در حافظه موقت ذخیره شد...
«ایران» بیتوجهی باشگاههای فوتبال به آکادمیها و چالش استخدامهای پرشمار بازیکنان خارجی را بررسی میکند
سرمایهسوزی در مستطیل سبز!
هرچند تغییر استراتژی ناگهانی برخی تیمها با غیبت بازیکنان خارجی تأثیرگذار ابتدای فصل، ممکن است منجر به افت عملکرد فنی آنها در فرآیند نتیجهگیری شود، اما در مقطع کنونی هیچ راه گریزی برای رهایی از این چالش وجود ندارد، مگر اینکه مربیان باشگاههای لیگ برتری به سراغ استفاده از بازیکنان مستعد و استعدادهای نوظهور موجود روی نیمکت تیم خود بروند.
وابستگی شدید برخی باشگاههای لیگ برتری به استفاده از بازیکنان خارجی در سالهای اخیر باعث شد اصل کلیدی استعدادیابی به کلی فراموش شود.
در شرایطی که بزرگترین باشگاههای جهان نیز در کنار استخدام ستارههای کلیدی و سرنوشتساز از موضوع توجه به بازیکنان جوان غافل نماندند و در کنار میدان دادن به ستارههای خارجی، بازیکنان مستعد آکادمیهای خود را نیز به شکلی پرورش میدادند که در بزنگاههای حساس بتوانند از توانایی آنها در جهت موفقیت تیم استفاده کنند، اما در فوتبال ایران بجز چند تیم که فرصت خودنمایی به بازیکنان جوان را دادند، سایر تیمها بهعنوان یک مصرفکننده تمامعیار توجهی به اصل پرورش بازیکن نداشتهاند تا امروز این چالش در فوتبال ایران به شکل کاملاً آشکار بهعنوان یک ضعف خودنمایی کند.
کوچ غیرمنتظره بازیکنان خارجی شاغل در رقابتهای لیگ برتر شاید برای مدیران و کادر فنی تیمهای استقلال، سپاهان یا حتی تراکتور و پرسپولیس یک دغدغه غیرقابل جبران به شمار آید، اما این چالش میتواند استراتژی موجود در فوتبال ایران را تغییر دهد تا آنها پس از سالها بیتوجهی به استعدادهای داخلی به سمت تقویت آکادمیهای خود بروند تا در چنین شرایطی از دارایی و استعدادهای خود سود ببرند و از اتکای بیش از اندازه به بازیکنان خارجی فاصله بگیرند تا با چنین چالش و دردسرهایی مواجه نشوند.
باشگاههایی که امروز به واسطه خروج بازیکنان و کادر فنی خارجی خود حسابی آچمز شدهاند اگر پیش از فصل با برنامه مشخص و استراتژی هدفمند در نقل و انتقالات رفتار کرده بودند، شاید تا این حد گرفتار نمیشدند و امروز مثل تیمهای خیبر خرمآباد، شمس آذر قزوین و فجر شهید سپاسی بدون کوچکترین دغدغهای به ماجراجویی خود در لیگ برتر ادامه میدادند اما وقتی برخی مدیران تمام تخممرغهای خود را در سبد خارجی قرار دادند، باید به شرایط خاص و غیرمنتظره نیز فکر میکردند تا در چنین مخمصهای گرفتار نشوند. بیتردید تنها راه برونرفت از وضعیت کنونی، تغییر نگرش مدیریتی و استراتژی هدفمند باشگاه در نحوه بهکارگیری بازیکنان خارجی و توجه خاص به استعدادهای موجود در آکادمیهای باشگاهها خواهد بود.
