در حافظه موقت ذخیره شد...
آخـــرین باری که صدایش را شنیـــدی
(Last Seen)» کوتاه است؛ از آن معدود تیتراژهایی که کسی ردش نمی‌کند. موسیقی‌اش، ساخته ایزوبل والر-بریج است همان که برای فلیبگ (Fleabag) و اما (Emma) هم آهنگ ساخته، در چند ثانیه حال‌وهوای سریال را روی میز می‌گذارد؛ آرام و منتظر. سریال هم از همین‌جا شروع می‌شود: از انتظار یک پدر برای یک تماس. «ایان ریدلی» که روزگاری کارآگاه پلیس بود حالا یازده سال است که دختر کوچکش، مگی را بی‌هیچ ردی گم کرده و به عبارت دقیق‌تر شبانه ناپدید شده است. زندگی او از همان شب شکل دیگری گرفته است. کار میدانی را کنار گذاشته و حالا پشت میز اپراتورهای تماس اضطراری می‌نشیند و هر شب صدای آدم‌های دیگر را در بدترین لحظه‌هایشان می‌شنود و به آنها کمک می‌کند. او هیچ‌وقت هم نپذیرفته که «مگی» شاید دیگر زنده نباشد تا اینکه یک شب، وسط شیفت، دختری نوجوان زنگ می‌زند. صدایش آن‌قدر به «مگی» شبیه است که «ایان» دیگر نمی‌تواند به چیز دیگری فکر کند. «آخرین مشاهده» اقتباسی است از رمان «The Dispatcher» نوشته رایان دیوید جان، با فیلمنامه کریس مرکسا و ماجرایش فقط یک پرونده گم‌شده نیست. پرسش اصلی‌اش این است که پدری برای برگرداندن فرزندش تا کجا می‌رود؛ تا کجا از قانون، اخلاق و رابطه‌هایی که برایش مانده عبور می‌کند. سریال وقتش را صرف همین پرسش می‌کند و به شخصیت‌هایش، از خانواده ایان تا آدم‌هایی که سر راهش سبز می‌شوند، فرصت می‌دهد نفس بکشند. به همین دلیل چیزی که بعد از دیدنش می‌ماند فقط پیچ‌وخم‌های داستان نیست، حال و روز آدم‌هاست. «پاتریک برامال» بازیگر نقش ایان ریدلی است و تقریباً همه منتقدان بازی‌اش را برجسته‌ترین بخش کار دانسته‌اند. «کریستین شوخوف»، فیلمساز آلمانی و نامزد امی «آخرین مشاهده» را کارگردانی کرده است. حقیقت این است که سریال بی‌ایراد نیست. بعضی اتفاق‌ها زیادی تصادفی‌اند و گاهی منطق داستان لنگ می‌زند. کسی که فقط دنبال هیجان جنایی است شاید کامل راضی نشود. اما قدرت «آخرین مشاهده» جای دیگری است، مطالعه عاطفی عمیق شخصیت‌ها و بازی‌های تحسین شده‌ای که آن حفره‌ها را پر می‌کنند. امتیاز منتقدان در راتن تومیتوز ۸۹ درصد و در متاکریتیک ۷۸ از ۱۰۰ است؛ مخاطبان کمی سخت‌گیرترند و ۶۰ درصد امتیاز داده‌اند. سریال شش قسمت است و ۷ اکتبر پخش آن به پایان رسیده و هنوز معلوم نیست فصل دومی در کار باشد. برای شب‌هایی که حوصله یک درام خانوادگی خوش‌ساخت با ریتم تند و بازی درست را دارید، پیشنهاد خوبی است.
