«ایران» ضرورت برگزاری انتخابات فدراسیونهای ورزشی بدون رئیس را بررسی میکند
زمان طلایی را از دست ندهید
سینا حسینی / در حال حاضر، برگزار نشدن انتخابات دوازده فدراسیون ورزشی، وضعیت مدیریتی برخی از مهمترین رشتههای ورزشی ایران را بشدت پیچیده کرده است. این بلاتکلیفی که ماهها به طول انجامیده، نه تنها روند عادی تصمیمگیری در فدراسیونها را مختل کرده، بلکه نگرانی عمیقی را در میان کارشناسان، صاحبنظران، مربیان و خود ورزشکاران نیز ایجاد کرده است. بسیاری از این کارشناسان معتقدند، تداوم این وضعیت، آینده ورزش ایران، بویژه در رشتههای مدالآور و المپیکی را میتواند با مشکلاتی مواجه کند. آنها هشدار میدهند که اگر انتخابات ریاست این فدراسیونها در سریعترین زمان ممکن برگزار نشود، عواقب این تأخیر به طور مستقیم و غیرقابل انکاری در بازیهای آسیایی پیشرو و همچنین تورنمنتهای معتبر آسیایی و جهانی پدیدار خواهد شد و ممکن است دستاوردهای سالها تلاش ورزشکاران را تحتالشعاع قرار دهد. اهمیت برگزاری به موقع انتخابات فدراسیونهای ورزشی از این منظر بسیار حیاتی است که تمامی فرآیندهای موفقیتآمیز در ورزش مدرن، مبتنی بر برنامهریزی بلندمدت، منظم و استاندارد است. موضوعی که در کشورهای موفق در امر ورزش به آن توجه زیادی می شود. فدراسیونها به عنوان نهادهای اصلی تصمیمگیرنده و اجرایی در هر رشته، وظیفه تدوین استراتژی، تأمین منابع مالی و لجستیکی، انتخاب کادر فنی توانمند، تنظیم تقویم اردوها و اعزامها و ایجاد انگیزه و آرامش روانی برای ورزشکاران را برعهده دارند. در غیاب یک رئیس منتخب و دارای برنامه مشخص، هیچ یک از این فرآیندها به درستی پیش نمیرود. وقتی فدراسیونی ماهها بدون رئیس و حتی سرپرست قطعی اداره میشود، نه تنها برنامه بلندمدتی وجود ندارد، بلکه حتی تصمیمات کوتاهمدت نیز با تردید و عدم قطعیت همراه خواهد بود. مربیان برای ادامه همکاری دچار تردید میشوند، حامیان مالی و بخش خصوصی اعتماد خود را از دست میدهند و مهمتر از همه، ورزشکاران انگیزه و تمرکز لازم را برای حضور در رقابتهای بینالمللی از دست میدهند. در چنین شرایطی، آمادهسازی برای حضور در تورنمنتهای بزرگ به صورت سلیقهای، ناهماهنگ و غیرحرفهای انجام میشود که نتیجه آن جز عملکرد ضعیف و ناکامی در میادین بزرگ نخواهد بود.
بر اساس جدول زمانبندی اعلام شده از سوی وزارت ورزش و جوانان، برنامه این بود که در ماههای منتهی به سال ۱۴۰۴ و همچنین در فروردین ماه سال ۱۴۰۵، فرآیند برگزاری انتخابات تعدادی از فدراسیونهای ورزشی انجام شود تا تکلیف فدراسیونهای بدون رئیس روشن شود. این برنامهریزی با در نظر گرفتن تقویم مسابقات بینالمللی و نیاز به آمادهسازی تیمهای ملی برای رویدادهای پیشرو انجام شده بود. اما درست در همین بازه زمانی، کشور با شرایط ویژهای مواجه شد؛ آغاز جنگ تحمیلی جدید و حملات دشمن به خاک ایران، تمام اولویتها را تحت تأثیر قرار داد.
حال که با برقراری آتشبس و بازگشت نسبی آرامش به فضای عمومی کشور، شرایط برای پرداختن به اولویتهای غیرنظامی و از جمله ورزش فراهم شده است، یکی از فوریترین و به حقترین مطالبات جامعه ورزش، تعیین تکلیف فدراسیونهای بدون سرپرست و برگزاری هرچه سریعتر انتخابات آنهاست. ورزشکاران، مربیان، پیشکسوتان و رسانههای تخصصی همگی بر این نکته تأکید دارند که هر روز تأخیر در این زمینه، یعنی از دست رفتن یک روز طلایی از فرصتهای آمادهسازی. اگر همین حالا نیز تصمیم قاطع و فوری برای برگزاری انتخابات گرفته نشود، قطعاً تبعات احتمالی آن در قالب ناکامی و کسب نتایج ضعیف در مسابقات آسیایی و جهانی خود را نشان خواهد داد. شاید در کوتاهمدت این تأخیرها به چشم نیاید، اما در میدان رقابت، زمانی که ورزشکار ایرانی در برابر حریفی قرار میگیرد که تیم ملی او ماهها تحت یک برنامه منظم و با پشتیبانی یک فدراسیون قدرتمند آماده شده است، تفاوت مدیریت و برنامهریزی کاملاً آشکار میشود.
