در حافظه موقت ذخیره شد...
«ایران» حذف هزینههای غیرضروری در رشتههای ورزشی را بررسی میکند
قطار ورزش روی ریل مدیریت هوشمند
کارشناسان ورزش بر این باورند که نقش مدیران در نهادینهسازی الگوهای استاندارد مصرف منابع، بسیار کلیدی است. بهرهگیری از روشهای علمی در برنامهریزی و تخصیصبودجه، میتواند مسیر عبور از چالشهای اقتصادی را هموار کرده و از بروز رفتارهای غیرمنطقی در هزینهکرد جلوگیری کند. در واقع، مدیریت کارآمد نهتنها به معنای کاهش هزینهها، بلکه به مفهوم هدایت هوشمندانه منابع به سمت اهداف اولویتدار است.
در برهه کنونی که ورزش ایران با پیامدهای اقتصادی ناشی از شرایط خاص مواجه است، یکی از راهکارهای منطقی، بازنگری در تقویم مسابقات و پرهیز از برگزاری رقابتهای غیرضروری است؛ رویدادهایی که آورده فنی، اقتصادی یا اجتماعی قابلتوجهی ندارند اما هزینههای قابلملاحظهای را تحمیل میکنند. تجربه تاریخی نیز نشان میدهد که بسیاری از کشورها در شرایط جنگی، چنین تصمیماتی را اتخاذ کردهاند. برای نمونه، در جریان جنگ یوگسلاوی، لیگ فوتبال این کشور در سال ۱۹۹۹ نیمهتمام باقی ماند.همچنین در خلال جنگ جهانی دوم، از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۴ در آلمان، رقابتهای ورزشی این کشور بهصورت کامل برگزار نشد. پیشتر از آن نیز در دوران جنگ جهانی اول، فصل ۱۹۱۴-۱۹۱۵ رقابتهای ورزشی ایتالیا ناتمام ماند. این نمونهها نشان میدهد که تعلیق یا تعدیل فعالیتهای ورزشی، نهتنها امری بیسابقه نیست، بلکه راهکاری پذیرفتهشده برای مدیریت منابع در شرایط خاص است.
در این میان، تجربه ژاپن نیز در خلال جنگ جهانی دوم قابل توجه است. با تشدید شرایط جنگی، بسیاری از فعالیتهای ورزشی و حرفهای در این کشور به حالت تعلیق درآمد یا بهشدت محدود شد. لیگهای حرفهای و رقابتهای سازمانیافته در عمل تحتالشعاع نیازهای جنگی قرار گرفتند و بخش قابلتوجهی از نیروی انسانی-از جمله ورزشکاران-به خدمت نظامی فراخوانده شدند. حتی ورزشهایی مانند بیسبال که از محبوبیت بالایی در ژاپن برخوردار بودند، در مقاطعی با محدودیتهای جدی مواجه شدند و بسیاری از مسابقات لغو یا با حداقل امکانات برگزار شد. این تغییر رویکرد، بخشی از سیاست کلان دولت ژاپن برای تمرکز منابع بر نیازهای حیاتی جنگ و کاهش هزینههای غیرضروری بود.
براین اساس، به نظر میرسد تعلیق موقت لیگهای ورزشی در ایران-در صورت نبود توجیه فنی و اقتصادی-میتواند تصمیمی منطقی و مبتنی بر تجربههای جهانی باشد. این اقدام، فرصتی برای بازتوزیع منابع به سمت حوزههای ضروریتر، از جمله حمایت از تیمهای ملی، توسعه زیرساختهای پایه و حفظ آمادگی ورزشکاران در میادین بینالمللی فراهم میآورد.
مدیریت هزینه به معنای کاهش فعالیتها نیست، بلکه به مفهوم «اولویتبندی هوشمندانه» است. اگر این رویکرد با برنامهریزی دقیق و نگاه بلندمدت همراه شود، نهتنها آسیبی به ورزش وارد نخواهد شد، بلکه میتواند زمینهساز ارتقای کیفیت، افزایش بهرهوری و حتی تقویت نشاط اجتماعی و افتخارآفرینی در عرصههای جهانی
باشد.
