رهبرشهید باور داشتند که هنر می‌تواند واقعیت تاریخی و معاصر ما را بیان کند

سیدعباس صالحی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، در بازدید از میعادگاه سینماگران، با تأکید بر جایگاه والای هنر در اندیشه رهبر شهید، خاطرنشان کرد هیچ یک از رهبران سیاسی ایرانِ معاصر، به اندازه رهبر شهید به سینما باور نداشت. صالحی با اشاره به اشراف فرهنگی ایشان، افزود: «حضرت آیت الله خامنه ای شخصیتی ایران دوست و فرهنگی بودند، اشراف فراوانی بر مسائل فرهنگی و موضوعات مربوط به ایران داشتند، از این منظر می شود گفت ایشان یک شخصیت ایران دوست بودند، اگر بخواهیم ایران را از این زاویه و با آن نگاه تعریف کنیم، ایران یعنی هنر.»
وزیر فرهنگ ارشاد اسلامی تاکید کرد:« رهبر شهید به شاخه های مختلف هنر و ادبیات تعلق خاطر داشتند، ایشان باور داشت که هنر می‌تواند هم واقعیت میراثی و تاریخی ما را بیان کند، هم واقعیت معاصر ما را. اگر بخواهیم از گذشته بگوییم باید سراغ هنر برویم و اگر بخواهیم از امروز صحبت کنیم باید از هنر کمک بگیریم. این ویژگی باعث می شد که رهبر به هنرهای مختلف آشنا باشند، هنر سینما، هنر هفتم و هنر جامع از این منظر برای رهبر شهید اهمیت ویژه داشت و معتقد بودند سینما جذاب ترین راوی است. ملاقات های متعدد ایشان طی ادوار با سینماگران گویای علاقه ایشان و اهمیتی است که به این هنر می دادند.»
وزیر فرهنگ با یادآوری مسیر روشنی که امام راحل در بازتعریف جایگاه سینما آغاز کردند و رهبر شهید آن را با نگاهی متعالی ادامه دادند، تأکید کرد که سینما در دوران ایشان  به هنری با جایگاه خاص در میان هنرهای ایرانی تبدیل شد.

روایتی از اجرای سکانس تاریخی رهبر شهید در یک سریال

روایت بازسازی شخصیت رهبر شهید در سریال «معمای شاه»، ابعاد دیگری از حساسیت هنری را نمایان می‌کند. محمدرضا ورزی، کارگردان سریال، از تجربه چالش‌برانگیز خود در بازسازی سکانسی از خاطرات ایشان سخن گفت. به گزارش ایسنا، ورزی درباره چگونگی پرداختن به شخصیت رهبر شهید در سریال «معمای شاه» توضیح داد: «من آن بخشی که خود امام شهید در ویدیوی موزه عبرت خاطره‌ای را از یکی از بازجوهای منفور ساواک به نام منوچهری تعریف کردند، بازسازی کردم. واقعیتش این بود که منوچهری بالای بازوی ایشان را می‌گرفت و تکان می‌داد، بالای کتف ایشان را. من برحسب ارادت و احترامی که قائل بودم، این کار را نکردم و فقط در دیالوگ آوردم، دوست نداشتم که جلوی دوربین این اتفاق بیفتد. ما این  کار را ضبط  و تدوین کردیم و به دفتر حفظ و نشر آثار که مسئولیت این دست کارها بیشتر با آن دفتر بود، فرستادیم، باید چک می‌کردیم. پس از آن که کار را دیدند نظرشان این بود که صحنه منطبق بر حقیقت باشد و اشکالی ندارد. من گفتم شاید از شأن ایشان فاصله داشته باشد، گفتند نه این تاریخ است و ایرادی ندارد و دقیقاً همان را اجرا کنید. من دوباره آن سکانس را ضبط کردم و سکانس خیلی خوبی هم شد. هم از آن فضا خوشم می‌آمد که توانستیم بازسازی کنیم، هم هنرپیشه حال و هوای خوبی داشت و هم ما پشت دوربین. سعی کردیم با دقت و ظرافت ویژه‌تری به موضوع بپردازیم.»