در حافظه موقت ذخیره شد...
علی موسوی، مهاجم پیشین تیم ملی فوتبال در گفتوگو با «ایران»:
برای پیشرفت در فوتبال هیچ برنامهای نداریم
تیم ملی ایران با ثبت سه تساوی متوالی و آماری ناامیدکننده، از گردونه رقابتها کنار رفت؛ ناکامیای که بیش از هر چیز، ریشه در نبود جسارت در مستطیل سبز داشت. علی موسوی، بازیکن اسبق تیم ملی، در گفتوگو با «ایران» این ناکامی را حاصل تفکر نتیجهگرایی حاکم در فوتبال ایران میداند و میگوید: «در فوتبال ایران، همه بهدنبال نتیجه هستند، نمیخواهند جایگاهها به خطر بیفتد.این ترس، مانعی جدی برای ریسکپذیری و پرورش نسل جدید شده است. این مسأله قطار نتیجهگرایی فوتبال ایران را به مدت طولانی از مسیر اصلی خارج کرده است. واقعیت این است که هیچ برنامهریزی مشخصی برای آینده نداریم.»
او در ادامه با اشاره به میانگین سنی بالای تیم ملی و ثبتنام ایران بهعنوان یکی از پیرترین تیمهای حاضر در مسابقات جام جهانی، به موضوع جوانگرایی میپردازد: «سالهاست درباره جوانگرایی صحبت میشود، اما در عمل چیزی نمیبینیم. اگر خودمان بلد نیستیم، حداقل از کشورهایی مثل ژاپن، استرالیا و کرهجنوبی الگوبرداری کنیم. باید بازیکنان ۲۰ تا ۲۴ ساله را به میدانهای بزرگ مثل جام ملتها بفرستیم تا تجربه کسب کنند و برای جام جهانی بعدی در اوج آمادگی باشند. تیمی که ما برای ۲۰۲۶ داشتیم، نیازمند یک تغییر نسل کامل بود.»
مهاجم پیشین تیم ملی با نگاهی انتقادی به عملکرد کادر فنی توضیح میدهد: «اگر بعد از جام ملتهای قطر جوانگرایی کرده بودیم به این وضعیت گرفتار نمیشدیم، حالا باید همه اعضای کادر فنی پاسخگوی عملکرد خود باشند. بازیکنان زحمت خود را کشیدند، اما با این شرایط، صعود از چنین گروهی بیشتر شبیه رویا بود. مقابل تیمی مثل نیوزیلند که در رده ۶۸ جهان قرار داشت، به تساوی رسیدیم و برابر دو تیم دیگر هم ترس از گل خوردن، جسارت بازی حرفهای از ما گرفته شد. بدون تعارف، برخی مربیان ایرانی چه در باشگاهها و چه در تیم ملی، بیش از هر چیز به نتیجه کوتاهمدت فکر میکنند. ما برنامه نداریم و حاضر نیستیم از یک مربی خارجی حرفهای با یک برنامه ۸ تا ۱۰ ساله برای توسعه فوتبالمان استفاده کنیم.»
موسوی در پایان، با اشاره به فرهنگ پاسخگویی در فوتبال ایران، از نبود مسئولیتپذیری انتقاد میکند: «در فوتبال ایران همیشه دنبال مقصر میگردیم، اما هیچکس مسئولیت نمیپذیرد. سالهاست تیمهای ملی با نتایج ضعیف از رقابتها برمیگردند، اما دریغ از یک بررسی کارشناسی جدی. ناکامیها را به اتفاقات ربط میدهیم. حالا باید این تساویها را تبریک گفت یا بابت حذف عذرخواهی کرد و استعفا داد؟ با شرایط فعلی لیگ، آکادمیها و این محافظهکاری در مربیان، نهتنها جام ملتهای آسیا، بلکه بازیهای آسیایی، لیگ قهرمانان و حتی جام جهانیهای بعدی را هم از دست خواهیم داد. رسیدن به سطح فوتبال کشوری نظیر ژاپن، برای ما به یک رویا تبدیل خواهد شد.»
