفاوت و ویژگی‌هایی گفت که به اعتقاد او، این بازیگر را به چهره‌ای تکرارنشدنی در تاریخ سینمای ایران تبدیل کرده است.
سپند امیرسلیمانی در گفت‌وگو با «ایران» درباره مرحوم اکبر عبدی، چهره‌ای که خبر فوتش سینمای ایران را غم‌زده کرده، با اشاره به سابقه طولانی آشنایی خانوادگی با این بازیگر، گفت: «آشنایی ما به سال‌ها قبل برمی‌گردد، اگر اشتباه نکنم من 5 یا 6 سالم بود که با آقای عبدی در یک مجموعه که آقای اسماعیل پوررضا می‌ساختند کار کردم، البته آن کار به سرانجام نرسید اما آشنایی ما با استاد عبدی که ما عمو اکبر صدایش می‌زدیم فقط به همکاری‌هایی که داشتیم محدود نمی‌شد چون ما با هم رفت‌وآمد خانوادگی داشتیم. خواهرم کمند هم سال 59 با زنده‌یاد عبدی همکاری کرده بود.»
او درباره جایگاه اکبر عبدی در سینمای ایران توضیح داد: «خیلی‌ها بعد از درگذشت هنرمندان از آنها تعریف می‌کنند، اما درباره زنده یاد عبدی واقعاً اغراقی وجود ندارد، او یک ستاره تکرارنشدنی بود. ممکن است هر هنرمندی به هر دلیلی در مقطعی به کارنامه خودش لطمه بزند، اما این موضوع چیزی از توانایی و جایگاه هنری او کم نمی‌کند.»
امیرسلیمانی ادامه داد: «یکی از ویژگی‌های مهم اکبر عبدی، تنوع حیرت‌انگیز نقش‌هایی بود که بازی می‌کرد. بدون اینکه ادعایی درباره سبک بازیگری یا روش خاصی داشته باشد، نقش‌های کاملاً متفاوتی را جان می‌بخشید؛ از فیلم سینمایی «مادر» آقای علی حاتمی گرفته تا شخصیت‌های کمدی، جدی و حتی نقش زن. کافی است فیلم‌های مختلف او را کنار هم بگذارید تا ببینید با چه گستره‌ای از شخصیت‌ها روبه‌رو هستید.»
او با اشاره به رابطه نزدیک خانوادگی‌شان توضیح داد: «ارتباط ما فقط همکاری نبود، خانواده‌هایمان هم با هم صمیمی بودند و پدرم نیز رابطه نزدیکی با ایشان داشت و بعد از شنیدن خبر فوت ایشان دیدم که پدرم گریه می‌کند. با این حال، من خودم را در جایگاهی نمی‌بینم که بخواهم درباره شخصیت هنری اکبر عبدی قضاوت کنم چون بعضی آدم‌ها آن‌قدر بزرگ هستند که هر کسی نباید درباره‌شان نظر بدهد و اکبر عبدی هم از این دست افراد است. »
این بازیگر افزود: «همان‌طور که هر کسی نمی‌تواند درباره علی دایی یا محمدرضا شجریان یا بزرگان دیگری از هنر ایران صحبت کارشناسی کند، درباره اکبر عبدی هم باید کسانی حرف بزنند که سال‌ها کنار او کار کرده‌اند و شناخت عمیقی از شیوه بازیگری‌اش دارند. من فقط می‌توانم از تجربه همکاری و خاطراتم بگویم.»
امیرسلیمانی در ادامه با روایت یکی از خاطراتش از پشت صحنه فیلم سینمایی «اخراجی ها» گفت: «یادم هست یک روز سر فیلمبرداری حال جسمی زنده‌یاد عبدی اصلاً خوب نبود، اما به محض اینکه جلوی دوربین قرار می‌گرفت، انگار تمام درد و بیماری‌اش از بین می‌رفت و با بهترین کیفیت بازی می‌کرد. همین که دوربین از او رد می‌شد، دوباره از شدت خستگی و بیماری خم می‌شد، اما با شروع برداشت بعدی دوباره با همان انرژی جلوی دوربین حاضر می‌شد، این اندازه از احساس مسئولیت و غرق شدن در کار واقعاً کم‌نظیر بود.»
او همچنین اضافه کرد: «این اتفاق برای بسیاری از بازیگران بزرگ می‌افتد که هنگام اجرا کاملاً در نقش غرق یا حل می‌شوند، اما اکبر عبدی یکی از معدود کسانی بود که این ویژگی را به شکل عجیبی داشت. من در سه، چهار پروژه مختلف با او کار کردم و هربار با شخصیتی کاملاً متفاوت روبه‌رو شدم، بدون اینکه احساس کنید برای متفاوت بودن به خودش فشار آورده است.»
امیرسلیمانی ادامه داد: «اگر نقش‌های او را در آثاری مانند «مادر»، «هنرپیشه» یا حتی نقش‌هایی که در قالب یک زن بازی کرده کنار هم بگذارید، متوجه می‌شوید هر کدام جهان مستقلی دارند. بازی در نقش زن با آن میمیک صورت و گریم خاص، صرفاً یک تغییر ظاهر نبود، او واقعاً شخصیت را باورپذیر می‌کرد. حتی اگر به جای او یک بازیگر زن در آن نقش‌ها قرار می‌دادید، شاید آن حس دوست‌داشتنی و باورپذیر شکل نمی‌گرفت.»
او در پایان، در توصیف جایگاه حرفه‌ای اکبر عبدی، گفت: «سال‌هاست درباره او یک جمله را تکرار می‌کنم، قبلاً می‌گفتم اکبر عبدی بازیگری است که هر ۴۰۰ سال یک بار شبیهش به دنیا می‌آید و امروز می‌گویم او بازیگری بود که هر ۴۰۰ سال یک بار شبیهش به دنیا می‌آید. امیدوارم خدا رحمتش کند و حتماً هم همینطور است، چون مگر می‌شود بازیگری که سال‌ها خنده بر لب مردم آورده از رحمت خدا به دور باشد.»