سلام به گروگان جدید «ترامپ»!
احسان محمدی
رئیس سابق کمیته مسئولیتهای اجتماعی فدراسیون فوتبال
چند نفر خاطرشان هست که جام جهانی 1994 در زمان کدام رئیسجمهوری آمریکا برگزار شد؟ بوش پدر؟ بیل کلینتون؟ بوش پسر؟ قبول دارم که آن زمان این همه شبکه اجتماعی نبود، اینترنت و گوشی همراه همگانی نشده بود، ولی رادیو و تلویزیون و روزنامه و مجله بود. کمبود رسانه نداشتیم. ما که پسر بچههای نوجوانی بودیم تمام اخبار آن جام جهانی را هر کجا پیدا میکردیم، میجویدیم. از موهای دُم اسبی «روبرتو باجو» و علاقهاش به بودیسم تا ریش عجیب «آلکسی لالاس» و تولد پسر «بهبهتو»... ولی هرچه فکر میکنم، یادم نمیآید «بیل کلینتون» خیلی خودش را وسط آن رویداد انداخته باشد. 9 شهر آمریکا میزبان مسابقات بود اما او حتی برای اهدای جام قهرمانی به «دونگا»ی برزیلی وارد زمین نشد و معاونش «الگور» را فرستاد.
اینکه آن سالها آمریکاییها خیلی فوتبال را دنبال نمیکردند و کماکان عاشق بسکتبال، گلف، راگبی و هاکی روی یخ بودند البته کم تأثیر نبود- گرچه حالا حتی با حضور لیونل مسی- هم به نظر نمیرسد خیلی علایق ورزشی یانکیها عوض شده باشد ولی نکته اینجاست که هیچ مقام اول کشور میزبانی در طول تاریخ برگزاری جامهای جهانی این همه «ترامپبازی» درنیاورده است.
به رفتارهای پوتین در زمان میزبانی جام جهانی 2018 توجه کنید که چقدر موقرانه رفتار کرد. این فقط شومنی مثل «دونالد جی ترامپ» است که جام جهانی را به گروگان گرفته. مثل بچه پولداری که به شهر بازی رفته و همه بلیتها را خریده تا فقط خودش آنجا بازی کند و اگر صلاحدید در را برای دیگران باز کند!
فیفا نهاد بزرگی است. تعداد کشورهای عضو آن از تعداد کشورهای عضو سازمان ملل متحد هم بیشتر است. فوتبال حتی از «کرونا» هم سرعت شیوع بیشتری در دنیا داشته، از آفریقا تا آلاسکا، از زاغههای برزیل تا خرابههای خاورمیانه. هیچ چیزی مثل فوتبال همه را «یک شکل و با یک قانون مشترک» آغشته خودش نکرده. این نهاد شگفتانگیز همیشه به ظاهر تلاش میکرد «مستقل» به نظر برسد اما انگلیسیها میگویند: «هر کس که پول میدهد، تعیین میکند نیزن چه آهنگی بنوازد!» و این سالها انگار هر کس که پول و «نفوذ» بیشتری دارد تعیین میکند که فیفا چه کشوری را میزبان کند، به چه کسی مدال بدهد یا چه کسی با رئیس «اینفانتینو» شام بخورد. هنوز حضور آن آشپز مشهور تُرک بعد از اهدای جام قهرمانی به آرژانتین و عکس یادگاری گرفتنش وسط زمین با «لیونل مسی» برای من یکی از صحنههای عجیب جام جهانی 2022 است!
به عنوان یک علاقهمند به فوتبال که هیچ وقت باور نکردهام «فوتبال از سیاست جداست» از این همه آغشته شدن آن به پول و سیاست و نفوذ شهرتطلبها خوشحال نیستم اما انگار باید در جام جهانی 2026 منتظر باشیم که قبل از هر بازی «دونالد ترامپ» برود زمین و با کت و شلوار و یکی از آن کراواتهای صورتیاش به توپ لگد بزند و اجازه شروع بازی را بدهد یا بعد از گلزنی بازیکنان عکس او را زیر لباسشان به دوربینها نشان بدهند شاید اندکی از «شهوت دیده شدن» او کاسته شود.
جام جهانی 2026 فعلاً گروگان «دونالد ترامپ» است. تعارفی هم وجود ندارد که او از هر اهرمی استفاده میکند تا اعمال نفوذهای دلخواهش را انجام بدهد، در چنین شرایطی آیا باید تیم ملی فوتبال ما بلیتش را به «ایتالیا» هدیه بدهد یا از حقی که به دست آورده استفاده کند و به رقابتها برود؟ آیا فیفا بالاخره یک جا میایستد و به او میگوید که این رویداد متعلق به ماست، شما فقط یکی از «سه میزبان» هستید؟
امیدوارم جواب سؤال دوم «بله» باشد، آنوقت با خیال راحتتری میشود به برگزاری یک جام جهانی عادلانه دل بست. جایی که ما با تمام استخوانهایمان برای نمایشهای سزاوارانه – حتی با قلبهای سوگوار- بجنگیم و سربلند
به خانه برگردیم.
