محسن کاوه، سرمربی اسبق تیم ملی کشتی آزاد در گفتوگو با «ایران»:
پشتوانهسازی برای تیم ملی از نان شب واجبتر است
در آینده ستارههای خوبی از این ترکیب متولد خواهند شد
پریسا غفاری/ کارنامه آزادکاران ایران در اولین تورنمنت رنکینگ اتحادیه جهانی کشتی با کسب ۱۰ مدال به پایان رسید. محسن کاوه، سرمربی اسبق آزادکاران در بازیهای المپیک پاریس، با توجه به نایبقهرمانی ایران در این مسابقات به «ایران» میگوید: «نباید صرفاً به برد و باخت توجه کرد؛ بلکه آورده فنی و پیشرفت تکنیکی کشتیگیران باید در اولویت قرار گیرد، بهنحوی که بتوان نقاط ضعف و قوت را پوشش داد.» به بهانه بررسی عملکرد آزادکاران ایرانی در این رقابتها با محسن کاوه به گفتوگو پرداختیم که در ادامه، متن کامل این گفتوگو را میخوانید.
مسابقات زاگرب با نایبقهرمانی برای ایران به پایان رسید؛ نتایج تیم ملی را چطور ارزیابی میکنید؟
نباید بحث نتایج در این تورنمنتها را خیلی جدی گرفت. در زمان باقیمانده تا مسابقات جهانی، کادر فنی تصمیم گرفت از ترکیبی جوان استفاده کند تا پشتوانهای برای نفرات اول و دوم هر وزن فراهم شود. حتی حسن یزدانی، پرافتخارترین کشتیگیر ایران، پس از تقریباً یک سال و نیم دوری از میادین، خود را در وزن جدید ۹۷ کیلوگرم محک زد و با اینکه در فینال باخت، اما تلاش کرد به شرایط آرمانی نزدیک شود. نکته جالب در زاگرب این بود که والنسیا، قهرمان آمریکایی ۸۶ کیلوگرم جهان نیز شکست خورد. بنابراین بهتر است حسن یزدانی را تخریب نکنیم. مهم این بود که زنگ خطر برای نوجوانان، جوانان و امیدهای کشتی آزاد به صدا درآمده و باید با برنامهریزی سه، چهار ساله، این روند را بهخوبی تقویت کنیم.
یعنی تا پیش از این در پشتوانهسازی عملکرد قابل قبولی نداشتیم؟
خیر؛ مثلاً رحمان عموزاد با اقتدار در قهرمانی جهان اول میشود، اما نفر بعدی ما در ردههای جوانان و امیدها حذف میشود؛ این خوب نیست. ما باید خودمان را به سطح اول برسانیم. مثلاً میآییم میگوییم چند سال است روی یونس امامی سرمایهگذاری میکنیم. من یونس را خیلی دوست دارم، اما او بهجز برنز جهان، مدال دیگری نگرفته است. فکر میکنم خوب کار نکردیم. این تفکر که مثلاً یونس را در پر قو بخوابانیم و معتقد باشیم ۱۰ امتیاز او بهخاطر پنجمی دنیا برای جایگاه تیمی ما مفید است، قابل تأمل است؛ چرا که سه سال دیگر چشم به هم بزنیم، المپیک فرا میرسد.
اما برخی منتقدان، نایبقهرمانی در زاگرب را یک زنگ خطر برای کشتی ما توصیف میکنند.
به نظرم تیمی که انتخاب شد، دنبال رنکینگ نبود و بدنه اصلی کشتی آزاد را در آن شرکت ندادیم. بهتر است به این مسابقات بهعنوان تجربهاندوزی نگاه کنیم؛ چرا که کادر فنی بهدنبال پوشش نقاط ضعف بود.
در رقابتهای زاگرب، آسیاییها عملکرد خوبی داشتند؛ این کاهش اختلاف سطح میان آسیاییها و تیم ملی ایران نگرانکننده نیست؟
اولاً تعداد تیمهایی که در این تورنمنت شرکت کرده بودند کم بود. با اینکه بحرینیها هم با جذب کشتیگیران روسی مدال گرفتند. همچنین سکوی تیمی این رقابتها را نمیتوان سکوی واقعی جهان دانست.
گفته میشود جوانان را به بازیهای آسیایی ناگویا میفرستند؟
روی این مسأله تردید دارم؛ چون همیشه کمیته ملی المپیک روی مدالآوری کشتی حساب ویژهای دارد و فدراسیون نیز این موضوع را جدی میگیرد، بنابراین شاید تیم با ترکیب اصلی اعزام شود.
عملکرد حسن یزدانی در وزن جدید چطور بود؟
حسن یزدانی سالیان سال سردمدار کشتی ایران بوده است. او با وجود دوری یکسال و نیمه از تشک، باز هم بسیار خوب کار کرد. یزدانی در اولین مسابقه برونمرزیاش در وزن ۹۷ کیلوگرم، ۴۲ امتیاز گرفت و البته ۱۹ امتیاز هم از دست داد. حسن نشان داده هرجا رفته موفق بوده است. او در ۷۰ کیلوگرم تنها به یک روس در جهانی ۲۰۱۵ یعنی، ماگمدوف باخت؛ اما بعد در ۷۴ کیلوگرم همه روسها را شکست داد. در ۸۶ کیلوگرم نیز مشکل او در سالهای پایانی فقط با دیوید تیلور بود، اما همواره عملکرد خوبی داشت و اکنون هم خوب است. حسن در ایران هم یک حریف دارد. ایکاش مردم از کشتیهای او مقابل آذرپیرا یا رقابت آذرپیرا با گلیج و بابالو محروم نشوند.
چقدر میتوان به نتایج تیم ملی در مسابقات جهانی بحرین امیدوار بود؟
مسلماً بدنه اصلی تیم ملی، مانند حسن یزدانی، کامران قاسمپور، رحمان عموزاد، امیرحسین زارع و آذرپیرا به بحرین اعزام میشوند. در کنار آن، پژمان درستکار، سرمربی تیم ملی، به پشتوانهها نیز فکر میکند و برنامهریزی خوبی برای آنان دارد تا در صورت لزوم، برخی از این نفرات را حفظ کرده و به بحرین اعزام کند.
در زاگرب، به نظر شما عملکرد کدامیک از کشتیگیران بهتر بود؟
نباید فقط برد و باختها را دید، بلکه باید نتیجهای را که از عملکرد کشتیگیران به دست میآید، بررسی کرد. برای مثال، سبحان اسمی در وزن ۷۹ کیلوگرم در همان دور اول باخت، در حالی که تاکنون تورنمنت رسمی را تجربه نکرده بود؛ یا مرتضی جانمحمد در سنگینوزن. البته ابوالفضل رحمانی و سینا خلیلی جرقههایی از توانایی خود نشان دادند. باید بررسی کنیم والیزاده چه اشتباهی داشت که باخت، یا رحمانی با وجود برتری امتیازی، در نهایت به هیدلای، قهرمان جهان از آمریکا باخت و حذف شد. کادر فنی باید روی همه اشتباهات فنی کار کند و مطمئن باشید ستارههای خوبی از این ترکیب در آینده متولد
خواهند شد.
ایران ۹ باخت را مقابل حریفان آمریکایی تجربه کرد که سه شکست آن با ضربه فنی بود؛ قهرمانی آمریکا را چطور ارزیابی میکنید؟
آمریکاییها با یک لشکر کامل به زاگرب آمده بودند. آنها در هر وزن دو تا سه کشتیگیر همراه داشتند. این نشان میدهد برای المپیک دارند خود را بهطور جدی تجهیز میکنند. باید پذیرفت که پشتوانهسازی آمریکا در ردههای مختلف نوجوانان و جوانان از ما بهتر است. آنها کشتیگیران ۱۸ ساله را به میدان میآورند تا در ۲۲ سالگی، با تجربه کافی، روی سکوی المپیک بایستند. بنابراین بهتر است ما هم آسیبشناسی کنیم و هرچه زودتر بحث پشتوانهسازی برای نسلهای اول و دوم را جدی بگیریم. به اعتقاد من، پشتوانهسازی برای کشتی ما از نان شب واجبتر
است.
هند با سومی نشان داد به سطح بالای کشتی آزاد نزدیک شده است؟
فکر نمیکنم هندیها از نظر تیمی خطرناک باشند. آنها در اوزان سبک عملکرد خوبی دارند و کشتی این کشور بیشتر نگاهش به ناگویاست.
لیگ کشتی ما چقدر به سطح فنی تیم ملی کمک میکند؟
لیگ کمک چندانی به تیم ملی نکرد. فصل جدید لیگ را در سه بخش میتوان تعریف کرد. اول اینکه تیمهایی که وارد شدند بویژه بانک شهر و استقلال بار مالی خوبی داشتند. حتی خیبر و ستارگان نیز نسبت به گذشته بودجه بهتری داشتند و این ورود منابع مالی به کشتی، اتفاق مثبتی است. اما بحث دیگر این است که لیگ از نظر فنی کمک چندانی به کشتی ما نکرد. ما نیروهایی داشتیم که میتوانستند بدون هزینه، مقابل نخبگان کشتی بگیرند، اما این اتفاق کمتر رخ داد. حتی کشتیگیران داخلی هم آنگونه که باید رودرروی یکدیگر قرار نگرفتند. شاید برخی دوستان ناراحت شوند، اما باید واقعیتها را گفت.
