از غنی‌سازی اورانیوم تا غنی‌سازی روایت نقشه راه دیپلماسی عمومی در صنعت هسته‌ای

سیدقاسم بی‌نیاز
فعال رسانه‌ای

 
صبح در یکی از بیمارستان‌های تهران، بیماری روی تخت بخش پزشکی هسته‌ای دراز کشیده و رادیودارویی که ساخت متخصصان ایرانی است، به او تزریق می‌شود تا «تومور» بدون جراحی درمان شود. کیلومترها آن‌طرف‌تر، مهندسان جوان ایرانی در حال پایش سامانه‌های پرتودهی برای سالم‌سازی محصولات کشاورزی و جلوگیری از تولید ضایعات مواد غذایی هستند. اما همان شب، وقتی مخاطب داخلی یا خارجی، اخبار رسانه‌های بین‌المللی را می‌خواند، از «فناوری هسته‌ای» چه می‌بیند؟ تصویر سالن‌های زیرزمینی، گراف‌های پیچیده از فرمولاسیون غنی‌سازی و تیترهای ملتهب سیاسی!
این تصویر دوگانه، نقطه شروع یکی از پیچیده‌ترین چالش‌های امنیت ملی معاصر ایران است. دانشمندان صنعت هسته‌ای ایران مرزهای دانش را جابه‌جا می‌کنند، اما در صحنه رسانه، روایت دیگری برجسته می‌شود. تجربه دو دهه گذشته یک حقیقت تلخ اما بنیادین را در سیاست بین‌الملل پیش روی ما گذاشت. دستاورد بزرگ علمی و هسته‌ای، اگر با روایت‌پردازی هوشمند، دیپلماسی رسانه‌ای فعال و پیوست اقناعی برای افکار عمومی همراه نباشد، ممکن است در صحنه اجتماعی معکوس عمل کند و در میدان سیاست داخلی و بین‌المللی نیز از «فرصت و سرمایه راهبردی» به «چالش امنیتی» تبدیل می‌شود.
 
جنگ چارچوب‌ها
صنعت صلح‌آمیز هسته‌ای ایران سال‌هاست که از نبود هماهنگی ارتباطی رنج می‌برد؛ پیشرفت خیره‌کننده در سخت‌افزار فنی صنعت و جا‌ماندگی در نرم‌افزار روایت صنعت. راه‌حل را باید در مفهوم چارچوب‌بندی (Framing) جست‌وجو کرد؛ یعنی همان عینکی که رسانه به چشم مخاطب می‌زند تا یک واقعیت واحد را از پنجره دلخواه خود به او نشان دهد. بیش از 20 سال است که جریان اصلی رسانه‌های غربی با مهارت‌های تبلیغاتی، فعالیت‌های چرخه سوخت و تولیدات هسته‌ای ایران را صرفاً در چارچوب «تهدید امنیتی» معرفی کرده‌اند.
در مقابل این چارچوب‌بندی تهاجمی، واکنش دستگاه‌های رسمی و رسانه‌ای داخل اغلب چه بوده است؟ یا موضع تدافعی، یا پناه بردن به زبان اصطلاحات مهندسی! فناوری هسته‌ای به خودی خود پیچیده و انتزاعی است، اما وقتی زبان رسمی دستگاه‌ها نتواند این پیچیدگی را به زبان «کیفیت زندگی»، «پزشکی»، «امنیت غذایی» و «پرستیژ کشور» ترجمه کند، خلأ معنایی شکل می‌گیرد. جایی‌که میان زبان رسمی با دغدغه‌های روزمره مردم فاصله می‌افتد، میدان برای روایت رقیب باز می‌شود. در چنین فضایی، پیچیدگی فنی موضوع به ابهام و تردید درباره «نسبت هزینه و فایده» تبدیل می‌شود که دشمن آن را با برچسب «تهدید» پر می‌کند.
 
جهاد تبیین با هدف اقناع
اگر «جهاد تبیین» را به‌عنوان یک سیاست ارتباطات راهبردی بازخوانی کنیم، با یک چارچوب دقیق مهندسی پیام روبه‌رو می‌شویم. تبیین در اینجا به معنای صدور بیانیه یا تولید برنامه‌های تلویزیونی یک‌طرفه نیست؛ فرآیند رمزگشایی از یک دانش پیچیده و پیوند زدن آن با «منافع ملموس اجتماعی» است. برای عملیاتی کردن این مفهوم در حوزه صنعت و دانش هسته‌ای، چند پرسش بنیادین باید پاسخ داده شود؛ چه چیزی باید تبیین شود؟ محتوای پیام تبیینی باید از «ابزار» به سمت «غایت» حرکت کند. به جای تمرکز انحصاری بر ابعاد چرخه تولید سوخت و سانتریفیوژها که خوراک دائمی مناقشات غرب است، روایت باید بر «کاربردهای صلح‌آمیز» متمرکز شود؛ یعنی نشان دادن سهم رادیوداروها در درمان سرطان، نقش پرتودهی در امنیت غذایی و کاهش ضایعات کشاورزی، شیرین‌سازی آب دریا، تولید برق پاک در دوران ناترازی انرژی و حفظ استقلال علمی در زنجیره ارزش جهانی.
برای چه مخاطبی؟ در این موضوع، مخاطب یک جماعت همگن نیست، لذا پیام واحد برای همه قابلیت کارکردی ندارد. افکار عمومی داخل که زیر فشارهای اقتصادی ناشی از تحریم قرار دارند، نیازمند روایتی مبتنی بر اقتصاد دانش‌بنیان، سلامت، محیط‌زیست و رفاه خانواده هستند.
 با چه ابزاری و در چه زمانی؟ دوران انحصار تلویزیون و بخش‌های خبری متعدد دیگر به سر آمده است. در فضای پلتفرم‌های نوین، «اعتبار منبع» حرف اول را می‌زند. یک ویدیوی کوتاه از یک پزشک متخصص که در آزمایشگاه کارش را توضیح می‌دهد، ده‌ها برابر بیشتر از سخنرانی و مواضع سیاسی اثر اقناعی دارد. روایت از دانش هسته‌ای نیازمند زبان تصویری کوتاه، مستندهای موضوعی، روایت‌های اول‌شخص، اینفوگرافیک‌های تعاملی و حضور فعال در شبکه‌های اجتماعی است. معیار واقعی، تغییر در شاخص‌های ادراکی مخاطب و کسب «سهم» در شبکه‌های اجتماعی است؛ اینکه در پیمایش‌های افکارسنجی، چه میزان از شهروندان، دانش هسته‌ای را با «سلامت و پیشرفت» تداعی می‌کنند، تا چه اندازه واژگان علمی به گفت‌وگوی روزمره مردم راه یافته و اعتبار منابع داخلی چقدر در برابر تکانه‌های خبری خارج تاب‌آوری پیدا کرده است.
 
مثلث قدرت؛ صنعت، میز مذاکره و اتاق خبر
خطای راهبردی آن است که صنعت هسته‌ای، وزارت امور خارجه و نهاد رسانه را سه جزیره جداگانه بدانیم. این سه، اضلاع یک مثلث واحدند که اگر یکی بشکند، دو ضلع دیگر کارایی خود را از دست می‌دهند. دستاورد فنی بدون دیپلماسی در انزوا می‌ماند و هزینه‌های نگهداری و بهره‌برداری آن افزایش می‌یابد. دیپلماسی بدون پشتوانه فنی، در میز مذاکره دستش خالی است. اما هر دوی اینها بدون «رسانه و دیپلماسی عمومی»، در برابر فشار افکار عمومی داخلی و کمپین‌های ایران‌هراسی غربی بی‌پناه خواهند بود.
در پرونده هسته‌ای، دیپلماسی تنها مذاکره سیاسی پشت درهای بسته نیست؛ بلکه شامل «دیپلماسی علمی» و «دیپلماسی عمومی» است. وقتی بیمارستان‌های کشورهای همسایه مشتری رادیوداروهای ایرانی باشند، دیوار امنیتی‌سازی که آمریکا ساخته است، ترک برمی‌دارد. در این میان، زمان‌بندی انتشار پیام نیز حیاتی است. کنشگری رسانه‌ای باید پیش‌دستانه باشد. اگر اعلام یک دستاورد فنی جدید، بدون ‌زمینه رسانه‌ای و همزمان با یک بحران دیپلماتیک صورت گیرد، می‌تواند از سوی رقیب به‌عنوان «اقدام تحریک‌آمیز» کدگذاری شود. اما اگر همان دستاورد در یک کمپین سلامت یا محیط‌زیست رونمایی شود، معنای کاملاً متفاوتی خلق می‌کند. قدرت نرم هسته‌ای دقیقاً در همین نقطه متولد می‌شود؛ جایی که توانایی فنی، به احترام بین‌المللی و سرمایه اجتماعی داخلی تبدیل می‌گردد.
 
نقشه راه؛ روایت‌پردازی پیش‌دستانه
برای خروج از این تله رسانه‌ای و ارتباطی، شکستن محاصره رسانه‌ای و‌گذار از وضعیت تدافعی به ارتباطات راهبردی فعال، روابط عمومی‌های دستگاه‌های مسئول (به‌ویژه سازمان انرژی اتمی، وزارت امور خارجه و وزارت بهداشت) و مدیران رسانه‌ای کشور نیازمند یک بازطراحی فوری در گام‌های عملیاتی زیر هستند؛
تغییر واژگان و فضای روایت: تدوین یک طرح‌واره زبانی جدید که در آن، دوربین‌ها و نوشته‌ها از نمادهای صنعتی فاصله بگیرند و روی چهره انسان‌ها متمرکز شوند: بر لبخند بیماری که با رادیوداروی ایرانی درمان شده، بر کشاورزی که محصولش با تکیه بر دستاوردهای دانش هسته‌ای از آفت نجات یافته و نیز بر زندگی روزمره دانشمند جوانی که دغدغه‌اش سلامت و محیط‌زیست است. فناوری زمانی مقبولیت می‌یابد که چهره‌ای واقعی پیدا کند. میدان دادن به راویان معتبر: امروز، بار اصلی اقناع را نباید بر دوش سخنگویان و نخبگان سیاسی گذاشت. پزشکان متخصص، اساتید دانشگاه، کشاورزان، فعالان محیط‌زیست و بیمارانی که مستقیماً از مواهب این فناوری بهره‌مند شده‌اند، معتبرترین راویان برای اقناع افکار عمومی هستند. دیپلماسی علمی و توریسم رسانه‌ای: طراحی تورهای منظم و دعوت از خبرنگاران مستقل خارجی و داخلی، مستندسازان، اینفلوئنسرهای علمی و پژوهشگران کشورهای مختلف، پر قدرت‌تر از گذشته، برای بازدید از مراکز پزشکی هسته‌ای، پرتودهی کشاورزی و....
 ایجاد اتاق وضعیت روایت: همان‌گونه که سایت‌های هسته‌ای دارای پدافند هوایی و پیوست‌های امنیتی هستند، دستاوردهای علمی نیز به یک قرارگاه روایت‌پردازی نیاز دارند؛ ساختاری چابک و متشکل از دانشمندان هسته‌ای، جامعه‌شناسان، متخصصان علوم ارتباطات و استراتژیست‌های رسانه که پیش از رونمایی از هر دستاورد فنی، پیوست اقناعی و سناریوهای رسانه‌ای آن را به چند زبان زنده دنیا طراحی کنند. سنجش مستمر افکار عمومی: جایگزینی گزارش‌های کمی و اداری با پیمایش‌های فصلی افکارسنجی برای سنجش دقیق درک مخاطب از «نسبت هزینه و فایده صنعت هسته‌ای» و اصلاح مداوم کمپین‌های رسانه‌ای بر اساس داده‌های واقعی به دست آمده است.

سخن پایانی
صنعت صلح‌آمیز هسته‌ای ایران، محصول دهه‌ها سرمایه‌گذاری مادی و معنوی ملت بزرگ ایران است؛ سرمایه‌ای که در حوزه صنعتی به بلوغ رسیده، اما در میدان روایت‌ها همچنان درگیر نبردی نابرابر است. در عصر سیاست ادراکی، واقعیت روایت‌نشده، واقعیتی است که رقیب آن را به سود خود مصادره و مسخ خواهد کرد. جهاد تبیین در این حوزه، نه یک وظیفه معمولی برای روابط عمومی‌ها، بلکه بخشی تفکیک‌ناپذیر دیپلماسی عمومی کشور است. اگر همان دقت، وسواس و سرمایه‌گذاری عظیمی که صرف غنی‌سازی اورانیوم، تولید رادیوداروها و سایر زمینه‌ها می‌شود، صرف «غنی‌سازی روایت» و «بازتولید اعتماد عمومی» نشود، در صنعت پیروز خواهیم شد، اما در میدان سیاست و افکار عمومی با چالش مواجه خواهیم بود.
 

صفحات
  • صفحه اول
  • سیاسی
  • دیپلماسی
  • جهان
  • اقتصادی
  • علم و فناوری
  • اندیشه
  • حوادث
  • اجتماعی
  • صفحه آخر
  • همچنین در نسخه برخط می خوانید:
  • کتاب
  • خودرو
  • ایران زمین
  • دولت چه کار می‌کند
آرشیو تاریخی
شماره نه هزار و صد و هفتاد و هشت
 - شماره نه هزار و صد و هفتاد و هشت - ۲۷ آبان ۱۴۰۵