رسول کربکندی
کارشناس فوتبال

حذف تیم فوتبال امید ایران در جام ملت‌های زیر 23 سال آسیا حادثه نیست بلکه حقیقت فوتبال ایران است. وقتی فدراسیون برنامه‌ریزی و کار بلندمدت برای تیم امید ندارد، چرا باید توقع پیروزی و صعود داشته باشیم؟ در شرایط فعلی همه توجه و تمرکزفدراسیون فوتبال روی لیگ برتر است که از نظر کیفی در ردیف مطلوبی قرار ندارد به همین علت کسی به فکر موفقیت تیم امید نیست و آینده این تیم اصلاً اهمیتی ندارد. فوتبال ایران برای تیم‌های پایه برنامه‌ریزی مناسبی ندارد و همین مسأله باعث خلق ناکامی می‌شود. با این شرایط طبیعی است که تیم‌های سطح دو آسیا هم از فوتبال ایران سبقت می‌گیرند و احتمالاً در بازی‌های پیش‌رو مقابل تیم‌های درجه دو و سه آسیا هم با مشکل جدی مواجه خواهیم شد. امروز کیفیت بازی‌های لیگ برتر فوتبال ایران به گونه‌ای نیست که کسی از تماشای آن لذت کافی را ببرد. متأسفانه وقتی باشگاه‌های لیگ برتری از استعدادهای جوان در ترکیب خود استفاده نمی‌کنند، جوانان ما با مشکل مواجه می‌شوند و در رقابت‌های بزرگ با استرس به میدان می‌روند؛ امروز تنها تیم‌هایی از بازیکن جوان استفاده می‌کنند که پول برای خرید بازیکن بزرگ ندارند. اگر این مشکلات تداوم یابد قطعاً آینده ترسناکی در انتظار فوتبال ایران خواهد بود. وقتی از اساس کاردرست نباشد، به هیچ وجه نمی‌توان توقع کسب نتیجه داشت.
بدون شک با تداوم این روند تیم ملی فوتبال بزرگسالان نیز در سال‌های آینده با چالش جدی روبه‌رو خواهد شد و چون برنامه‌ای برای تربیت و پرورش بازیکن جوان وجود ندارد، در حوزه زیر ساخت نیز با مشکلات عدیده‌ای روبه‌رو هستیم که قطعاً برای کسب موفقیت راه آسانی وجود نخواهد داشت.
وقتی سرمربی تیم ملی بزرگسالان ما می‌گوید در بدترین حالت ممکن مجبوریم به جام جهانی برویم، یعنی نشانه‌ها کاملاً ملموس و نمایان شده است. اظهارنظر صریح  قلعه‌نویی نشان می‌دهد که هیچ تفکر کارآمدی در حوزه توجه به استعدادها در حوزه فوتبال وجود ندارد و اگر به فکر اصلاح شرایط موجود نباشیم با بحران نتیجه‌گیری شدیدتری مواجه خواهیم شد. 
اگر امروز ما شاهد پیشرفت ورزش و فوتبال ازبکستان هستیم به خاطر برنامه‌ریزی بلند مدت آنها در این حوزه است ولی سرمایه‌گذاری در ورزش ایران بویژه فوتبال ایران تنها مختص لیگ برتر است، آن هم با سرمایه‌های دولتی که برای آکادمی هیچ هزینه‌ای انجام نمی‌شود.
وقتی انتخاب استعدادها به شغل پدر بازیکن ربط پیدا می‌کند یعنی اساس و اصول کار ما ایراد دارد. اگر به سمت استعدادهای موجود در مناطق محروم برویم و شغل پدر بازیکن برای استعدادیاب و برخی مربیان فوتبال پایه اهمیتی نداشته باشد می‌توانیم به آینده امیدوار باشیم. متأسفانه پول بلای جان فوتبال ایران شده است به همین دلیل فوتبال ایران هر روز خالی‌تر از روز قبل می‌شود؛این نشانه‌ها یعنی اینکه مسیر فوتبال ما غلط است اصلاً تعجب نکنید اگر فردا کشورهای همسایه نیز برای ما قد علم کنند و به رقیبی ترسناک در زمین فوتبال تبدیل شوند.
وقتی چرخه انتخاب مربیان تیم‌های پایه، بدون در نظر گرفتن اصول و استانداردهای لازم انجام می‌شود و با سفارش یک مربی بدون کارنامه به‌عنوان سرمربی تیم‌های پایه در سطح ملی انتخاب می‌شود ناکامی و شکست دور از انتظار نیست. باید این چرخه معیوب را تغییر دهیم تا آینده را به بهترین شکل رقم بزنیم.
با ادامه این روند هیچ امیدی به موفقیت تیم امید در بازی‌های آسیایی ناگویا و مقدماتی المپیک نیست. حتی اگر تیم امید در این رقابت‌ها با تیم‌های بی‌کیفیت همگروه شود باز هم شانسی برای موفقیت این تیم وجود ندارد چون ما اصلاً از برنامه‌ریزی استاندارد پیروی نمی‌کنیم.