در حافظه موقت ذخیره شد...
«ایران» عملکرد تیم ملی کشتی فرنگی در قهرمانی آسیا را بررسی میکند
طلاهای استخراج نشده در معدن بیشکک
از ۶ کشتیگیری که به دیدار پایانی راه یافتند، تنها محمدهادی ساروی و امین میرزازاده (هر دو در اوزان سنگین) موفق به شکست حریفان خود شدند و ۴ فینالیست دیگر با وجود برتری فنی نسبی، در لحظات حساس نتیجه را واگذار کردند. این یعنی نرخ تبدیل مدال فینال به طلا فقط ۳۳ درصد است؛ آماری که برای تیمی با پشتوانه قهرمانیهای متوالی، اصلاً قابل قبول نیست. در عمل ۴ مدال طلا در همان لحظات پایانی، در مقابل چشمان کادر فنی استخراج نشد و به خاک
سپرده شد.
چرا این اتفاق افتاد؟ کارشناسان حاضر در بیشکک دلایل اصلی را چنین برمیشمارند: نخست، ضعف در مدیریت کشتیهای نزدیک. در هر چهار فینال از دست رفته، کشتیگیران ایرانی در دقایق پایانی یا تایم دوم تمرکز خود را از دست دادند و اجازه برگشت به حریف را صادر کردند. دوم، فشار روانی فینال. برای کشتیگیران جوانی مانند جرکنی، رضایی و حسینی، اولین تجربه فینال آسیایی همراه با استرس و انفعال بود. سوم، آنالیز دقیق حریفان. تیمهای قرقیزستان، ازبکستان، ژاپن و قزاقستان با برنامهریزی فنی، نقاط ضعف فرنگیکاران ایران را شناسایی کرده بودند و چهارم، کمبود تجربه در کشتیهای امتیازی. در مسابقاتی که نتیجه با یک یا دو امتیاز تعیین میشد، حریفان با هوشمندی تاکتیکی برتری
داشتند.
نکته هشداردهندهتر، نزدیک شدن رقباست. فاصله امتیازی ایران با قرقیزستان (۴۲ امتیاز) و ازبکستان (۵۹ امتیاز) در نگاه اول امن به نظر میرسد، اما اگر همان ۴ فینال از دست رفته به طلا تبدیل میشد، این فاصله به بالای ۱۰۰ امتیاز میرسید. یعنی رقبا در حال کاهش فاصله هستند و بیشکک زنگ خطری برای ناگویاست. تیم ایران پتانسیل قهرمانی مطلق آسیا را دارد، اما برای تبدیل این پتانسیل به طلاهای واقعی در بازیهای آسیایی، نیاز فوری به کار روی مدیریت فینالها، آمادگی روانی و تاکتیکهای لحظات حساس دارد. ناگویا دیگر خبری از حریفان آسان نیست و هر اشتباه، بهایی جز از دست رفتن طلا ندارد. حالا باید دید کادر فنی و کشتیگیران از تجربه تلخ بیشکک، پلی خواهند ساخت به روزهای شیرین ناگویا یا اینکه باز هم حسرت طلاهای استخراج نشده، میهمان کاروان ایران خواهد شد.
