ناصرنوربخش
مربی اسبق تیم ملی کشتی فرنگی

شاید بهترین شیوه برای استفاده از کشتی‌گیران شاخص ایران در کشتی فرنگی، مشابه کشورهای صاحب سبکی چون ژاپن، قزاقستان، قرقیزستان و ازبکستان، آن باشد که این ستاره‌ها تنها در میادین مهم به میدان بروند تا در نهایت روی تشک المپیک با حریفان سرشاخ
شوند. 
به بیان دیگر، استراتژی فدراسیون برای ستاره‌های کشتی باید معطوف به آمادگی برای افتخارآفرینی در بازی‌های آسیایی و المپیک باشد، نه قهرمانی آسیا. به جای آن، باید جوانان مستعد و آینده‌دار را برای پشتوانه‌سازی به رقابت‌های قهرمانی آسیا اعزام کرد. هرچند گاهی نتیجه‌گرایی اهمیت پیدا می‌کند، اما تحقق هدف از هر چیزی 
مهم‌تر است.
معمولاً کادر فنی تیم ملی را بر اساس چند دلیل انتخاب می‌کنند؛ نخست آنکه همگان انتظار دارند تیم ملی کشتی فرنگی همواره قهرمان باشد، حتی در آسیا. این مسأله کادر فنی را زیر فشار می‌برد و به همین دلیل امکان ساختن پشتوانه‌ها فراهم نمی‌شود. چرا که کشتی‌گیران جوان و آینده‌ساز باید با سرشاخ شدن با رقبا در قهرمانی آسیا و تورنمنت‌های بین‌المللی پخته شوند تا تیم دچار نوسان نگردد. از سوی دیگر، چرخه انتخابی به گونه‌ای طراحی شده که کشتی‌گیران شاخص قهرمانی کشور، جواز حضور در قهرمانی آسیا را به دست می‌آورند.
اما به نظر می‌رسد ایران برای تضمین قهرمانی در المپیک، ناگزیر است در چهار سال منتهی به بازی‌ها، کشتی‌گیران متعددی را در تورنمنت‌ها و مسابقات گوناگون محک بزند و به جای یک تیم، سه تیم ملی با کادر فنی جداگانه داشته باشد. 
کادر فنی باید رقابت‌ها را چنان تقسیم کند که همه جوانان آینده‌دار فرصت رقابت با حریفان خارجی و افتخارآفرینی پیدا کنند. چشم‌انداز ما در کشتی فرنگی باید میادین بزرگ و سرنوشت‌ساز باشد، نه صرفاً کسب طلا و قهرمانی در همه رقابت‌ها.
به نظر می‌رسد برای آنکه تیم در قهرمانی جهان، بازیهای آسیایی و المپیک به مقام قهرمانی برسد، باید مانند دوران قهرمانی در المپیک لندن عمل کرد؛ آن زمان هر کشتی‌گیری یک مربی اختصاصی داشت تا روی تکنیک و روش مقابله با حریفان کار شود. در واقع، کار در تیم ملی باید علمی باشد. اما شاید گام مهم‌تر، حمایت از مربیان سازنده و آگاه از دانش روز است؛ مربیانی که در باشگاه‌ها تکنیک‌ها را تحلیل 
و تجزیه می‌کنند.