امیر خوش‌خبر
سرپرست  تیم ملی والیبال

مدتی است که جامعه ورزش از تیم ملی والیبال انتظار دارد در رقابت‌های جهانی، بازی‌های آسیایی و قهرمانی آسیا با سورپرایزهایی درخشان ظاهر شود. 
انتظاری که به خودی خود فشار زیادی بر بازیکنان وارد می‌کند و کار را برای آنان دشوار می‌سازد، تا جایی که تیم ملی در برخی مسابقات مقابل تیم‌های پایین‌تر از خود نیز به دردسر می‌افتد.
درست است که تیم ملی والیبال همواره در بازی‌های آسیایی موفق به کسب مدال طلا شده، اما حتی در این عرصه هم روند تکرار طلای آسیا با کیفیتی که تیم‌هایی مانند چین، ژاپن و حتی کره یافته‌اند، روزبه‌روز دشوارتر می‌شود. 
ژاپن تیمی است که فراتر از سطح آسیا والیبال بازی می‌کند و حتی کره با برنامه‌ریزی دقیق بزودی در زمره کشورهایی قرار خواهد گرفت که بشدت تیم ایران را تهدید می‌کنند.
هر چقدر هم که از نظر روحی و ذهنی بازیکنان را آماده کنیم، باز هم کار سخت است. بازیکنان ما باهوش هستند و از شرایط و انتظارات موجود آگاهند، اما فضای مجازی به مصیبتی برای تیم‌ها بدل شده و تأثیر زیادی بر عملکرد آنان دارد؛ فضایی که اجازه نفس کشیدن به بازیکنان نمی‌دهد. هر چقدر هم روی آنان کار کنیم، یک تحلیل سطحی، پست، استوری یا کلیپ، زحمات کادر فنی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.
پذیرفتن این واقعیت برای جامعه دشوار است و همین موضوع موجب استرس و نگرانی زیادی برای تیم شده، تا جایی که حتی در چهره بازیکنان این نگرانی قبل از بازی‌ها دیده می‌شود.
 شاید بهتر باشد کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش در جلسات ارزیابی تیم‌های مدال‌آور واقع‌بینانه‌تر برخورد کنند و در نظر داشته باشند که تیم‌های آسیایی روی ارتقای لیگ‌های خود سرمایه‌گذاری کرده‌اند و بودجه‌ای که در لیگ‌های آنان صرف می‌شود، به مراتب بالاتر از لیگ والیبال ایران است.
 این کشورها با جذب بازیکنان و مربیان تراز اول دنیا، سطح لیگ خود را ارتقا داده‌اند.
بنابراین، کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش نباید تنها یک‌طرفه وضعیت تیم ملی والیبال را در بازی‌های آسیایی ارزیابی کنند. 
مهم‌ترین نکته این است که اجازه دهند تیم به آرامش برسد. رسانه‌ها، تحلیلگران و ارزیاب‌ها باید با توجه به امکانات فدراسیون و واقعیت‌های تیم‌های دیگر، عملکرد تیم ملی را بسنجند و قضاوت کنند که تیم‌های ملی دیگر کشورها در چنین شرایطی چه می‌کنند.