ترمیم استخوان با پرینتر دانش‌بنیان ایرانی

امروزه استفاده از فناوری پرینت سه‌بعدی برای ساخت ایمپلنت‌ها در جهان محبوبیت بالایی دارد و فناوران ایرانی نیز تلاش کرده‌اند از این قافله عقب نمانند. یکی از شرکت‌های دانش بنیان ایرانی با دستیابی به فناوری ساخت پرینترهای سه‌بعدی، امکان تولید ایمپلنت‌های دقیق و شخصی‌سازی‌شده برای ترمیم ضایعات استخوانی و بافتی در داخل کشور را فراهم کرده است. محمود اعظمی، مدیرعامل این شرکت دراین باره توضیح می‌‌دهد: «با توسعه این فناوری، امکان ترمیم استخوان از طراحی تا ساخت در کشور فراهم شده و دیگر نیازی به خروج ارز و ارسال نمونه به خارج نداریم. پیش از این گاه نیاز بود که مدل‌های سه‌بعدی بیماران برای ساخت به خارج از کشور ارسال شود، اما با توسعه این دستگاه‌ها در داخل، توانایی انجام کامل این فرآیند از طراحی تا ساخت در کشور فراهم شده است.» او ادامه می‌‌دهد: «پرینتر سه‌بعدی اکستروژنی یکی از محصولات این شرکت است که به‌ طور تخصصی برای تولید جایگزین‌های بافتی طراحی شده و کاربرد اصلی آن در حوزه مهندسی بافت، پرینت داربست‌های زیستی و همچنین چاپ زیستی سلول و هیدروژل است.»
مدیرعامل این شرکت دانش‌بنیان با اشاره به کاربردهای بالینی این دستگاه، می‌‌گوید: «حوزه کاربری این فناوری شامل جایگزینی بافت‌های از دست‌رفته مانند استخوان، پوست و غضروف است. مزیت اصلی استفاده از آن هم ورود به عرصه «پزشکی شخصی‌سازی‌شده» است؛ به این معنا که ایمپلنت‌ها و جایگزین‌های بافتی دقیقاً متناسب با هندسه و نوع آسیبِ ایجاد شده در بدن هر بیمار ساخته می‌شوند.»
او با اشاره به اهمیت این فناوری، اظهار می‌‌کند: «بسیاری از ایمپلنت‌های رایج در جراحی‌ها دارای شکل و فرم ثابتی هستند درحالی که معمولاً فضای خالی ایجاد شده در نتیجه آسیب ناشی از تصادف یا برداشتن تومور، شکل هندسی منظمی ندارد. دستگاه پرینتر سه‌بعدی بومی‌سازی شده، این امکان را به جراحان می‌دهد که ایمپلنت را دقیقاً متناسب با فضای آسیب‌دیده طراحی و تولید کنند. این امر کیفیت درمان را به‌طرز چشمگیری افزایش می‌دهد.» اعظمی با اشاره به ویژگی‌های فنی محصول، می‌‌گوید: «ایمپلنت‌های سنتی فلزی معمولاً توپر هستند و به دلیل اختلاف خواص مکانیکی با استخوان، باعث تحلیل بافت استخوانی اطراف می‌شوند. اما در فناوری پرینت سه‌بعدی می‌‌توانیم علاوه بر هندسه خارجی، ساختار داخلی ایمپلنت را نیز طراحی کنیم. ایجاد تخلخل و کانال‌های داخلی باعث می‌شود ایمپلنت از نظر مکانیکی با بافت بدن سازگار شود، بافت‌های طبیعی بدن به درون ایمپلنت نفوذ کرده و به مرور زمان جایگزین ساختارهای تخریب‌پذیر شوند؛ فرآیندی که هدف نهایی مهندسی بافت است.»