در حافظه موقت ذخیره شد...
«ایران» علل کاهش کیفی رقابتهای لیگ برتر ایران و تفاوت با لیگهای کشورهای همسایه را بررسی میکند
پولپاشی،عامل خوشبختی نیست
انتظار میرفت با توجه به افزایش بودجه باشگاهها، جذب بازیکنان جدید و اعمال برخی تغییرات مدیریتی، کیفیت فنی مسابقات نسبت به فصول گذشته ارتقا یابد؛ اما آنچه در مستطیل سبز مشاهده میشود، تداوم فوتبال کمریتم، محافظهکار و عمدتاً فیزیکی در لیگ برتر ایران است؛ روندی که نهتنها از جذابیت مسابقات کاسته، بلکه به افت محسوس شاخصهای فنی در مسابقات لیگ برتر منجر شده است.
مقایسه فنی لیگ برتر ایران با لیگهای معتبر حوزه خلیج فارس، از جمله عربستان سعودی، امارات متحده عربی و قطر، شکاف کیفی موجود را بهروشنی نمایان میسازد. در این لیگها، فوتبال باشگاهی با ریتمی بالاتر، تنوع تاکتیکی بیشتر و اتکا بر بازی مالکانه، پرسینگ مدرن و انتقال سریع از دفاع به حمله دنبال میشود؛ مؤلفههایی که به افزایش جذابیت بصری مسابقات و ارتقای سطح فنی بازیکنان منجر شده است.
در لیگهای عربستان، قطر و امارات، حضور مربیان بینالمللی با دانش، بهرهگیری از آنالیز داده، فناوریهای نوین تمرینی و برخورداری از زیرساختهای استاندارد، نقشی تعیینکننده در ارتقای کیفیت مسابقات ایفا کرده است. در مقابل، فوتبال ایران همچنان با محدودیتهای جدی در حوزه زیرساخت، زمینهای تمرینی، پزشکی ورزشی و برنامهریزی بلندمدت مواجه است؛ کاستیهایی که مستقیماً بر کیفیت فنی مسابقات اثر منفی میگذارند.
از منظر فنی، در فرآیند بازیکنسازی نیز تفاوتهای قابلتوجهی میان لیگ ایران و لیگهای معتبر کشورهای حوزه خلیج فارس به چشم میخورد. باشگاههای این کشورها با جذب بازیکنان تراز اول بینالمللی، علاوه بر ارتقای سطح فنی لیگ، بستر مناسبی برای رشد و پیشرفت بازیکنان بومی خود فراهم کردهاند. در مقابل، لیگ برتر ایران با وجود برخورداری از استعدادهای بالقوه، به دلیل ضعف آکادمیها، کمبود رقابت کیفی و نبود برنامههای توسعه فردی، در پرورش بازیکنان خلاق و تأثیرگذار با چالشهای جدی روبهرو است.
شاید همین اختلاف کیفی و ساختاری موجب شده لیگهای عربستان، امارات و قطر سهمیههای بیشتری در رقابتهای آسیایی در اختیار داشته باشند و عملکرد موفقتری در سطح قاره به ثبت برسانند. این در حالی است که فوتبال باشگاهی ایران، با تکیه بر پیشینه، سرمایه انسانی و جایگاه تاریخی خود، همچنان ظرفیت بازپسگیری جایگاه از دسترفتهاش را در میان لیگهای معتبر آسیا دارد.
نبود استراتژی جامع و بلندمدت در حوزه مدیریت، زیرساخت و توسعه فنی، سبب شده فوتبال باشگاهی ایران در قیاس با رقبای منطقهای خود دچار افتی تدریجی و محسوس شود؛ افتی که ثمره آن را میتوان بهوضوح در آمار، کیفیت مسابقات و نتایج بینالمللی مشاهده کرد.
بررسی نیمفصل اول لیگ بیستوپنجم نشان میدهد که افزایش هزینهها، بدون اصلاح ساختارها، به تنهایی نمیتواند تضمینکننده ارتقای کیفیت فوتبال ایران باشد. آنچه بیش از هر زمان دیگری احساس میشود، نیاز به نگاهی فنی، علمی و آیندهنگر برای بازسازی فوتبال باشگاهی و کاهش فاصله با لیگهای پیشرو منطقه است؛ مسیری که در صورت نادیده گرفته شدن، شکاف موجود را عمیقتر از گذشته خواهد کرد.
