در حافظه موقت ذخیره شد...
«ایران» ضرورت کیفیسازی اعزام ورزشکاران به رقابتهای آسیایی و جهانی را بررسی میکند
حرکت روی ریل مدالآوری
این تحول، از تمرکز بر تجربهمحوری به سمت نتیجهمحوری حرکت میکند و بر کیفیسازی اعزامها تأکید دارد. به عبارت دیگر، توجه اصلی معطوف به حضور ورزشکاران و رشتههایی است که شانس واقعی کسب مدال دارند، نه صرفاً حضور برای تجربهاندوزی.در سطح جهانی، این رویکرد مشابه سیاست های ورزشی کشورهای پیشرفته است.
به عنوان نمونه، کشورهای صاحب قدرت در المپیک مانند ایالات متحده، چین، ژاپن و استرالیا، براساس شاخصهای دقیق علمی و عملکردی، سرمایهگذاری خود را متمرکز بر ورزشکاران و رشتههایی میکنند که شانس بالایی برای کسب مدال دارند.
این شاخصها شامل عملکرد گذشته، تحلیل دادههای فیزیولوژیکی و روانشناختی ورزشکار، شانس رقابت با حریفان اصلی و پتانسیل توسعه و تثبیت جایگاه ملی و جهانی هستند.
دادههای بینالمللی و شاخصهای جهانی نشان دهنده این واقعیت است که سیاست قدیمی که در ورزش ایران نیز اجرا میشد و بر حضور ورزشکاران در رقابتهای بینالمللی صرفاً مبتنی بر تجربهاندوزی بود، دیگر در سطح جهان منسوخ شده است. کشورهای پیشرفته دریافتهاند که هزینههای سنگین اعزام به رقابتها تنها زمانی توجیهپذیر است که نتیجه ملموس و قابل اندازهگیری به دنبال داشته باشد. به همین دلیل، سرمایهگذاری در رشتههای با پتانسیل بالا به شکل هدفمند و با بودجهبندی دقیق انجام میشود.
مزیت اصلی رویکرد جدید این است که نه تنها امکان کسب مدال و ارتقای جایگاه ملی افزایش مییابد، بلکه انگیزه و اشتیاق ورزشکاران نیز به طور چشمگیری تقویت میشود. بنابراین ورزشکاران وقتی مشاهده میکنند سرمایهگذاری و حمایت بر افرادی انجام میشود که شانس واقعی موفقیت دارند، تلاش خود را با تمرکز و انگیزه بیشتری ادامه میدهند. این امر در نهایت میتواند منجر به تثبیت و پیشرفت ورزش کشور در سطح جهانی شود.
بر این اساس، اقدام وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک ایران در سال ۲۰۲۶، اگر با تحلیلهای علمی، دادهمحور و معیارهای استاندارد جهانی همراه شود، میتواند به الگویی موفق در مدیریت ورزش قهرمانی کشور تبدیل شود؛ الگویی که علاوه بر رشد کمی ورزشکاران، کیفیت و موفقیت آنها در میادین بینالمللی را نیز تضمین میکند.
از سوی دیگر، فدراسیونهای ورزشی نیز با اجرای این طرح تلاش میکنند برنامهریزی خود را معطوف به کسب موفقیت کنند تا آمار ناکامیها در رقابتهای بینالمللی کاهش یابد.
پیشرفت در حوزه برنامهریزی و بهرهگیری از نمونههای موفق بینالمللی باعث میشود مدیران فدراسیونها به سمت سیاستگذاری هدفمند حرکت کنند؛ سیاستی که با کسب موفقیت در میادین بینالمللی، آنها را در ردیف موفقها قرار میدهد و امکان حضور در فهرست اعزام به مسابقات معتبر را برایشان فراهم میآورد.
