کمتر کسی است که جمع محبت آقا و مطالعه را در دل داشته باشد اما حلاوت جمله «جای کتاب را هیچ چیز پر نمیکند» ایشان بر جانش ننشسته باشد و از عشقشان به کتاب و کتاب خوانی بی خبر باشد. گواه این علاقه حضور مستمر ایشان در نمایشگاه بینالمللی کتاب طی سالهای مختلف است، تقریظ های دقیق و موشکافانهشان است و صحبتها و دست نوشتههایشان در اینباره. تا جایی که خودشان برای بیان این عشق از تعبیرشگفتانگیز «شیفتگی شدید» استفاده میکردند. در خاطراتشان نوشتهاند که تقریبا هر 10جلد کتاب میشل زواگو را خوانده اند، تمام داستان های الکساندر دوما و اغلب داستانهای ایرانی را هم. آقا، اسلام را طلایهدار کتابخوانی جهان میدانستند و از کتابسوزی و کتابستیزی بهعنوان حربهای برای مقابله با اسلام یاد میکردند. کتابی که به تعبیر ایشان یکی از بهترین ابزارهای کمال بشری ست و کسی که از دنیای زیبا و زندگی بخشش فاصله بگیرد خود را از بهترین معارف الهی و بشری محروم میکند.
شاید اگر با چند قدم فاصله از فضای فکری رهبرشهید به تماشای سیرمطالعاتی شان بایستیم تصوراینکه جز در مطالعه کتابهای مربوط به معارف اسلامی و سیاسی و از این دست، مدعی درک و فهم حرفهای باشند برایمان سخت باشد اما جالب است که ایشان خودشان را یک رمان خوان حرفهای معرفی میکنند و جایی گفته اند در اثر کثرت برخورد با رمانهای گوناگون میتوانند در مورد قصهها خوب اظهار
نظر کنند.
اهمیت به مساله کتاب خوان کردن مردم در دید ایشان تا حدی است که پیشنهاد عرضه و فروش کتاب در قطارو مترو و برگزاری مسابقات کتابخوانی و حتی در نظر گرفتن ساعتی مجزا برای کتابخوانی دانش آموزان را طرح کردند.
ایشان با اهدای بیش از 13هزار نسخه خطی کتاب به کتابخانه آستان قدس رضوی، بهعنوان بزرگترین واقف این کتابخانه شناخته میشوند.
