محسن بیرانوند
کارشناس وزنه‌برداری

ناکامی وزنه‌برداران ایران در تکرار قهرمانی رقابت‌های جهانی و کسب عنوان سومی در مسابقات ۲۰۲۶ چین، زنگ هشداری برای المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس است. اهمیت این موضوع از آن جهت است که در المپیک تنها مدال مجموع محاسبه می‌شود و مدال‌های یک‌ضرب و دوضرب به‌صورت جداگانه ارزشی ندارند. بنابراین کادر فنی باید از همین حالا برنامه‌ریزی خود را با تمرکز بر افزایش شانس کسب مدال مجموع انجام دهد.
فاصله زمانی کم میان مسابقات جهانی و بازی‌های آسیایی ناگویا و فرصت محدود ریکاوری، از دلایل مطرح‌ شده برای افت عملکرد تیم ایران است. شاید فدراسیون می‌توانست با الگوبرداری از کشتی، دو گروه متفاوت برای حضور در این دو رویداد آماده کند. عملکرد علی داوودی و علیرضا یوسفی نیز اهمیت این موضوع را نشان می‌دهد. داوودی در ناگویا خوب ظاهر شد، اما در مسابقات جهانی نتوانست همان کیفیت را تکرار کند. در مقابل، یوسفی که در بازی‌های آسیایی حضور نداشت و فرصت بیشتری برای آماده‌سازی پیدا کرد، در چین شرایط بهتری داشت.
البته حضور چین و کره‌شمالی، دو تیم برتر جهان در بازی‌های آسیایی و موفقیت آنها در مسابقات جهانی نشان می‌دهد که شرکت در دو رویداد نزدیک به هم لزوماً به افت عملکرد منجر نمی‌شود. عمق ترکیب، کیفیت آماده‌سازی و مدیریت فشار مسابقات نیز اهمیت زیادی دارد. فدراسیون باید از ابتدای سال مشخص کند هر وزنه‌بردار در کدام میدان به اوج آمادگی برسد. نتیجه چین ضرورت بازنگری در این شیوه برنامه‌ریزی را نشان می‌دهد.
در ارزیابی انفرادی، علیرضا یوسفی با توجه به فیزیک بدنی خود باید در یک‌ضرب پیشرفت کند تا فاصله‌اش با رقبا کاهش یابد. علی داوودی نیز با ثبت وزنه ۲۶۰ کیلوگرم برای اولین‌بار، ظرفیت پیشرفت سنگین‌وزن‌های ایران را نشان داد. علیرضا معینی پس از تغییر وزن، برای تثبیت جایگاه خود در دسته جدید به زمان و افزایش رکوردهای شخصی نیاز دارد و نباید درباره آینده او شتاب‌زده قضاوت کرد.
علی عالی‌پور نسبت به ظرفیت خود افت داشته و کادر فنی باید دلایل این موضوع را بررسی کند. علیرضا نصیری نیز با وجود عملکرد نه‌چندان مطلوب در ناگویا، در مسابقات جهانی، به‌ویژه در دوضرب، خوب ظاهر شد. این دو می‌توانند در صورت تداوم پیشرفت از گزینه‌های مدال‌آوری ایران باشند. در سبک‌وزن‌ها نیز باید برای شناسایی استعدادهایی مشابه هاتف قشقایی سرمایه‌گذاری کرد. مصطفی جوادی برای بازگشت به سطح مطلوب به رسیدگی تخصصی نیاز دارد و بیرانوند نیز باید در دوضرب پیشرفت کند.
وزنه‌برداری ایران پشتوانه جوان خوبی دارد و باید با برنامه‌ریزی بلندمدت، این سرمایه را برای المپیک آماده کرد. هدف نباید تنها حضور یک یا دو ورزشکار باشد، بلکه باید در چند وزن شانس رقابت برای مدال ایجاد شود.
در بخش زنان نیز ریحانه کریمی، تنها نماینده ایران در چین، می‌توانست نتیجه بهتری بگیرد. او با بهبود رکوردهای ملی ظرفیت پیشرفت خود را نشان داده است، اما اعزام تنها یک ورزشکار فرصت تجربه‌اندوزی را از دیگر وزنه‌برداران زن گرفته است. معیارهای انتخاب المپیکی نباید بهانه‌ای برای محدود کردن حضور زنان در مسابقات جهانی باشد.
المپیک ۲۰۲۸ به برنامه‌ای منسجم، هدفگذاری روشن، پشتوانه‌سازی و مدیریت صحیح مسابقات نیاز دارد. بازگشت وزنه‌برداری ایران به روزهای پرافتخار، از تصمیم‌های درست امروز آغاز می‌شود.