آرزوکیهان
گروه علم و فناوری

دانشمندان ناسا از طرحی خبر می‌دهند که مدت زمان سفرهای فضایی را در آینده، بسیار کوتاه‌تر از چیزی خواهد کرد که امروز شاهد آن هستیم؛ طرحی بر پایه سیستمی به نام «پیشرانش نوری متاجت» برای ساخت فضاپیماهایی که تنها با نیروی نور حرکت می‌کنند.
دانشمندان پیش‌بینی می‌کنند خورشید حدود پنج میلیارد سال دیگر وارد مرحله پایانی زندگی خود می‌شود. در این مرحله، این ستاره به یک غول سرخ تبدیل خواهد شد، به‌تدریج منبسط می‌شود و احتمالاً سیارات منظومه شمسی از جمله زمین، در آن فرو خواهند رفت. هرچند این زمان بسیار دور به نظر می‌رسد، اما برخی از محققان با توجه به این فرضیه، می‌گویند اگر بشر می‌خواهد منقرض نشود، باید درنهایت در جایی فراتر از منظومه شمسی زندگی کند و در سیاره‌ای غیر از زمین سکونت داشته باشد. این ایده به معنای یافتن سیاراتی شبیه زمین در منظومه‌های ستاره‌ای دیگر و سکونت در آنهاست.
«آلفاقنطورس»، جایگزین منظومه شمسی در آینده دور
نزدیک‌ترین گزینه شناخته‌شده برای چنین سفری، سیاره‌ای واقع در منظومه «آلفا قنطورس» است که نزدیک‌ترین منظومه ستاره‌ای به زمین محسوب می‌شود. این منظومه ستاره‌ای بیش از چهار سال نوری از زمین فاصله دارد و با فناوری‌های فعلی، رسیدن به آن می‌تواند صدها هزار سال طول بکشد.
اما حالا پژوهشگران دانشگاه تگزاس می‌گویند گامی در مسیر استفاده از نور برای حرکت دادن اشیا برداشته‌اند؛ نوعی فناوری‌ که در صورت توسعه، می‌تواند پایه‌ای برای ساخت فضاپیماهای نوری آینده باشد.
در آزمایش‌های انجام‌شده، پژوهشگران نشان دادند که «متاجت‌ها»می‌توانند تحت تابش لیزر در سه بعد حرکت کنند. به اعتقاد آنان، در صورت توسعه این فناوری در آینده، می‌توان از نور برای حرکت دادن فضاپیماها و کنترل آنها استفاده کرد و دیگر نیازی به سوخت نخواهد بود. درواقع لیزرهای قدرتمند می‌توانند نیروی لازم برای شتاب بخشیدن به فضاپیماها را فراهم کنند. در این پژوهش، دانشمندان از دستگاه‌های «متاجت» در مقیاس میکرونی استفاده کرده‌اند. این ساختارهای بسیار کوچک هنگام برخورد با نور لیزر، می‌توانند اشیا را حرکت دهند.«متاجت‌»ها از مواد فوق‌نازکی ساخته می‌شوند که روی سطح آنها الگوهایی بسیار ریز طراحی شده است. در این روش، ساختار ماده، حرکت را کنترل می‌کند و نحوه تعامل نور با سطح متاجت است که تعیین می‌کند جسم چگونه حرکت کند. این موضوع، انعطاف‌پذیری بیشتری برای تولید نیرو فراهم می‌کند و به گفته پژوهشگران، می‌تواند در آینده به فناوری‌های پیشرفته‌تری هم منجر شود.
در حال حاضر، اندازه این دستگاه‌ها از عرض یک تار موی انسان نیز کوچک‌تر است با این حال، پژوهشگران معتقدند اصول فیزیکی این فناوری قابل گسترش است و در صورت توسعه، می‌توان آن را در مقیاس‌های بزرگ‌تر نیز به کار گرفت که یکی از این کاربردها، ساخت فضاپیماهای نوری آینده برای 
جابه جایی بشر از زمین به دیگر سیارات، با سرعتی غیر قابل تصور است.
the space.com