«ایران» ضرورت بازنگری در روند استانداردسازی ورزشگاه‌های فوتبال را بررسی ‌می‌کند

استادیوم‌ها در آفساید نوسازی

سینا حسینی / فوتبال ایران در شرایطی برای حفظ جایگاه خود در آسیا تلاش می‌کند که یکی از ابتدایی‌ترین الزامات حضور در این سطح، یعنی برخورداری از ورزشگاه‌های استاندارد، به نقطه ضعف جدی آن تبدیل شده است. امروز کیفیت فنی تیم‌ها، توانایی بازیکنان و عملکرد مربیان تنها بخشی از معادله موفقیت هستند؛ زیرساختی که مسابقه در آن برگزار می‌شود نیز به اندازه کیفیت ترکیب تیم اهمیت دارد. موضوعی که فوتبال ایران همچنان در آن با فاصله قابل توجهی از استانداردهای روز آسیا قرار دارد.
سخت‌گیری‌های کنفدراسیون فوتبال آسیا در زمینه صدور مجوز میزبانی افزایش یافته و اظهارات مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال، درباره وضعیت ورزشگاه‌های کشور نیز ابعاد این چالش را آشکار کرده است. به گفته او، در میان ورزشگاه‌های ایران تنها ورزشگاه پارس شیراز موفق به دریافت استاندارد گرید B شده است؛ آماری که نشان می‌دهد بخش قابل توجهی از زیرساخت‌های فوتبال کشور همچنان با الزامات AFC فاصله دارند.
در فوتبال حرفه‌ای، ورزشگاه فقط یک زمین چمن و چند سکو برای استقرار تماشاگران نیست. نور استاندارد، کیفیت سطح بازی، سیستم زهکشی، امکانات رختکن، اتاق داوران، تجهیزات پزشکی، الزامات امنیتی، امکانات رسانه‌ای و زیرساخت‌های VAR مجموعه‌ای از معیارهایی هستند که صلاحیت یک ورزشگاه را برای میزبانی مسابقات تعیین می‌کنند. ضعف در هرکدام از این بخش‌ها می‌تواند امتیاز میزبانی را از یک باشگاه بگیرد.
پیامدهای این وضعیت برای باشگاه‌های ایرانی فراتر از تغییر محل برگزاری مسابقه است. تیمی که در رقابت‌های آسیایی از حمایت هواداران خود محروم می‌شود و ناچار است در شهری دیگر به میدان برود، بخشی از مزیت میزبانی را از دست می‌دهد. هزینه‌های سفر، اقامت و جابه‌جایی تجهیزات نیز افزایش پیدا می‌کند و حتی برنامه‌ریزی فنی تیم تحت تأثیر قرار می‌گیرد. نگرانی مهم‌تر به فرآیند صدور مجوز حرفه‌ای بازمی‌گردد. ضعف زیرساختی و نبود ورزشگاه واجد شرایط می‌تواند برای باشگاه‌ها در مسیر دریافت مجوز حرفه‌ای دردسرساز شود و در صورت تداوم، بر اعتبار فوتبال ایران و سهمیه‌های باشگاهی کشور در رقابت‌های قاره‌ای اثر منفی بگذارد. برای عبور از این چالش، اول باید تمام ورزشگاه‌های لیگ برتر بر اساس شاخص‌های AFC ممیزی فنی شوند و فهرست نواقص، هزینه اصلاح و زمان مورد نیاز برای هر مجموعه مشخص شود. در مرحله بعد، ورزشگاه‌های میزبان نمایندگان آسیایی باید در اولویت سرمایه‌گذاری قرار بگیرند. اصلاح نور، چمن، زهکشی، امکانات پزشکی، امنیتی و رسانه‌ای می‌تواند بخشی از مشکلات را در کوتاه‌مدت برطرف کند؛ درحالی‌که نواقص سازه‌ای به برنامه‌های عمرانی و بودجه بلندمدت نیاز دارند.
فوتبال ایران نمی‌تواند در زمین مسابقه مدعی رقابت با قدرت‌های آسیا باشد، اما بیرون از زمین همچنان با ابتدایی‌ترین الزامات میزبانی فاصله داشته باشد. حفظ اعتبار فوتبال کشور از مسیر اصلاح زیرساخت‌ها می‌گذرد؛ مسیری که هر روز تأخیر در آن، هزینه بیشتری به باشگاه‌ها و فوتبال ایران تحمیل خواهد کرد.