در میان این همه دغدغه و شتاب، دلم تشنه سکوتی عمیق است؛ سکوتی که تنها در حضور تو معنا پیدا میکند. آمدهام تا دمی در کنار تو بنشینم و از هیاهوی دنیا فاصله بگیرم.
ای خدای لطیف!
مرا از اسارت خواستههای بیپایان آزاد کن و به من بیاموز چگونه قانع و آرام زندگی کنم. کمکم کن به داشتههایم شاکر و در نداشتههایم صبور باشم. دلم را به نوری پیوند بزن که خاموشی ندارد و نهال امیدی در دلم بکار که از طوفانها نترسد.
به تو پناه آوردهام؛ دستم را رها نکن و مرا در مسیر بندگیات ثابتقدم نگه دار!... همین!
