امروز به رزق و روزی و آنچه برای ما مقدر کردهای فکر میکنم؛ به آنچه دل را پرامید و سرزنده نگه میدارد. میگویند دل آدمی بیش از نان شب به نور امید نیاز دارد. بارها برایم پیش آمده که در میان فراوانی، احساس کمبود کردهام و در میان سختی، دلگرم و پرامید بودهام.
امروز از تو میخواهم که مثل همیشه هوای مرا داشته باشی و روزیِ دل مرا قطع نکنی؛ همان اعتماد و اطمینانی که مرا از ترس فردا رها میکند. کمکم کن به جای نگرانی، سپاسگزار تو باشم. اگر دل آرام باشد، همه گرههای زندگی باز میشوند. همین.
عبدالرحیم سعیدیراد
