در حافظه موقت ذخیره شد...
صفآرایی رسانههای منتقد علیه مرد سوئیسی
دوئل بــــزرگ
واقعیت ساده است؛ جام جهانی از ۳۲تیم در سال ۲۰۲۲ به ۴۸ تیم در ۲۰۲۶ رسید و حالا صحبت از ۶۴ تیم در جام ۲۰۳۰ است؛ یعنی تورنمنتی با ابعادی بیسابقه و تعداد شرکتکنندگان فراتر از انتظار. تحلیلگران تخمین میزنند، چنین فرمی میتواند تعداد بازیها را به شکلی انفجاری افزایش دهد؛ تقویمی فشردهتر، بدنهایی خستهتر و مسابقاتی که خطر «بیکیفیت شدن» آنها بیش از هر زمان دیگری احساس میشود. رسانههایی نظیر گاردین و ESPN با لحنی کاملاً انتقادی و بیرحمانه علیه سکاندار فدراسیون جهانی فوتبال نوشتند: «فوتبال در حال بزرگ شدن است، اما آیا بهتر هم میشود؟» منتقدان میگویند، این مسیر، جام جهانی را از یک تورنمنت رقابتی به یک «ابر رویداد تجاری» تبدیل میکند؛ به روایتی سادهتر، بازیهای بیشتر، بازارهای بیشتر و پول بیشتر. اما در این میان، آیا ارزش پیراهنها هم حفظ میشود؟ آیا صعود به جام جهانی که زمانی رویایی دستنیافتنی بود، به یک روال عادی تبدیل نمیشود؟
در زمین واقعی فوتبال هم صداهای مخالف کم نیستند. یواخیم لوو هشدار داده است که بازیکنان «به مرز فرسودگی رسیدهاند.» خاویر تباس این روند را «بیشتر سیاسی تا ورزشی» میداند. حتی ماسیمیلیانو آلگری از «نمایشی شدن بیش از حد فوتبال» سخن گفته؛ جملهای که مانند گلی در وقتهای تلفشده، در رسانهها پیچید.
اما فیفا داستان دیگری روایت میکند. از نگاه اینفانتینو، این یک «انقلاب دموکراتیک» است؛ فرصتی برای قارههایی که همیشه پشت در ماندهاند، آفریقا، آسیا، کارائیب… جهانی بزرگتر از همیشه در جام جهانی. بنابراین اینجاست که فوتبال در یک دوراهی میایستد؛ میان رویا و تجارت.
هرچند هنوز تصمیم مرد سوئیسی فیفا بهصورت قطعی روی کاغذ نیامده و مشخص نیست این ایده عملیاتی شود یا در حد یک رویا برای اینفانتینو باقی بماند، اما یک حقیقت تلخ برای علاقهمندان به فوتبال از همین حالا آشکار است؛ جام جهانی ۶۴ تیمی میتواند به معنای از دست رفتن بخشی از جذابیت فوتبال باشد و در چنین تورنمنتی با این تعداد تیم، دیگر هیچچیز مانند قبل نخواهد بود.
