طبق ادعای محققان
دایناسورها طول عمر انسانها را کوتاهتر کردند
رها منفرد
گروه علم و فناوری
مطالعه مجدد و تحقیق بر فسیل یک دایناسور، باعث شد باستانشناسان راز تکامل گونههای دایناسوری را کشف کنند. در کنار این کشف، پژوهشگران فرضیهای دیگر مطرح و عنوان کردند که اگر دایناسورها هرگز بر زمین حکومت نمیکردند، انسانها اکنون میتوانستند عمر بسیار طولانیتری داشته باشند. به اعتقاد آنان، دوران حکومت دایناسورها، میراث ماندگاری در تکامل پستانداران بهجا گذاشته است. با اینکه بدن انسان برای عمری طولانیتر از امروز طراحی شده بوده ولی دایناسورها، پستانداران را مجبور به سرعت بخشیدن به چرخه تولید مثل و حذف ژنهای کلیدی طول عمر کردهاند.
از کشوی موزه تا یک کشف بزرگ
فسیل جمجمه دایناسوری که به مدت 40 سال در یک کشو در مخزن موزه نیومکزیکو آمریکا قرار داشت و به دست فراموشی سپرده شده بود، بازهم مورد توجه باستانشناسان قرار گرفت. این فسیل سال ۱۹۸۲ در منطقه «گوسترانچ» نیومکزیکو کشف شد اما به دلیل آسیبدیدگی و خرد شدن قطعات، پژوهشگران ارزش علمی قابلتوجهی برای آن قائل نشدند و آن را به مخزن موزه سپردند. تا سالها تصور میشد این جمجمه به یکی از گونههای شناختهشده دایناسورهای اولیه تعلق دارد و بررسی آن اولویتی ندارد اما «استرلینگ نسبیت» از باستانشناسان دانشگاه ویرجینیا تک، هنگام مرور آرشیو موزه و مواجهه با این جمجمه، تصمیم گرفت فسیل را مجدداً بررسی کند. این تیم باستانشناسی با استفاده از فناوری اسکن توموگرافی کامپیوتری توانست بدون آسیب، ساختار داخلی سنگها و استخوانهای فسیل شده را به صورت دیجیتال بررسی و قطعات پنهان را جدا کند. پس از خلق مدل سهبعدی در نرمافزار تخصصی، جمجمه به شکل تقریبی بازسازی و با استفاده از چاپگرهای سهبعدی، نسخهای فیزیکی از آن ساخته شد.
بررسی دقیق این مدل ساختاری نشان داد جمجمه با هیچ گونه شناختهشدهای مطابقت ندارد و یک گونه کاملاً جدید از دایناسورهاست. سرانجام مشخص شد این موجود به گروه «هرراسائوریا»، دایناسورهای گوشتخوار اولیهای تعلق دارد که حدود ۲۵۲ تا ۲۰۱ میلیون سال پیش (اواخر دوره تریاس) میزیستند و اولین شکارچیان دنیای دایناسورها بودند. تاکنون اطلاعات اندکی درباره این دایناسورها در دست بود ولی حالا کشف گونه جدید نشان میدهد تنوع دایناسورهای اولیه فراتر از تصورات گذشته بوده و برخی از گونهها تا آخرین مراحل تریاس همچنان در حال تکثیر و تکامل بودند.
فرضیه تنگنای طول عمر
در کنار این کشف، برخی پژوهشگران که نقش عصر طولانی دایناسورها را در شکلگیری ویژگیهای زیستی و طول عمر پستانداران بررسی میکنند، به این نتیجه رسیدند که دایناسورها در عمل، طول زندگی پستانداران و انسانها را کوتاهتر کردهاند.
«ژائو ماگالهاس» یکی از این محققان است که اعتقاد دارد انسانها و سایر پستانداران برای زنده ماندن در میان دایناسورها، چارهای جز زیست کوتاهمدت نداشتهاند؛ چیزی که او آن را «فرضیه تنگنای طول عمر» مینامد. این محقق مدعی است اگرچه پستاندارانی مانند انسانها میتوانند طول عمر نسبتاً طولانی داشته باشند، اما بدن آنها هنوز هم تحت محدودیتهای دوران دایناسورها عمل میکند. او تأکید دارد دایناسورها، پستانداران را مجبور به سرعت بخشیدن به چرخه تولید مثل و حذف ژنهای کلیدی طول عمر کردهاند.
این محقق با اشاره به اینکه انسانها، فیلها و نهنگها از نظر تئوری، پتانسیل زندگی طولانیتری نسبت به سایر پستانداران دارند، میگوید:«هر پستانداری هنوز تحت محدودیتهای ژنتیکی مربوط به دوران دایناسورها زندگی میکند. به عقیده او، دوران حکومت دایناسورها، میراث ماندگاری در تکامل پستانداران بهجا گذاشته است. برای بیش از ۱۰۰ میلیون سال، زمانی که دایناسورها شکارچیان غالب بودند، پستانداران عموماً کوچک، شبزی و کمعمر بودند و نمیتوانستند از قابلیتهای فیزیکی بدنشان برای داشتن عمری طولانیتر بهره ببرند.
منبع: aol.com
