غدیر؛ نام تو را صدا میزند
عبدالرحیم سعیدی راد
ای علی! تو را چگونه وصف کنم، وقتی تاریخ برای سنجیدن مردان، هنوز از قامت تو اندازه میگیرد؟ تو نه یک نام در گذشته، که معیاری برای همیشهای. هر جا حقیقت در برابر منفعت ایستاده است، ردّ گامهای تو پیداست و هر جا عدالت بهایی سنگین داشته، یاد تو در آن میدان حاضر بوده است.
در غدیر، تنها دستی بالا نرفت؛ حق، نام تو را بر بلندای زمان نوشت. آن روز سخن از قدرت نبود، سخن از ادامه راهی بود که باید تا پایان تاریخ روشن میماند. تو را نشان دادند تا مردم بدانند پس از پیامبر، راه را باید از نشانههای حقیقت شناخت، نه از هیاهوی مدعیان.
ای علی! تو از جنس مردانی نبودی که طوفان آنان را جابهجا کند؛ تو معیار بودی و طوفانها با تو سنجیده میشدند. نه شمشیرها تو را از حق جدا کردند و نه دنیا تو را به خود مشغول ساخت. در میدان، استوار بودی و در عدالت، بیملاحظه؛ آنچنان که حتی خویشتن را نیز از ترازوی انصاف معاف نمیکردی.
قرنها گذشته است و هنوز نام تو فرسوده نشده؛ هنوز هرگاه سخن از مردانگی است، نگاهها به سوی تو برمیگردد و هرگاه سخن از عدالت است، صدای تو از ژرفای تاریخ شنیده میشود.
و غدیر هنوز زنده است؛ در هر قلبی که برای حقیقت میتپد، در هر دستی که برای عدالت بلند میشود و در هر انسانی که میان سود و حق، حق را انتخاب میکند. سلام بر تو و نام عزیزت که هر چه زمان میگذرد، بلندتر میشود.
